Twintig jaar na zijn gouden Olympische Winterspelen deelt hij zijn ervaringen en kennis in een nieuw boek en geeft hij praktische tips voor iedereen die een gezonder en gelukkiger leven wil leven.

De titel van Jochems boek is Opgeladen! Mijn eerste gedachte toen ik de titel hoorde was: Maar Jochem is altijd opgeladen, hij komt op mij over als iemand die overloopt van passie en energie. Maar hier waren harde lessen uit zijn topsportcarrière voor nodig om dat te beseffen. Topprestaties kun je alleen maar leveren als alles in balans is. Juist deze facetten wil hij graag met eenieder delen. Mensen behoeden om niet in een valkuil te trappen die altijd op een onverwacht moment opdoemt in het leven. Om daar bedacht op te zijn is een goede verdeling van werk en privé een must. Maar helaas lukt dat niet altijd omdat we in deze hectische wereld vaak worden afgeleid van de hoofdzaak en ons laten meeslepen in randzaken, terwijl de focus op je eigen welzijn behoort te liggen. We gebruiken veel energie maar vergeten onze batterij weer op te laden. We hebben geen aandacht voor ons herstel.

Inspireren en motiveren
Vandaag de dag krijgt Jochem vaak de vraag wat hij nu zoal doet. Enthousiast en energiek vertelt hij dat hij graag mensen inspireert en motiveert om beter voor zichzelf te gaan zorgen en op deze wijze, zoals Jochem zegt, een rijker leven te leven. De ondertitel van zijn boek luidt dan ook Boost je geluk, gezondheid en prestaties. Jochem doet dit veelal door het geven van lezingen voor bedrijven en door het verzorgen van workshops omtrent thema’s als vitaliteit, ontspanning, slapen en bewegen.

Batterijen van Energie
Jochem werd er na zijn carrière als schaatser ook mee geconfronteerd dat hij zich niet op vijf of zes dingen tegelijk kon richten. Hij werd te veel afgeleid om werkelijk goed te presteren. Hij analyseerde zowel zijn ervaringen in zijn topsportcarrière als die van daarna en ontdekte, wat hij noemt, de Batterijen van Energie. De 1e batterij (geel) is de spirituele: Eigenlijk meer de spirit, drive en zingeving. Batterij 2 (blauw) is de mentale: Over kennis, kunde en ervaring. Dan komt batterij 3 (rood) met de emotionele component: Deze richt zich op relaties, gedrag en emotie. De vierde batterij (groen) is de fysieke: Deze gaat over voeding, slaap, beweging en ontspanning. Het mooie van dit alles is dat deze vier batterijen werken als communicerende vaten en van ongelooflijk grote invloed zijn op ons dagelijkse leven. Aan de hand van deze batterijen ontwikkelde Jochem inzichten en tips & tricks die hij in zijn boek deelt.

Opgeladen! onder andere te koop in de Blaricumse Boekhandel voor € 20,-.

The post Jochem Uytdehaage is opgeladen! appeared first on Hei & wei.

Behalve Blaercom, Malbak en nieuwe wethouders stond op die 24e mei ook het kersverse coalitieakkoord op de agenda. Gezamenlijk product van de nieuwe coalitiepartijen Hart voor Blaricum, VVD en D66. Titel: Vandaag aan de slag voor het Blaricum van morgen. En aan de slag willen ze in de nieuwe coalitie. Je kunt het zo gek niet opnoemen of er is wel een voornemen om iets te willen of te doen. Allemaal positieve acties. Eigenlijk noemt het akkoord maar twee keer iets dat de opstellers niet willen. Hoogbouw willen ze niet. In geen van de drie dorpsdelen. En totale bomenkaalslag, als ergens een nieuw huis wordt neergezet. Dat willen ze ook niet. Als zo’n kaalslag tenminste tegen te houden is.

