Denk nu niet dat ik hier een geordende redactievergadering in herinnering roep. Soms lijkt het wel een Poolse Landdag. Eerst gaan de chocolaadjes rond en waait de discussie alle kanten op, tot de eindredacteur uiteindelijk virtuele piketpaaltjes slaat. En zo hoort het ook: eerst de gezellige chaos van het weerzien en de nieuwtjes. Wie heeft zijn huis verkocht, hoe staat het met de asielzoekers en de verkeersoverlast, en is de griep op zijn retour of juist op haar top?

De grote vraag van de avond
Dit keer bleef de discussie ronddraaien om een heikel teksttechnisch thema waarvan ik de essentie had gemist: is het nu een geitenpaadje of een olifantenpaadje? Toen ik weer aansluiting had, was de kans verkeken dat ik het als literatuurwetenschapper in alle rust had kunnen uitleggen, vandaar dat ik nu vraag om een herkansing.

De olifant neemt de kortste weg
Het antwoord is eigenlijk vrij eenvoudig. Een olifantenpaadje ontstaat wanneer mensen besluiten dat de officiële route wel heel netjes is bedacht, maar ook iets te lang. Dus snijden ze een stukje af. En de volgende doet dat ook… En voor je het weet ligt er een nieuw pad dat nooit op de tekentafel heeft gelegen, maar blijkbaar wél precies is waar iedereen wil lopen. Er bestaat ook een figuurlijk olifantenpaadje. Dat is zo’n oplossing die mensen vanzelf bedenken omdat die simpelweg logischer is dan de route die ooit door een commissie, een planner of een bordje ‘verboden te betreden’ is bedacht.

De geit kiest het smalle pad
Daar tegenover staat het geitenpaadje. Dat was oorspronkelijk een smal bergpad waar geiten moeiteloos overheen hupsen en waar mensen zich meestal wat minder elegant voortbewegen. Figuurlijk is het een omweg of een sluiproute: een manier om regels net even te omzeilen of een lastig probleem langs een andere kant aan te pakken. Niet altijd officieel, maar vaak wel effectief.

Gewoon over de Noolseweg
Op weg naar huis koos ik veiligheidshalve maar gewoon de Noolseweg, in mijn beleving de kortste weg naar huis en haard, zonder het risico te lopen in het donker tegen geiten of olifanten op te botsen.

The post Over olifanten en geiten, een sprookje? appeared first on Hei & wei.

‘Ach, die groene container is bijna leeg en stinkt niet, nu het zo koud is; het plastic in de oranje bak duwen we wel wat verder in elkaar. Met z’n tweetjes krijgen we de grijze container sowieso nooit vol.’ Die mag zolang naar de buren, die met een gezin én een feestje al gauw niet meer weten waar ze het restafval moeten laten. Ons kleine bio-afbreekbare restzakje stoppen we er later wel bij. ‘Oei, de papiercontainer wordt begin februari pas opgehaald. Gaan we dat redden?’ Nieuwsbeelden uit Napels dringen zich op; stakingen van de reinigingsdiensten, bergen vuilnis in de straten, vogels en ongedierte, stank. Totaal misplaatst, ik weet het, het is winter, papier stinkt niet, maar toch.

Als eindelijk op 6 februari de ver-trouwde piepjes klinken waarmee de vuilniswagen zich achteruit ons nauwe straatje in wurmt, haal ik opgelucht adem. Alles weer normaal, daar hecht ik aan. Ik lach om mezelf. Tjongejonge, we zijn ook niks gewend in ons georganiseerde landje. Maar het besef is daar: alle waardering voor de mannen en vrouwen van de reinigingsdienst, op de wagen en achter de schermen! Dank jullie wel en tot volgende week!

The post Ode aan de vuilnisman en vuilnisvrouw appeared first on Hei & wei.

