door Sybert Blijdenstein

Op 24 maart jl. overleed, onze geliefde dorpsgenoot en topmusicus van lichte muziek, Bert Ruiter (1946 – 2022), voormalig bassist van bekende bands. Ook met diverse tophits zoals Focus en Earth & Fire. Hij was een veelzijdig musicus, producer, componist en arrangeur.  

Vanaf 1975 was hij samen met zijn innig geliefde partner, zangeres Jerney Kaagman, tot aan zijn overlijden vorige maand. Het waren 47 jaren in een goed en creatief leven. Bert groeide op in Hilversum. Vanaf zijn twaalfde jaar (1958) speelde hij gitaar. Daarna basgitaar. Zijn carrière begon in 1966 bij The Caps met o.a. Hans van Hemert, gevolgd door Fullhouse. Hij begeleidde Herman van Veen, speelde bij de Jay-Jays, Focus (1972) en Earth & Fire (1978 – 1983) met leadzangeres Jerney Kaagman. Daarnaast werkte hij ook met Youp van ’t Hek en Henk Westbroek, en was hij producer van Jerney’s soloalbums. 

Gouden hart 

Hier in Blaricum kennen wij Bert, samen met Jerney, als sterk betrokken bij het behoud van ons mooie dorp en het goede bestuur. Bert was een fijnzinnig en goed mens, geduldig, rustig, humoristisch, beminnelijk en met een gouden hart. Zijn mantelzorg voor Jerney was er één van liefhebbende toewijding. Tot hij overleed aan een ongeneeslijke ziekte. Wij zullen Bert erg missen en wensen Jerney heel veel sterkte met het verlies van zo’n onvergetelijke levensgenoot.     

The post In Memoriam Bert Ruiter appeared first on Hei & wei.

door Camiel Hofstee, Erik Joosen en de eindredactie

‘We hebben twee jaar stil gestaan maar eindelijk kunnen we weer onze enorme dank uitspreken aan de laatste 100-jarige veteranen, die ons 6 en 7 mei in Blaricum komen bezoeken. En we doen dat natuurlijk weer op het Oranjeweitje met het Bevrijdingskonvooi Het Gooi Bevrijd’, aldus de organisatoren Camiel Hofstee en Erik Joosen. 

Het programma: 

– 4 mei herdenken wij de helden die hun leven gaven om ons vrijheid te gunnen. Bij het Monument in het Burgemeester Klarenbeekpark houden wij twee minuten stilte om 20.00 uur. Aansluitend kan er koffie worden gedronken in de tent.

– 6 mei ontvangen wij het Bevrijdings Konvooi met de WOII-voertuigen en de veteranen om 17.00 uur op het Oranjeweitje. Het Konvooi wordt voorgegaan door de Seafort Highlanders Piperband. Ook spelen de Harpers uit Engeland. 

– 7 mei eren wij onze Veteranen en het Bevrijdingskonvooi met een feestavond in de Stretchtent op het Oranjeweitje. Big Band Blow uit Soest geeft weer een fantastische show en ook de Harpers zullen aanwezig zijn. Aanvang 20.00 uur tot 0.00 uur.  

De toegang is gratis voor alle activiteiten en voor ouderen zijn er voldoende zitplaatsen. blaricumsebevrijdingsdagen.nl

The post Vrijheid is nu actueler dan ooit!  appeared first on Hei & wei.

Soms valt er iets in je schoot waar je meer plezier aan ontleent dan je in eerste instantie denkt. Zie dit alleraardigste prentje van Blaricum. De ovale gravure was een van een reeks illustraties gemaakt door Anna Catharina Brouwer voor het boekwerk De Nederlandsche stad- en dorpsbeschrijvingen, van de Amsterdamse schrijver Lieve van Ollefen (1749-1816) die onder andere het rijmpje maakte onder de gravures. De tekeningen van Brouwer en de beschrijvingen van Ollefen stammen uit de Patriottische tijd van de Nederlandse Republiek en worden door historici als betrouwbaar geacht. 

