Blok 1
Het tweede stuk ligt aan de rand van de Meentzoom en heet Blok 1, begrensd door de Slotweg, de Gooiergracht, de Goyerweg en de Burgemeester Le Coultredreef. Bij de start van de vernieuwing van de Burgemeester Le Coultredreef werden alle afrasteringen weggehaald. Dit was nodig om de verbreding van de weg mogelijk te maken. Heel even deed Blok 1 daardoor weer denken aan de tijd vóór 1912, toen de Oostermeent nog één groot, open weidegebied was. Rudie Zwanikken maakte mij daarop attent en Peter van Rietschoten legde het bijzondere beeld met zijn drone vast. Op de andere foto is te zien dat de werkzaamheden bijna zijn afgerond en dat Blok 1 klaarligt om opnieuw te worden ingezaaid. De Agrarische Stichting Blaricum (ASB) heeft er bovendien voor gezorgd dat de toegangshekken zijn voorzien van haar logo, met daarin natuurlijk de korenbloem.

Blok 1 zonder afrasteringen.

Klaar om opniew ingezaaid te worden.

The post De Oostermeent van toen, even terug appeared first on Hei & wei.

Vermeer is een kleinzoon van Klaarenbeek. In zijn administratie kwam hij de foto tegen en vond dat deze thuishoorde bij de gemeente Blaricum. Het portret werd in november 1954 geschilderd door de Blaricumse kunstenaar Willem Dooijewaard ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van Klaarenbeek. Vermeer stuurde bovendien waardevolle achtergrondinformatie mee, waarvan in dit artikel gebruik is gemaakt.

De inbraak
Het schilderij is helaas al jarenlang verdwenen. Tijdens een inbraak in het gemeentehuis Nederheem (Torenlaan 50) in 1981 werd het, samen met enkele andere schilderijen, gestolen. Tot op de dag van vandaag is het niet teruggevonden. De inbraakbeveiliging had 45 jaar geleden nog niet de prioriteit die zij tegenwoordig heeft.

Burgemeester en voorzitter van Stad en Lande
Klaarenbeek was van 1922 tot 1946 burgemeester van Blaricum. Daarnaast speelde hij een belangrijke rol binnen erfgooiersvereniging Stad en Lande van Gooiland. In het bestuur van deze organisatie hadden de burgemeesters van de zes Gooise gemeenten (Blaricum, Laren, Hilversum, Bussum, Naarden en Huizen) van oudsher zitting. Sinds de invoering van de Erfgooierswet in 1912 was Emiel Luden voorzitter van dit bestuur. Klaarenbeek werd in 1938 benoemd tot vicevoorzitter. Na het overlijden van Emiel Luden in 1942 nam hij tijdelijk het voorzitterschap over. Bij Koninklijk Besluit werd hij per 1 januari 1946 officieel tot voorzitter benoemd. Hiervoor legde hij zijn ambt als burgemeester neer. Hij gaf vervolgens tien jaar lang leiding aan Stad en Lande van Gooiland. Dat deed hij met zoveel gezag en toewijding dat hij bij zijn afscheid in 1956 veel lof ontving. In de Laarder Courant De BEL van 6 januari 1956 werden zijn bestuurlijke kwaliteiten uitgebreid geprezen. Velen noemden hem een waardige opvolger van Emiel Luden.
In ons dorp herinnert sinds 2015 het Burgemeester Klaarenbeekpark aan deze, tot nu toe, langstzittende burgemeester van Blaricum.

The post Het gestolen schilderij, een teruggevonden foto brengt een stukje Blaricumse geschiedenis opnieuw onder de aandacht appeared first on Hei & wei.

Die 600 oud-leerlingen komen verdeeld over de dag in vijf shifts van tien jaar en melden zich bij één van de oud-leerkrachten van hun school. Daar begint vaak de herkenning al. En dan zie je ze rondkijken, op zoek naar bekende gezichten. Een enkeling vindt helaas niemand van zijn jaar, de meesten staan al gauw druk bij te praten en herinneringen op te halen. Er draaien powerpoints met klassenfoto’s en foto’s van kamp en schoolreisjes, wat leidt tot herkenning, ‘Dat ben ik!’ en het opdiepen van bijna vergeten namen.