In de loop van de tijd breidden mijn werkzaamheden zich behoorlijk uit. Zeker een dag in de week en regelmatig ook ’s avonds en in het weekend reed ik heen en weer. De parkeerkosten liepen de spuigaten uit. Dat kon toch eigenlijk niet de bedoeling zijn van vrijwilligerswerk. Hoogste tijd om naar een alternatief te zoeken. Hoe kom ik op een goedkopere manier naar Amsterdam.
Aan het openbaar vervoer had ik wel eens gedacht, maar het leek me vanuit ons dorp eigenlijk niet te doen. Geen idee hoe het allemaal werkte. Na wat speurwerk bleek de oplossing echter verrassend eenvoudig. Buslijn 320 vertrekt zo ongeveer om het kwartier vanaf de halte Crailo bij het voormalige ziekenhuis Tergooi en brengt me in nog geen half uur naar Amsterdam Amstelstation. Vanaf daar nog drie haltes met de metro en ik ben op mijn bestemming, hoe makkelijk kan het zijn.

De auto parkeer ik op het nabijgelegen P+R-terrein, waar je als je vroeg bent een heerlijke kop koffie kan scoren bij de koffiekar ‘Eerst koffie’ van Angélique Vredeveld. Anders dan ’s avonds en in de weekenden staat helaas het parkeerterrein op de dag dat ik werk ’s ochtends helemaal vol. Dan rijd ik naar de volgende halte Gooimeer P+R, waar altijd plaats is. Overigens stopt deze bus vanuit Hilversum ook bij Blaricum P+R bij de Bijvanck en rijdt er vanaf deze haltes ook een lijn naar het VU Medisch Centrum. (zie Transdev.nl)

Ontspannen, goedkoop en duurzaam naar de grote stad – ik kan het iedereen aanraden!

The post Van parkeerstress naar busgemak appeared first on Hei & wei.

Beide fijne kleinschalige scholen. Kleuters haalde je binnen op, de kinderen van de OLS bij het hek aan de Kruislaan. Ook tussen de middag, want er werd thuis geluncht. Soms wat gedoe met verkeerd geparkeerde auto’s bij het tankstation van voorheen de firma Vos, maar meestal werden de kids lopend of met de fiets opgehaald. In 1985 werd de Wet op het Basisonderwijs van kracht. Dat betekende onder meer dat de kleuterschool geïntegreerd werd in de lagere school. Openbare Lagere School werd Openbare Basisschool Blaricum. Geen klassen meer maar groepen. Het gebouw van de Vlieghoek werd afgebroken en voor de basisschool verrees een splinternieuw groot gebouw dat gedeeld wordt met de Katholieke Basisschool Bernardus.

Hoe leuk is het dat zoons zoon nu naar dezelfde school gaat. Kleinzoon Julius, net vier jaar geworden, gaat niet naar de kleuterschool maar direct naar de ‘grote school’. Groep 1 van de OBB, een enorme stap voor zo’n kleintje. Elke maandag- en donderdagmiddag haal ik hem op en wacht op het schoolplein dat langzaam volloopt met moeders, vaders, opa’s, oma’s en au pairs, die al dan niet met rijdend materieel arriveren. Met zijn jasje nog open, muts scheef op het koppie en zijn zware rugtas achter zich aan slepend, komt hij om klokslag half drie samen met zijn juf en klasgenootjes naar buiten. Als hij mij in de drukte ontwaart, wil hij met een glimlach op zijn gezichtje op mij aflopen, maar o nee, eerst de juf nog gedag zeggen met een high five. Ik rits zijn jackje dicht, neem zijn rugtas over en hand in hand banen we ons een weg door een wirwar van kinderen, afhalers, fietsen, bakfietsen en fatbikes, wurmen ons langs geparkeerde auto’s op de Kiss and Ride strook en slenteren naar huis. Gelukkig dichtbij, want hij is moe. De ene keer zwijgzaam, de andere keer gezellig babbelend.

De geschiedenis herhaalt zich, dezelfde school maar dan anders, wat een vreugde om dit mee te mogen maken.

The post Dezelfde school maar dan anders appeared first on Hei & wei.