Dit nodigt meteen uit tot een nadere bestudering en vanzelfsprekend tot vele discussies over wat er wel of niet te zien is. Is Blaricum nu met een K of een C? Uit welk perspectief tekent Anna? Het lijkt of je van een glooiend land naar beneden staat te kijken, voor de kerk een intussen afgebroken boerderij? Wat doet die ruiter aan het begin van de Piepersweg? Vraagt hij de weg?  En is dat een ruïne aan het einde van de weg? Op de voorgrond is men duidelijk aan het eggen en links, met twee paarden, lijkt men te ploegen gezien de zwarte streep van gekeerde aarde. Het loof aan de bomen zou weleens kunnen betekenen dat het in het late voorjaar is getekend of is dit een aberratie? En dan het lage dak van de boerderij aan het einde van de streep, zou dat dat de boerderij uit 1696 op het Achterom kunnen zijn?  Maar dan, staat rechts van de kerktoren de molen van Laren? Of is het de kerktoren van Naarden die we daar zien? Maar waar is dan de hoge Tafelberg? En wat te denken van alle bomen links van de kerktoren, moet dat niet de Torenlaan zijn? Dat lijkt niet te kloppen, het is meer waarschijnlijk dat het de toren van de Johanneskerk in Laren is. Dat beide kerken op de kaart staan is niet verwonderlijk daar van Ollefen schrijft dat de zeer kleine Blaricumse gereformeerde gemeente met die van Laren gecombineerd was, met de predikant in Blaricum woonachtig. Ook had de keizer beide dorpen onder een enkel bestuur geplaatst. Zij beschrijft ons dorp als ‘hoezeer onaanmerkelijk het zij, is echter ongemeen aangenaam gelegen; allerbevalligst groen, en, door de zeer ruime bebouwing, zeer luchtig: ’t heeft in de daad alle landlijk schoon.’ 

Behoud van het dorp

Laten we het dorp vooral zo houden. Het rijmpje in oude spelling dat onder de gravure staat, verwijst naar het woeste land dat werd getemd door de Erfgooiers. Dat is ook de strekking van het wapen van Blaricum: Drie blauwe  korenbloemen op een zilveren veld. De uitgestrekte heidevelden werden omgeploegd en marginale stuifzandwallen bebost; zo werd vanaf de 17e eeuw het landschap in engen ‘bevroren’ en het land productief gemaakt. De teloorgang van uitgestrekte heidevelden en bloemrijke insectenlandschappen den bijenvader ten spijt. 

The post Zomaar een prentje van ‘Blarikum’ appeared first on Hei & wei.

door Gerda Jellema

De drie Blaricumse kunstenaars, Maja Boot, Marlen van Dop en Punnika Kharas exposeren in mei en juni samen in Galerie de Beuken te Laren. Kunstwerken uit drie verschillende kunstdisciplines, gemaakt door drie bevlogen vrouwen, in een jonge galerie van een even bevlogen kunstminnende vrouw, Corien van den Wall Bake.

Maja, Marlen en Punnika leerden elkaar jaren geleden kennen als deelnemers aan de Stichting die ook de Atelierroute Blaricum organiseert. Zij hebben al vaker samen geëxposeerd en elkaar ook op andere manieren als kunstcollega’s ontmoet en geïnspireerd. Zodra het weer kon, zijn de drie vrouwen zeer gemotiveerd op zoek gegaan naar een expositiemogelijkheid in de eigen omgeving. Zij vonden een belangstellend oog bij Corien. 