Uitdijende klassen
Prinses Beatrix opende de scholen officieel in 1976. Rondom het schoolgebouw groeide de Bijvanck inmiddels als een malle en na twee jaar hadden de scholen samen 1200 leerlingen! Het was continu aanpassen aan meer leerlingen, samengevoegde en uitdijende klassen en huisvesting in noodgebouwen. Inge, OBS-leerling van het eerste uur, zat drie jaar lang in dezelfde klas als haar oudere broer en herinnert zich het ‘laatjes wisselen’. ‘Dan moesten we vanuit onze combiklas met ons laatje naar de katholieke of de protestantse school en kregen we les met kinderen van ons eigen leerjaar.’

Bewuste keuze
De leerkrachten uit die tijd kijken met genoegen en weemoed terug op de inspirerende en verregaande samenwerking in die jaren, blijkt uit de verhalen. Er waren letterlijk en figuurlijk geen dichte deuren tussen de scholen. Alleen over het overnemen van elkaars leerlingen was de afspraak: dat doen we niet. Meneer Kees (Kramer) koos heel bewust voor het concept toen hij in 1990 solliciteerde bij de Katholieke Basisschool. Hij verhuisde ervoor vanuit Oost-Nederland en werkt hier nog steeds met plezier. KBS-directeur Sebastiaan te Kloese: ‘KBS en OBS delen nu in goed overleg het gebouw, de conciërge en de vakleerkracht gymnastiek en we stemmen de eindejaarsmusical op elkaar af. KBS biedt regulier basisonderwijs, OBS Daltononderwijs.’

Klaar voor de toekomst
Beide scholen hebben diverse feestelijke jubileumactiviteiten achter de rug en er is een reünie voor leerkrachten geweest. Het organisatieteam van oud-leerkrachten Marius, Gerard, Leo, Wim en Pierre en meneer Kees hebben tot nu toe elk tienjaarlijks jubileum georganiseerd, in samenwerking met de schooldirecteuren van dat moment. De school ondergaat dit jaar een fikse renovatie. Ruimtes worden heringedeeld en van frisse verf en kleur voorzien. OBS Bijvanck en KBS De Pionier, 50 jaar jong, zijn klaar voor de toekomst, een fijne plek voor leerlingen en leerkrachten. Dat was het en dat blijft het!

The post Reünie 50 jaar Bijvanck basisscholen appeared first on Hei & wei.

Tijdens een van die wandelingen sprak ik Huub Maas. Hij was collega van Willem Hosang, een kleinzoon van deze voormalige burgemeester, bij Heineken. Huub vroeg mij of Willem contact met mij mocht opnemen om meer te weten te komen over zijn familie in de Blaricumse periode. Daar stond ik natuurlijk meteen voor open. De vader van Willem Hosang was Johan Adriaan Hosang, roepnaam Adriaan. In 1927 trad hij als commies in dienst van het gemeentesecretariaat van Blaricum als derde ambtenaar, naast Wim van Gils en Hendrik van der Goot, die in 1949 burgemeester van Giethoorn zou worden. Dit was in de periode van burgemeester J.J. Klaarenbeek.

Woudenberg
In 1947 werd Adriaan Hosang benoemd tot burgemeester van Woudenberg. Bij zijn afscheid van de gemeente Blaricum werd zijn rol tijdens de bezettingsjaren nadrukkelijk geroemd. Samen met Wim van Gils verrichtte hij goed werk, met gevaar voor eigen leven, ten behoeve van verzetsmensen, Joodse onderduikers en anderen. Dankzij zijn functie had hij toegang tot het bevolkingsregister en kon hij helpen bij het verstrekken van vervalste persoonsbewijzen. In de Laarder Courant De BEL van 21 februari 1947 werd hij omschreven als ‘de held van de secretarie tijdens de bezettingsjaren’. Dit voorjaar ontmoetten Willem Hosang en ik elkaar in een hele prettige sfeer. Ik had nog een film waarop zijn vader te zien is tijdens het eerste Ouden van dagen-uitstapje in 1948. Voor dit uitstapje werden Blaricummers persoonlijk uitgenodigd, wat in de film mooi te zien is. De bestemming was… Woudenberg, om de daar net benoemde burgemeester Adriaan Hosang te ontmoeten. Het raakte Willem zichtbaar om zijn vader als jonge burgemeester te zien.