‘Het’ Haas schijn je te moeten zeggen, volgens welingelichte jagerskringen. ‘Haas’ is zowel mannelijk als onzijdig. Hoe het ook zij, deze haas was een kanjer, want hij -of het?- draafde dapper voort naast mijn auto, waar de teller op mijn dashboard naar de 30km/u kroop! Een haas met haast, zo leek het.

Toen ik linksaf de Enghlaan inreed, dook hij rechts de tuin in van een van de fraaie villa’s die daar in de schemer stonden te soezen. Ik was hem kwijt. Tal van vragen schoten door mijn hoofd. Waar zou hij zijn gebleven? Heeft hij hier ergens een gezellig warm hok waar de hele familie Haas hem hartelijk welkom heet? Of krijgt hij op zijn kop omdat hij zo laat nog over straat zwerft?

Allemaal overwegingen mijnerzijds die nergens op sloegen natuurlijk. Deze haas koos overduidelijk het hazenpad. Typisch het gedrag van een dier in paniek. Hazen schieten al bij het minste of geringste in de vluchtstand en kiezen instinctief ‘het hazenpad’, metafoor voor je razendsnel uit de voeten maken zodra er gevaar dreigt. Mijn romantische gedachte dat deze haas op weg was naar zijn knusse gezinnetje in een lekker warm holletje raakte uiteraard kant noch wal.

‘Het hazenpad kiezen’ is een typische Nederlandse beeldspraak die al uit de 17e eeuw stamt. Het is een mooi voorbeeld van hoe observaties vanuit de natuur vertaald worden naar menselijke gedragingen. Het op een lopen zetten zodra er gevaar dreigt, is niet alleen voorbehouden aan hazen. Wie heeft niet ooit eens het hazenpad gekozen…? Of het woord haast ook iets met hazen te maken heeft, moet ik nog uitzoeken.

Ik besefte wel dat er meer kanten aan het hazengedrag zitten dan we denken. De haas mag dan misschien bekend staan als een angsthaas die bij het minste gevaar de benen neemt, maar misschien is hij ook wel een opportunist of een slimme strateeg die intuïtief aanvoelt welke uitdagingen hij kan aangaan en welke obstakels hij beter kan vermijden. Zijn lenigheid en wendbaarheid van geest houden ons een spiegel voor: een haas kiest niet zomaar het hazenpad. Hij maakt een weloverwogen keuze. Daar kunnen wij mensen nog wel wat van leren…

De haas was nergens meer te bekennen. Alsof hij er nooit was geweest. Vol van gedachten over spiritualiteit, symboliek en innerlijke groei reed ik als een haas naar huis.

The post Het Haasje appeared first on Hei & wei.

Maar dit jaar is anders dan anders. Europa wordt aan de Oostgrens aangevallen door Poetin. De rest van de wereld staat ook in brand. Hun eigen president doet weinig om te blussen. Terwijl de Russische drones over Pools grondgebied vliegen, wordt in Amerika Charlie Kirk vermoord en verliezen kritische nieuwscommentatoren hun baan.
Intussen lopen wij door Rothenburg en bewonderen de vakwerkhuizen. Ik zou zo graag willen weten wat ze nu werkelijk denken maar ieder gesprek dat al neigt naar ‘het nieuws’ slaat dood. Dus: ‘Don’t mention the war’.

Maar toch valt er wel eens iemand uit haar rol. Een grijze dame met kortgeknipt haar kijkt me samenzweerderig aan. ‘Ze zeggen dat de vrouw van Macron een omgebouwde man is, wat denk jij?’ Ik wil een flauwe grap maken maar bedenk me. ‘Ze droeg zo’n prachtig Chanel pakje tijdens de NATO top,’ antwoord ik dus maar neutraal, ‘ik kan me gewoon niet voorstellen dat een man zoiets had uitgekozen.’ Hmmm, kennelijk had ze op een ander antwoord gehoopt.