De kunstenaars 

Maja schildert robuust, afwisselend en intuïtief. Maja: ‘Ik schilder laag over laag en maak gebruik van aarde en zand afkomstig van de plekken waar ik schilder. Stranden in Bretagne, Bretonse huisjes, imposante steden of schitterende bloemenweides op de akkers in Blaricum.’ Marlen is keramist en geboeid door organische vormen met een repeterende structuur. Marlen: ‘In mijn werk laat ik mij graag inspireren door de natuur: Patronen in het zand, watererosie-sporen in rotsen, schelpen, fossielen en zaden.’ Punnika is papierkunstenaar en de ongekende transformatie mogelijkheden van papier zijn haar passie geworden. Punnika: ‘Mijn werken zijn experimenten met licht en schaduw, vormen en structuren die ontstaan door het snijden, vouwen of bevochtigen van papier.’

Galerie de Beuken

Corien startte in 2019 Galerie de Beuken in haar woonhuis. Het woonhuis is in 1906 gebouwd door de kunstenaar Theodore van Lelyveld, met daarin een prachtig groot atelier op het noorden. De Gooische kunstenaar Evert Pieters woonde en werkte er en de beroemde kunsthandelaarsfamilie De Boer woonde er jaren. Zoals Corien zegt: ‘Al met al ligt de galerie op vruchtbare kunstgrond en dat merk en voel je direct.’

Verscheidenheid een eenheid

Drie kunstenaars, hoe verschillend ook in hun technieken en materialen, hebben als overeenkomst dat zij werken met vormen, lijnen en kleuren die de echte werkelijkheid abstraheren. Hierdoor vormt de expositie ondanks de ogenschijnlijke verscheidenheid toch een eenheid. U kunt deze bijzonder expositie zien van 9 mei tot en met 3 juli.

Opening 

De opening is 7 en 8 van 12.00 tot 18.00 uur. Bezichtiging vervolgens op afspraak via: 
cc.vandenwallbake@gmail.com of 0622795069.
Galerie de Beuken, Oude Naarderweg 14, 1251 BK Laren. 

Info:
www.majaboot.nl
www.marlenvandop.nl
www.facebook.com/punnika.kharas 
www.galeriedebeuken.nl

The post Blaricumse kunstenaars Maja, Marlen en Punnika exposeren in Laren appeared first on Hei & wei.

Een van de doelstellingen van Versa Welzijn is om mensen te helpen die een steuntje in de rug nodig hebben, zodat zij mee kunnen doen in de samenleving en zo lang mogelijk zelfstandig kunnen zijn. Zo willen veel ouderen graag zo lang mogelijk thuis blijven wonen, daar voelen ze zich veilig en vertrouwd. 

Gerichte ondersteuning kan hierbij helpen, zoals huishoudelijke hulp of hulp met klussen, maaltijdservice, personenalarmering of thuiszorg. Versa Welzijn informeert onze 80-plussers via een eenmalig preventief huisbezoek over alle mogelijkheden. Besproken wordt onder meer het wonen, de woonomgeving, mobiliteit en vervoer, gezondheid, zelfredzaamheid, financiën, mantelzorg, sociale contacten en vrijetijdsbesteding. Men wordt gewezen op voorzieningen in onze gemeente en kan eventueel doorverwezen worden naar een specifieke ondersteuner, vrijwilliger of professional. Maar het draait ook om bewustwording creëren van de veranderingen die in de komende jaren kunnen gaan spelen en hoe men zich daarop kan voorbereiden. Deze huisbezoeken worden uitgevoerd door speciaal hiervoor getrainde vrijwilligers.