De heer Croll
De legendarische heer D. Croll heeft veel gefilmd in en rond Blaricum, wat voor die tijd uniek was. Voor het organiseren van dergelijke uitstapjes was een comité opgericht, bestaande uit mr. Van der Kooij van het Witzand, de heer Schadee, beheerder van het postkantoor, wethouder Van Zanten en mejuffrouw Driessen van de Unie Vrouwelijk Vrijwilligers. Dat er veel geregeld moest worden, wordt in de film keurig uitgelegd. Denk alleen al aan het organiseren van vervoer, Blaricum kende immers nog niet de autodichtheid van nu.

Deze film is een aanrader!
Deze film, samen met diverse andere opnamen van de heer Croll, werd ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan van de Oranje Vereniging Blaricum in 1978 door de Rabobank Blaricum geschonken. De film is nu voor een breed publiek te bekijken via onderstaande QR-code. Ik kan daarover maar één ding zeggen: een aanrader. De moraal van dit verhaal? Door mijn rondwandelingen kom ik vaak in contact met bijzondere mensen en bijzondere verhalen. Dit is er één van die ik graag wilde delen.

https://drive.google.com/file/d/1IvEW_voxdFxPd9v1VqxPfgCwtUZroKja/view

The post Ouden van dagen-uitstapje in 1948 appeared first on Hei & wei.

Ook in ons dorp worden de vlaggen dan weer uitgehangen. Maar waarom staat er op een van de dwarsbalken in de Dorpskerk de datum van 6 mei 1945 ter herinnering aan het einde van de oorlog. Een dag later dus. Hoe zit dat?

De feiten uit de geschiedenisboekjes
Op 4 mei 1945 capituleerden de Duitsers voor veldmaarschalk Montgomery op de Lünenburger Heide. Een dag later ontbood de Canadese generaal Charles Foulkes de Duitse opperbevelhebber Johannes Blaskowitz naar Hotel de Wereld in Wageningen om hem daar, in het bijzijn van Prins Bernhard commandant der Binnenlandse Strijdkrachten, het bevel te geven voor de aftocht van de Duitsers uit Nederland. Dat gebeurde om 08.00 uur en markeerde het begin van de bevrijding in Nederland. Het verhaal gaat dat de capitulatiedocumenten pas een paar dagen later door beide partijen officieel werden ondertekend; er was in het hele hotel geen typemachine te vinden.

Een extra dag vlaggen
Na vijf zware bezettingsjaren was het niet van het ene op het andere moment veilig in het land. De vlaggen wapperden in veel plaatsen maar de Duitsers waren nog niet vertrokken. Daarbij waren ze boos, gefrustreerd en nog steeds gewapend. In Blaricum was men dus voorzichtig. Er werd afgesproken dat in ons dorp de vlaggen pas mochten wapperen als de vlag op de St. Jan in Laren te zien was. Door onbekende omstandigheden ging deze pas in de avond van 5 mei omhoog. Helaas was het toen al donker. In Blaricum zag men pas het rood-wit-blauw in de ochtend van 6 mei. Maar toen was het ook echt feest in het dorp. In de Dorpskerk wilde men deze belangrijke gebeurtenis vastleggen. Niet uitgetypt maar uitgesneden in hout voor de eeuwigheid en voor iedereen zichtbaar. In de balk staat: 6 mei 1945 “De heer regeert”, Psalmen 93. In Blaricum mogen we dus eigenlijk een extra dag vlaggen. Mooi in deze onzekere tijden.

bron: Op het oog gewone huizen door Jan Greven en Gerbe van der Woude

The post We kunnen niet vaak genoeg vlaggen appeared first on Hei & wei.

door Frans Ruijter
Dat de liefde voor Blaricum bij veel mensen diep zit, is geen geheim. Zo ook bij André van Dijk, die van 1954 tot 1959 een levensmiddelenzaak had aan de Schoolstraat 4: de CooP. Later woonde hij met zijn vrouw Aafje van den Born aan de Bergweg 48. Fotograferen was zijn grote hobby.

Na het overlijden van zowel André als Aafje zijn hun foto’s in het bezit gekomen van hun dochters Wil en Marga. Zij wonen inmiddels niet meer in Blaricum, maar vinden het fijn dat deze kwalitatief mooie foto’s regelmatig in het dorp worden getoond. Via bemiddeling van Hans Buwalda zijn de foto’s in mijn bezit gekomen. Ik wil ze graag met regelmaat delen in hei & wei, voorzien van enkele historische feiten en leuke weetjes.