We genieten van Venetië en de Zwitserse bergen. Ik verzwijg de straaljagers boven Estland maar leg ze alles uit over Operation Escargot en de demonstraties in Parijs, want dat is onze volgende bestemming. Ik leg de nadruk op het feit dat het een Franse binnenlandse kwestie is. ‘Gelukkig, het gaat niet over Trump’, hoor ik iemand verzuchten en ineens zie ik ook een klein stukje van hun zorgen. Aaargh, wat is dit ingewikkeld. Geopolitieke micro-diplomatie.

Ik wil terug naar Blaricum.

The post Don’t mention the war appeared first on Hei & wei.

In principe was de winkel met de kermis dicht, maar voor dit Blaricumse verzoek was hij toch bereid om even open te gaan. De volgende ochtend sloeg het kleine deurtje open en even later stond ik klompen te passen. We stonden in een soort klompenhoekje waar ook een rek met stoffen klompenpantoffels te koop waren. Naast de pannen en achter het paardenvoer.

Nog even dreigde het einde kermis voor mij te worden, toen ik een stukje wilde lopen, maar vergeten was dat de klompen nog vastzaten aan een touwtje. Die helderheid van geest had ik de avond ervoor in het Vitus achtergelaten. Zo blij als een kind fietste ik met twee klompen in mijn hand terug naar huis.

Even later greep ik een rondje met de hond aan om ze ‘even’ in te lopen. Maar ik kwam van een koude kermis thuis. Ik was al meerdere keren gewaarschuwd dat je niet zomaar op klompen kon gaan lopen. Dat merkte ik. De laatste dag van de kermis stond ik op met blauwe wreven. Mijn doel om ze met het touwtrekken aan te doen, liet ik toch maar schieten.

Toch ben ik blij dat ze in de schuur staan. Je haalt namelijk toch een klein stukje Blaricumse identiteit in huis. De Blaricumse schoen is namelijk niet de loafer, de hoge hak, de bootschoen of de teenslipper. De Blaricumse schoen is er hooguit een met een stalen neus of een sneaker. Maar de enige échte Blaricumse schoen is van hout.

Dus als u mij voortaan ziet -of hoort- aankomen, weet u dat ik aan het oefenen ben. Want één ding is zeker: de volgende kermis beleef ik op klompen.

The post Een ode aan de Blaricumse klomp (en aan de Meelmuis) appeared first on Hei & wei.

Nou niks ergs eigenlijk. Ik moest gewoon weer eens een column schrijven. ‘Schrijf maar iets liefs,’ zei de baas van dit prachtige medium. Je hebt gelijk, dacht ik, er is al genoeg gedonder in de wereld. Maar waar haalde ik zo gauw ‘iets liefs’ vandaan? Hoe kon ik een liefdevolle column schrijven nu Trump, Poetin, JD Vance en al die andere griezels het nieuws domineren? En dan was de Paus ook nog dood, verdorie, de aardigste opa van de hele wereld!
Mij overviel een lichte paniek. Het schrijven van een column is namelijk een van de fijnste maar ook een van de meest angstaanjagende dingen om te doen. Een column is persoonlijk maar niet ‘op de man’. In een column mag je veel zeggen, maar niet alles. Een column moet grappig zijn, of ontroerend, of allebei. Een column mag best prikkelen en schuren, maar niet kwetsen.

En – en dat is nog het moeilijkste – een column moet ergens over gaan. En daar zat mijn probleem. Door al dat gedonder in de wereld gaat het al voortdurend en onophoudelijk ergens over. Kon ik wel een column schrijven zonder gedonder? Kon ik niet gewoon een lieve column schrijven, een column over een vogelnestje in onze portiek? Waardoor wij nu al zes weken lang niet door de voordeur durven en bezoek afwimpelen?

Dat bleek te kunnen.

The post Lief appeared first on Hei & wei.

Deze informatieborden kosten de ASB veel geld en vallen jammer genoeg ook ten prooi aan vandalisme, wat weer onnodige kosten met zich meebrengt.