Vrijwilligster Aga van Sunder 

Aga, al 42 jaar wonend in Blaricum-Bijvanck, voert sinds zes maanden preventieve huisbezoeken. ‘Zo mooi dat ik al mijn kennis, opgedaan in mijn 45-jarige carrière als doktersassistente, in deze vrijwilligersbaan kan gebruiken. Een prachtige en zinvolle verlenging van mijn loopbaan in de zorg. Als doktersassistente heb ik veel mensenkennis opgedaan en ben tevens “thuis” in de wereld van de zorg. Heerlijk om nu alle tijd te hebben voor een gesprek, zonder dat de telefoon weer rinkelt, een patiënt iets aan je vraagt of de huisarts je nodig heeft. Gewoon ervaren hoe het gesprek loopt, de tijd hebben om op vragen in te gaan, eventuele tips voor veiligheid aan te reiken of zo nodig folders achter te laten waar belangstelling voor is. Iedereen krijgt een uitnodiging voor het preventiebezoek via de post en is dus al op de hoogte van de doelstelling van het bezoek en welke onderwerpen aan de orde komen. Uiteraard is er altijd ruimte voor andere vragen. Ik heb het ook al zo vaak gehad, dat mensen aan het einde van het gesprek vroegen wanneer ik weer langskom. Dat geeft een ontzettend positief en voldaan gevoel. Je treft allerlei ouderen, van heel gezond tot heel kwetsbaar, van vol in het leven tot heel eenzaam. Welk levenspad heeft iemand al gelopen de afgelopen 80 jaar. Zijn er nog naasten om zorgen mee te delen, hulp aan te vragen of je te laten ondersteunen¬? Hoe fijn is het om juist de kwetsbare ouderen een hand te kunnen reiken met informatie op allerlei gebieden, b.v. een maatje zoeken voor een kopje koffie, of een vervoersaanbod waardoor ze zelf weer eens naar de winkel kunnen gaan. Alle gesprekken zijn intens, er wordt veel gedeeld. Zo waardevol, zo dankbaar en ook een verrijking van mijn eigen leven. Voor mij echt een geweldige vrijwilligersbaan, die ik nog lang hoop te mogen doen.’ 

Ook dit mooie werk doen?

Voor het preventief huisbezoek 80-pussers in de BEL-gemeenten (of naar wens alleen in Blaricum) is Versa Welzijn op zoek naar vrijwilligers. Je wordt ingewerkt en begeleid door een coördinator. 

Wil je meer weten? Het is altijd mogelijk om een informatief gesprek te hebben, Serena Stad 06-31995656. 

The post Lang zullen we wonen appeared first on Hei & wei.

De zon schijnt, de lucht is blauw, de Blaricumse hei glooit en de benen doen wat ze moeten doen. Al wandelend pakken wij onze en de wereldse hinderpalen aan. Het is dan ook niet voor niets dat wandelsessies opgenomen zijn in het aanbod van, even voorstellen, Nienke Leemkuil, life coach en begeleider van familie- en organisatieopstellingen.

Nienke is wekelijks al coachend op de hei te vinden. Door weer en wind, want hoewel de zon vandaag schijnt, is ze niet alleen een mooi-weer-loper. ‘Nee ongeacht het weer, is het altijd fijn op de hei te kunnen coachen.’  

Verantwoordelijkheid nemen

‘Na jarenlang in Amsterdam gewoond te hebben, zijn we, mijn partner, onze dochter en ik, in 2016 in de Blaricummermeent komen wonen, waar onze zoon geboren is. Ik pendelde dagelijks tussen Blaricum en Amsterdam voor mijn werk. Tot begin 2020, toen ik niet anders kon dan het roer omgooien. Een niet goed verwerkt verlies van mijn moeder, die op mijn 26ste in 2011 plotseling overleed, maar ook de veeleisende baan en mijn enorme verantwoordelijkheidsgevoel zorgden ervoor dat ik mezelf voorbijgelopen was. Dan heb je twee opties, een slachtoffer zijn van dat wat je is overkomen of je lot aankijken en je verantwoordelijkheid nemen.’ Ze koos voor het laatste. Al snel ontdekte ze ook waar haar passie echt lag. ‘Vrouwen begeleiden in het vinden en verbinden met haar kracht. Ik zegde mijn baan op, volgde een internationale coaching-opleiding en ben het coaching-vak volledig gaan omarmen. Aanvullend heb ik een opleiding familie- en organisatieopstellingen gedaan.’ 