Burgemeester de Jongweg rond 1980

Dit weggetje heeft in de loop der tijd meerdere namen gehad: eerst Meelsteeg, later Brinkpad en sinds 1927 Burgemeester de Jongweg. De weg is vernoemd naar burgemeester Nicolaus de Jong, die van 1863 tot 1874 burgemeester van Blaricum was en woonde aan de Langeweg 19. Hij overleed op slechts zevenenveertigjarige leeftijd als gevolg van een breukoperatie. Links op de foto zien we de boerderij waar de gebroeders Keijer ooit hun garagebedrijf begonnen. Veel mensen zullen zich deze boerderij echter herinneren als die van Dirk Vos Dzn. Daarna woonde de familie Meijer er en al geruime tijd is het de woning van Fred Leferink. Daarachter staat de boerderij van Henk Borssen, rechts is nog een klein deel te zien van de boerderij aan de Langeweg 19. Het paard met ruiter en begeleider maakt deze foto tot een echt dorpstafereel.

Belofte maakt schuld
De Burgemeester de Jongweg, met zijn karakteristieke klinkerbestrating, de zogenaamde vijfduimertjes, kwam onlangs nog in het dorpsnieuws. Op een onbewaakt moment haalden stratenmakers de antieke klinkers eruit en vervingen die door nieuwe zevenduimers. Gelukkig zijn deze inmiddels weer vervangen door de vijfduimertjes.

The post Herinneringen in zwart-wit appeared first on Hei & wei.

door Frans Ruijter
De Burg. Le Coultredreef kent een lange en bijzondere geschiedenis. Oorspronkelijk was het niet meer dan een zandpad, bedoeld voor paard en wagen en gebruikt als toegangsweg tot de Oostermeent van Stad en Lande.

Later werd het pad verhard met puin, maar dat bleek funest voor de hoeven van de paarden. Om dat probleem te verhelpen, bracht men een laag vloeibare teer aan, die werd afgestrooid met fijn grind. Dit onderhoud werd eens in de paar jaar herhaald, waardoor het pad zich geleidelijk ontwikkelde tot een teerweg.
Na het verdwijnen van de Verlengde Bergweg ontstond er politiek een dringende zoektocht naar een nieuwe verbinding met de Bijvanck. Die kwam er in 1995, toen de Blaricummerstraat werd geasfalteerd en ingericht als verbindingsweg tussen beide dorpsdelen. Door het kaarsrechte verloop en de vele lantaarnpalen kreeg de weg al snel de bijnaam ‘de Landingsbaan’.

Op 18 maart 2017 kreeg de weg zijn huidige naam: Burgemeester Le Coultredreef, als eerbetoon aan Anneke Le Coultre. Zij was van 1973 tot 1992 burgemeester van Blaricum en zette zich met grote betrokkenheid in voor het behoud van de Bijvanck bij het dorp én voor het voortbestaan van de verbindingsweg tussen de twee dorpsdelen.

The post Van Zandpad tot Burgemeestersdreef appeared first on Hei & wei.

Al in de zeventiende eeuw stond op deze plek een molen, een zogenoemde standaardmolen. In Blaricum sprak men liever van een ‘pinmolen’, omdat hij op één grote houten paal was gebouwd. Deze molen werd in 1873 gesloopt. Volgens de overlevering werden de stofwolken die daarbij vrijkwamen door een stevige westenwind zelfs tot in Eemnes meegevoerd.

Een tweedehandsje
Op dezelfde plaats verrees daarna opnieuw een molen, ditmaal een tweedehands exemplaar uit Baarn, afkomstig uit het buurschap Santvoort. Daar stond hij aan de Jacob van Lenneplaan, tussen de nummers 43 en 45, en stond hij bekend als de Santvoortsche molen. Door gezondheidsproblemen van de eigenaar en het ontbreken van een opvolger werd de molen verkocht. De zeskantige, rietgedekte grondzeiler werd gedemonteerd, naar Blaricum vervoerd en daar opnieuw opgebouwd. Tot 1921 bleef hij in bedrijf, met Willem Puijk als laatste molenaar.