In het Warandepark mag je vrij wandelen op de daarvoor aangelegde paden. Je bent hier uiteraard te gast bij de ASB. Jammer dat er mensen zijn, die zich niet als gast zich weten te gedragen…

Naast de nuttige informatie over onze mooie Engh, is er ook een vriendelijk en duidelijk verzoek om de trouwe viervoeter aan de lijn te houden. Maar helaas wordt dit verzoek vaak anders uitgelegd, en wordt vlak bij het bord de hond juist losgelaten! Dagelijks lopen, rennen en rollen de honden door de akkers. Akkers die met veel toewijding zijn en worden bewerkt door aangeslotenen van de ASB. Ook worden hierdoor zogenaaamde grondbroeders en ander klein wild verstoord.

Een oplossing ligt op slechts een paar honderd meter afstand; het Hoge Harde op de hoek Op Caliskamp, Meentzoom en Burgemeester Le Coultredreef. Daar is een groot losloopgebied ter beschikking, waar een hond al zijn energie kwijt kan. En laat u toch de hond uit in de Engh, houdt u zich dan aan huisregels van de gastheer. Want: ‘Wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’. Laten we met zijn allen zuinig zijn op onze mooie historische enghen, onder het motto: alleen samen houden we Blaricum mooi.

The post Wandelen met Respect appeared first on Hei & wei.

Vanuit de koek en zopie naast de ijsbaan groeven ze met verzetsvrienden een gang naar een schuilplek in de dijk. Tijdens de soms gewelddadige invallen van de Duitsers hielden Koekkoek en Raven steeds hun mond. Door hun moed en standvastigheid hebben veel onderduikers de oorlog overleefd. Na de bevrijding werden Raven en Koekkoek het slachtoffer van een politiek steekspel binnen het college van B&W waardoor het stel besloot te emigreren naar Amerika. Ze kwamen in Californië terecht. Daar troffen ze bij toeval een van de Amerikaanse piloten die bij hen was ondergedoken in de oorlog. In Amerika werden ze onder meer door president Eisenhower geëerd met een hoge onderscheiding.

Na 80 jaar wil ik deze bevlogen Blaricummers, die samen met het netwerk van verzet in Blaricum veel mensen hebben gered, alsnog een eerbetoon toedichten.

Bevlogen vogels
In de zon gezeten op het terras bij Rust Wat spiegelt
het water een paar vogels in de bomen op de dijk.
Het zijn raven en een koekkoek. Ze lijken te kijken
alsof ze dingen weten die mij tot nu toe zijn ontgaan.

Dat deze idyllische vijver, ooit gegraven als ijsbaan
voor dorpse winterpret, in de oorlog veranderde
in een broedplaats van verzet. Dat de gevleugelden
een geheime gang groeven vanuit de koek en zopie.

Dat zij in deze schuilplek in de dijk met een paar stoelen
en een bed, tot in het laatste uur van de strijd, veel levens
hebben gered. Wat een heldhaftig gebaar voor mensen
in gevaar: twaalf Amerikaanse piloten uit de lucht geschoten,

maten uit het verzet en vele Joodse landgenoten, nog niet
op de trein gezet. Zelfs een paar soldaten van de foute kant
die weigerden te vechten voor hun vaderland. Er was daar
niets te doen dan slapen, wachten en verzamelen van tijd.

Nooit lang duurden de verborgen uren voor deze mensen
zonder naam in het holst van de nacht naar de volgende
schuilplaats zouden gaan. Slechts een keer ging het bijna mis,
maar de vogels hielden heldhaftig stand en stil, ze bogen niet.

Na de oorlog zijn ze, nog steeds met rechte rug, weggevlogen
over de Atlantische Oceaan. Het college van B&W destijds
bleek niet ontvankelijk voor hun onvolprezen moed. In Amerika
maakte de president dit na vele jaren gelukkig een beetje goed.

The post Dichter bij Blaricum appeared first on Hei & wei.