Stap voor stap

Nienke praat met toewijding over haar werk: ‘We hebben allemaal persoonlijke uitdagingen in het leven. Wat je daar mee doet, is een keuze. Maar zo simpel als dat lijkt is het natuurlijk niet. Op het moment dat je vastloopt in die uitdagingen, kan het heel waardevol zijn daar met iemand naar te gaan kijken. Het geeft me veel voldoening als ik zie hoe de vrouwen stap voor stap dichterbij zichzelf en hun eigen kracht komen. Zodat ze vanuit daar echte keuzes kunnen maken vanuit het hart en het leven voluit kunnen leven, met alles wat daarbij hoort. Dat is waar ik voor ga, want hoewel we op veel situaties geen invloed hebben, hebben we die wel op hoe we er mee omgaan.’ 

Op weg

Nienke coacht, traint en begeleidt organisatieopstellingen met en namens Team Heartbeats. Een mooie aanvulling op haar eigen praktijk. Daarnaast is ze sportief, houdt van reizen met haar gezin en is graag in de natuur te vinden. En hoe mooi is het dat ze dat laatste kan combineren met haar werk. Het schijnt dat door te wandelen nieuwe hersencellen worden aangemaakt en we beter kunnen leren. Neurowetenschapper Shane O’Mara schreef er een boek over: Te voet. Hoe twee benen de mens verder brengen. 

En Nienke helpt je graag op weg om zelf de richting te vinden coachingbynienke.nl   

The post Even voorstellen… Nienke Leemkuil life coach appeared first on Hei & wei.

Op zaterdag 5 maart stond er een groep van dertig mensen bij de Dorpskerk voor een wandeling met een heuse gids. Deze arriveerde en de energie spatte er meteen vanaf. 

In ruim anderhalf uur vertelde Frans Ruijter interessante en grappige dingen over ons mooie dorp. 

Hij begon bij het begin en vertelde hoe het van oorsprong agrarische Blaricum in beeld kwam door de aanleg van de spoorlijn Amsterdam-Amersfoort. Hilversum kreeg toen zijn Oosterspoorplein en snel daarna kwam de tramverbinding van Hilversum, via Laren, Blaricum, Huizen, Naarden en Muiden naar Amsterdam. Eerst kwamen er schilders die het landschap en de arme boerenbevolking portretteerden. Later kwamen de zomergasten en vervolgens nieuwe permanente bewoners. Dit werden er zelfs zoveel, dat Blaricum met de wijken Crailo, Bijvanck en Blaricummermeent flink uitbreidde en qua inwoneraantal groter werd dan buurgemeente Laren. 

Levend(ig)e geschiedenis

Frans vertelde over de invloed van diverse burgemeesters en waarom sommige parken en straten naar hen vernoemd zijn. We begonnen bij de kerk en het Burgemeester Klaarenbeekpark en wandelden langzaam verder door het dorp. De groep stond na een klein stukje lopen stil bij een plek waar iets over te vertellen was. En hoe! Prachtige anekdotes, goed en vol humor verteld en mooi in de tijdgeest geplaatst. Frans is geboren en getogen Blaricummer. Bovendien werkte hij bij de gemeente. Als tijdens het werk de ‘dodenklok’ om 12 uur luidde als teken dat er iemand van de parochie was overleden, werd daarover gepraat door de collega’s. Er werden herinneringen aan de overledene opgehaald, over waar diegene woonde en hoe de familie in elkaar stak. Frans sloeg alles op en houdt al die verhalen levend. 

Verhalen van Frans

Van de oudste huizen, de plekken waar schilders of schrijvers gewoond hebben, de geschiedenis van IJssalon De Hoop, uitleg over straatnamen, onze gids praatte met gemak de tijd vol. Leuk om te horen wat zich vroeger allemaal in Het Theater of in het ‘vegetarisch pension’ afspeelde en waarom er bij boerderijen altijd notenbomen en vlieren geplant werden. En wist jij dat er vroeger een grote brand geweest is in Blaricum, wat een T-boerderij is, dat we een armenhuis hadden en een postbode die, tegen betaling, brieven schreef en voorlas voor inwoners die niet konden lezen en schrijven?