Reddingspogingen
In 1923 kochten de gezusters De Virieu Fürstner de molen voor 4500 gulden, met het plan hem tot woning om te bouwen. Hoewel zij al met sloopwerkzaamheden waren begonnen, wees de gemeente hun verzoek tot verbouwing alsnog af. Onder leiding van de pasbenoemde burgemeester Klaarenbeek probeerde de gemeente vervolgens de molen aan te kopen, samen met de in datzelfde jaar opgerichte Vereniging De Hollandsche Molen, om het bouwwerk te behouden en nieuw leven in te blazen. De gemeenteraad verwierp dit plan echter. In 1925 volgde nog een laatste poging om de sloop te voorkomen. Met steun van de Vereniging De Hollandsche Molen en de vereniging Blaricums Belang werd een inzamelingsactie onder de bevolking georganiseerd. Het benodigde bedrag werd echter niet gehaald, waardoor sloop onvermijdelijk bleek.

Van molen naar woonhuis
In 1928 werd de molen uiteindelijk afgebroken door aannemer Gerard Jacobs. Op deze fraaie locatie bouwde hij vervolgens een woning voor zichzelf, die nog altijd bestaat als Tweede Molenweg 49 op de Molenberg. In 1935 verkocht Jacobs het huis aan Henk en Lies Vos-Wolken. Henk was een zoon van de weduwe B. Vos, dat jarenlang zichtbaar bleef op het bord aan de gevel met de tekst ‘Bestelkantoor van Wed. B. Vos’. De familie woonde er ruim 65 jaar. Tegenwoordig wordt het huis bewoond door keramist Marlen van Dop en haar man Paul Trip.

The post De Molenberg appeared first on Hei & wei.

Bovenaan in het midden staat de oude openbare school, inmiddels vervangen door de huidige ronde school, waarin tegenwoordig beide basisscholen van Blaricum-Dorp zijn ondergebracht. Daaronder staat de openbare kleuterschool De Vlieghoek, gebouwd in 1973, nu het luxe appartementengebouw De Vlinderdans.

De Horn en Steenhoven
Centraal in de foto staat de villa De Horn aan de Vliegweg 7, die op 18 juli 1977 afbrandde. Op dat moment woonde hier Pieter Menten, destijds verdacht van betrokkenheid bij Duitse kunstroof. Rechts onderaan zien we het gebied dat in de volksmond nog altijd Steenhoven wordt genoemd, een verwijzing naar het steenfabriekje dat hier ooit stond. Op de foto is hier de kwekerij zichtbaar van hoveniersbedrijf Giel Heerschop & Zn., gelegen tegenover Melkweg 9. Mooi om te zien hoe alles op rijen geplant is.

Vliegweg 11
Onderaan in het midden zien we het landgoed aan de Vliegweg 11. Tijdens de Tweede Wereldoorlog woonde hier de familie Kruize en droeg het huis de naam Aagjeshoeve. Later werd het door de familie Strengholt omgedoopt tot De Holthoeve. Het oorspronkelijke pand is inmiddels gesloopt; op het terrein verrees een modern landgoed met alle bijbehorende voorzieningen.

Toch zijn er ook elementen die onveranderd zijn gebleven, zoals links bovenaan de Dorpskerk aan de Torenlaan herkenbaar aanwezig. Daar is inderdaad niets aan veranderd en dat zal vermoedelijk wel zo blijven.

The post Een blik op Blaricum, bijna een halve eeuw geleden appeared first on Hei & wei.

Sindsdien ligt Wie is Blaricum? in mijn pedicurepraktijk. Het wordt vaak doorgebladerd en gaat van hand tot hand, bijna als een gedeeld fotoalbum. Klanten herkennen gezichten, halen herinneringen op en delen spontaan hun verhalen.

Nelleke Alders
De maakster van het boek: kunstenares Nelleke Alders (73). Nelleke woont sinds 1973 in ons mooie dorp. Ze ontvangt mij in haar appartement, waarvan de muren vol hangen met haar schilderijen. Tijdens teken- en schilderlessen bij Caroline Visser ontstond het idee voor Wie is Blaricum? Nelleke: ‘Er werd veel geschreven over het dorp, maar niet over de mensen,’ zegt ze. Die vraag – wie ís Blaricum eigenlijk? – leidde tot portretten van dorpsgenoten, gebaseerd op foto’s en persoonlijke ontmoetingen. Van het boek werden destijds (1998) 500 exemplaren gedrukt en verkocht.

Nelleke schildert en tekent nog steeds, ze volgt lessen bij dorpsgenoot Marcelle Schoenmaker.

The post Wie is Blaricum? appeared first on Hei & wei.