Tijdens de wandeling kwamen er allerlei mensen langs die even zwaaiden naar Frans of een grapje maakten. Iedereen kent hem en hij kent iedereen. Fantastisch toch, iemand die zoveel weet van het dorp en dat allemaal wil delen?

Als je ook zin hebt in zo’n wandeling, kun je hiervoor terecht bij de Volksuniversiteit. Maar lid worden van de Historische Kring kan ook. Je draagt dan bij aan de instandhouding van het historisch erfgoed van Blaricum en kunt meedoen aan activiteiten als dorpswandelingen met Frans Ruijter. 

The post Marcher avec plaisir oftewel: Wandelen op z’n Frans appeared first on Hei & wei.

Officieel resideert hij al vijftien jaar in Blaricum, maar daar is hij niet altijd te vinden. Met grote regelmaat bevindt Rik Felderhof zich op verschillende continenten. Oorden als Tanzania, Bonaire en Zuid-Frankrijk mag hij graag bezoeken, vaak voor langere tijd. De schoonheid van de natuur en de afwezigheid van hectiek geven hem de rust om tot literaire prestaties te komen. De buitenlandse verblijven vinden vaak hun oorsprong in programma’s die er destijds gemaakt zijn, waardoor er affiniteit met het oord tot stand kwam en er ook vriendschappen ontstonden met mensen aldaar. 

Met name de woning die hij in Oost-Afrika bezit, mag als zeer bijzonder worden gezien, aangezien hij die zelf heeft ontworpen. Zoals hij het zelf met veel voldoening zegt: ‘Ik heb daar mijn eigen huis getekend.’ Op die plek schreef hij zijn trilogie De Vliegenvanger, die hij uitbracht onder het pseudoniem Ravelli. 

Van radio naar televisie

Ooit begon hij bij de radio, om na twintig jaar door te stromen naar televisie en heden ten dage ligt de focus merendeels op het schrijven. Bij al deze media lopen als rode draad het verhalen vertellen, met name levensverhalen die door hem in een voor iedereen te begrijpen vorm worden gegoten. Bij de televisie begon het met het programma De Stoel, waarbij bijzondere mensen plaats namen in een rieten stoel en vervolgens door Rik werden geïnterviewd. Saillant detail hierbij is, dat hij niet in beeld kwam, alleen zijn stem was te horen. Er waren alleen contouren te zien van een man met een hoed. Herkenning op straat bleef dus vooralsnog uit. DE stoel (ok, één van de destijds gebruikte exemplaren) staat nu te ‘vegeteren’ in zijn tuin en een te schattige kleine kind-replica trekt de aandacht in de lichte, aantrekkelijke woonkamer. Het gevolg van de populariteit van dit programma was dat hem werd gevraagd een talkshow te gaan doen, waar hij in eerste instantie niets voor voelde. Aan een tafeltje zitten en mensen ontvangen deden al zovelen. Bovendien voelde hij als zijn eigen kracht het improviseren en niet oeverloos repeteren; anders is de energie al verbruikt voordat er überhaupt iets wordt opgenomen. Toch werd hij opnieuw aan zijn jasje getrokken voor een programma en bedacht toen het omgekeerde concept om gasten niet naar een studio te laten komen, maar naar ‘zijn’ huis in Zuid-Frankrijk, een soort pension, waar mensen konden komen logeren en in ruil voor onderdak en verzorging hun levensverhaal kwamen vertellen. Villa Felderhof (en ook Winter Villa) werd in het leven geroepen en de rest is geschiedenis.

Schrijver

Naast zijn schrijven wordt Rik met regelmaat nog gepolst voor side-opdrachten. Zo was er vorig jaar de 90ste verjaardag van Jan Terlouw, waarbij hij specifiek door familie en vrienden van de jarige werd gevraagd om het vraaggesprek ter ere van deze mijlpaal af te nemen. 

Treffend is ook zijn omschrijving van het creëren (van wat dan ook): je maakt iets wat er nog niet was, het schenkt voldoening en geeft zin aan het leven. Zeker als andere mensen er gelukkig van worden.

The post Rik Felderhof, culturele globetrotter appeared first on Hei & wei.

Hoe vaak ging het in de Blaricumse raad al niet over de nieuwbouw op het terrein van v/h melkfabriek De Verwachting? In het eerste Ronde Tafel Gesprek (RTG) van de 16 maart nieuwgekozen raad was het woensdag 13 april meteen alweer raak. 

Er waren maar liefst vier insprekers. Allemaal waren ze tegen de nieuwbouwplannen en niet zo’n beetje. Allemaal vrouwen. Toeval? Of zouden de minder geduldige mannen hun energie niet meer in nutteloze exercities steken? 

Ik kan de bezwaren langzamerhand uit mijn hoofd opdreunen. De nok van de nieuwbouw is te hoog, steekt boven alle daken in de omgeving uit en is door zijn hoogte veel te dominant. De tuintjes zijn te klein, de huizen te dicht op elkaar gepropt. De parkeerdruk neem toe met zeven auto’s waarvoor ergens een plek gezocht moet worden, terwijl het er al moeilijk parkeren is. Samengevat: te hoog, te veel op elkaar, geen oog voor de sociale ruimte. En dat terwijl aansluiting bij aard en karakter van het Blaricumse dorpsgezicht bij nieuwbouw één van de prioriteiten van gemeentelijk ruimtelijk beleid is. Althans, dat is de theorie.

Er was die woensdag nog een vijfde inspreker. Hij constateerde in het algemeen dat de burger in ons dorp zich niet gehoord voelt en vroeg aan de nieuwe raad bij belangrijke beleidsbesluiten vooraf burgerparticipatie toe te passen en niet pas achteraf. 

Toen dat woord burgerparticipatie viel, moest ik terugdenken aan die donkere novemberavond van het vorige jaar. De verkiezingen kwamen eraan en de raad keek terug. Het ging, daar heb je het, over burgerparticipatie. Op tafel: een initiatiefvoorstel van alle politieke partijen om de burgers meer bij het raadsbeleid te betrekken. In mijn hoofd klonk de markante stem van het intussen vertrokken VVD-raadslid Jan Hoijtink die pleitte voor actieve deelname van burgers bij het denken over gemeentelijk beleid. ‘We moeten naar de burgers toe. De gemeente moet initiatief nemen en niet reactief een beetje afwachten.’, zei hij. Het was een mooi pleidooi. De hele raad was voor. De vijfde inspreker van het RTG van 13 april zei bijna letterlijk hetzelfde. Toch zei geen van de raadsleden dat zij in november al precies hetzelfde hadden bepleit. 

Misschien maar goed ook. Zelden zag ik een diepere kloof tussen voornemens van de politiek en wensen van de bewoners als bij de nieuwbouw van v/h De Verwachting. 

Ik sprak de insprekers nog even. ‘Helemaal niets bereikt.’, zeiden ze, ‘Het gaat gewoon door.’ Ik ben bang dat ik ze gelijk moet geven. 

Voor burgerparticipatie is meer nodig dan een voornemen daar meer aan te gaan doen.  Burgerparticipatie gaat over macht. Over ruimte bieden aan alternatieven, ook als ze geld kosten. Bij de plannen voor de nieuwbouw op het terrein van v/h de Melkfabriek was die ruimte er niet. Pijnlijk dat dat op de allereerste bijeenkomst van de gloednieuwe, nog maar net geïnstalleerde raad, al zonneklaar bleek. 

Geen lekker begin. 

The post Geen lekker begin voor de nieuwe raad appeared first on Hei & wei.

door Sybert Blijdenstein

De bevrijding wordt weer herdacht. Vrijheid, ons kostbaarste goed. Kleinkinderen vertellen de herinneringen van hun ouders over hun grootouders in de oorlog. Wij spreken met Pépé Veterman, over haar grootvader Eduard Veterman (1901-1946), schilder, illustrator, schrijver (romans, dramaturg), regisseur, ontwerper van decors en kostuums en journalist. In de oorlog ontwikkelde hij zich als Prof. Dr. Eduard J. Necker, hoogleraar Kunstgeschiedenis, tot de beste vervalser van het verzet van zo’n 2000 persoonsbewijzen. 

Pépé: ‘Eind 1939 keert Eduard na een kortstondig verblijf in Menton aan de Franse Riviera, met zijn vrouw Katy en dochtertje Etty, mijn moeder, terug naar ons land. Ze betrekken hier het huis Heideweide aan de Eemnesserweg. 

Eduard had al het speelgoed van mijn moeder verzameld en rondom het huis gelegd. Mochten de moffen komen als het donker was dan zouden ze hierover vallen en dan wist hij dat ze er waren. Op 10 mei 1940 overvallen ze ons land. Hij sluit zich aan bij het verzet en gaat persoonsbewijzen vervalsen. Via verzetsvrouw Truus van Krimpen leren ze Hugo en Tonny Schöne-Bresser en hun dochters Netty en Suus kennen. Hugo is bankier. Met zijn neef Onno Schöne is hij verbonden aan het bekende bedrijf   Schöne Edelmetaal (1739) in Amsterdam.’  

Onderduiken, verraad en gevangenschap

Begin 1941 moet het gezin Veterman zich als Joden laten registreren. Uit veiligheid verlaten zij Blaricum. Ze vestigen zich aan de Keizersgracht 763 in Amsterdam.Omdat het te gevaarlijk werd moest Etty (4) onderduiken. Pépé: ‘In het voorjaar van 1942 brengt mijn grootmoeder haar naar het kantoor van Schöne aan het Rokin. Hugo neemt haar mee naar zijn Blaricumse woning, een veilig onderduikadres, met later ook een gaarkeuken. Kleine Etty woont er als Etty Schöne.’ Andere onderduikers: de Van der Heijden’s uit Arnhem (huis gebombardeerd) en Wil Cohen (vriendin van hun dochters en student medicijnen). Ondanks meerdere invallen van de SD overleeft iedereen daar de oorlog dankzij het koelbloedige optreden van Tonny. Een bevriend acteur, Rob de Vries, de vader van Edwin, maakt ook deel uit van hun verzetsgroep. In 1943 wordt Eduard gearresteerd. In een brief waarschuwt hij Rob. Hij belandt in de beruchte Scheveningse gevangenis. Begin 1944, op weg naar de krijgsraad, ziet hij zijn brief aan Rob in de tas van zijn Duitse begeleider. Hij vist die eruit en vernietigt hem. Rob blijft vrij. Daarna volgt zijn overplaatsing naar de gevangenis in Lüttringhausen, waar hij in 1945 door de Amerikanen wordt bevrijd. Zijn hierop gebaseerde toneelstuk Oranje Hotel is een groot succes: 150 keer opgevoerd. Van zijn boek Keizersgracht 763 worden op voorhand vele duizenden exemplaren verkocht.    

Het dodelijke ‘ongeluk’

Etty heeft na de oorlog nog korte tijd bij haar ouders in Bilthoven gewoond. Na  hun dodelijke auto-ongeluk in 1946 is zij teruggekeerd naar de familie Schöne, waar ze is gebleven tot haar 17e. Pépé: ‘Mijn grootouders hebben postuum nooit enige erkenning gekregen van het establishment voor wat ze hebben gedaan.Mijn grootvader wist gewoon teveel van dubieus gedrag van hooggeplaatste militairen en politici. Het ongeluk was duidelijk opzet. Maar bleef onbewezen.’ Etty was er gelukkig niet bij. Overleefde. Zij overleed op 4 mei 2019 en dus is alleen Pépé er nog om jullie dit te kunnen vertellen.  

The post Eduard Veterman, een buitengewoon verzetsman appeared first on Hei & wei.