Met zo veel positieve plannen is het moeilijk kritisch te zijn. Zou je meer willen als er al zoveel gewild wordt? Toch een punt. Iets dat ik mis en er best in gemogen had. Misschien er zelfs in had gemoeten. Het Fries kent het woord mienskip, las ik onlangs. Mienskip, naoberschap in het Twents, bestaat als mensen zich deel van een gemeenschap voelen. Voor elkaar iets doen, elkaar op een goede manier in de gaten houden. Het bijzondere van Friesland is dat de Provincie, en een aantal Friese gemeentes, het bevorderen van ‘mienskip’ in hun politieke programma’s, hun coalitieakkoorden, hebben opgenomen. Geluk als politieke doelstelling.
Zou zo’n paradigmawissel ook in ons dorp kunnen? Niet alleen als het gaat over sociaal beleid, zorg of ondersteuning. Maar ook bij ‘harde’ onderwerpen als veiligheid en een groene en gezonde leefomgeving. Kan het in die debatten niet alleen over handhaving en boa’s gaan maar ook over omkijken naar elkaar? Kan mienskip thema zijn bij inwonersparticipatie? In het coalitieakkoord viel me op hoe instrumenteel de paragraaf over onderwijs is. Zorg voor goede kwaliteit van de schoolgebouwen. Dan heb je het wel gehad. Waarom geen gesprek met de scholen over burgerschap, maatschappelijk handelen? Zeker nu er gedacht wordt aan een project om jongeren mee te laten denken over de toekomst. Op wat voor manier willen wij in dit dorp met elkaar samenleven? Hechten we aan die mienskip van de Friezen of blijven we liever op onszelf? Kunnen we daar eens dorpsbreed over praten? En dan niet vrijblijvend. Maar zo dat het uitmondt in politieke voornemens.

Een aanzet tot zo’n aanpak had ik wel mooi, en verfrissend, gevonden in een nieuw coalitieakkoord. Maar wie weet? Wat niet is, kan nog komen.

The post Mienskip appeared first on Hei & wei.

Slijter
*4 januari 1937 – † 14 mei 2022

In 1967 werd Wim Faber aangenomen bij Lucas Bols om de drankenwinkel in ons dorp te gaan runnen en erboven te wonen. En hoewel Wim tot dan toe op hoogtijdagen niet meer dan een glas cola of sinas dronk, kwam de wijn in zijn leven en werd er een slijtersvakdiploma behaald.

Wim was slijter in hart en nieren. Hij beschouwde de winkel, nu beter bekend als de Gall & Gall in het midden van het dorp, als zijn eigen zaak. Het was hard werken maar hij heeft het altijd met enorm veel plezier gedaan. Hij gaf advies, organiseerde wijnproeverijen en genoot van het contact met de klanten. Hij nam alle klanten serieus! Of het nu ging om de boer die bij de deur zijn klompen uitdeed om zijn flesje jonge klare te halen of om een BN’er. Iedereen kreeg dezelfde aandacht en behandeling. De klanten wisten hem altijd te vinden, kwamen zelfs achterom tijdens een onverwachts bezoekje buiten winkeltijden. En als ze geen geld hadden werd er in vertrouwen even een bonnetje aan de kassa gehangen om later betaald te worden.
Naast Gall & Gall was Wim lange tijd actief in de welstandscommissie van Blaricum. Toen hij in 1997 met pensioen ging, werden zijn dagen gevuld met de tuin, de vier kleinkinderen, wandelen en fietsen. Ook bleef Wim tennissen en tafeltennissen tot zijn gezondheid het niet meer toeliet.

The post In Memoriam appeared first on Hei & wei.

Mijn eerste kennismaking met Mischa was, hebben we samen uit zitten rekenen, vijfentwintig jaar geleden in een klein Italiaans restaurantje dat vroeger in Hotel Trianon (pal naast de ingang van Het Concertgebouw) zat. Ik had hem uitgenodigd om in de Kleine Zaal van Het Concertgebouw een avond Bach Suites te komen spelen en tot mijn blijdschap stemde hij toe. Van tevoren in de zaal repeteren hoefde niet van hem, lekker eten was belangrijker. Dus daar zaten wij, hij, zijn Amerikaanse vrouw Kaye en ik. De chef bracht van alles langs het leek hem prima te smaken.

Een weergaloos en memorabel concert
Rond 19.30 uur kreeg ik een telefoontje dat de zaal open ging en dat er een lange stoet mensen naar binnen liep. De zaal was gelukkig meer dan uitverkocht (er stonden extra stoelen op het podium) en het leek mij een uitgelezen moment om Mischa erop te attenderen dat we zo langzamerhand naar de zaal moesten. Hij proestte: ’Hoe kom je daar nou bij? We zijn nog niet klaar!’ en toen nam hij, als een kind zo blij, nog een hap tagliatelle alle vongole… Rond 20.00 uur begon Kaye, die dit gedrag dacht ik gewend was, ook zenuwachtig te worden en bedachten we om de beurt listen om hem richting Het Concertgebouw te bewegen. Niets hielp! Om 20.20 uur was de Maestro uitgegeten en konden we naar de zaal, het concert begon om 20.25 uur. Opwarmen was blijkbaar ook niet nodig. Van het restaurant was het snel even handen wassen, z’n cello pakken, 10 seconden stemmen en het podium op… Hij gaf een weergaloos en naar mijn mening memorabel concert. In de pauze vertelde een muziekvriend mij dat de spanning in de zaal tussen 20.15 en 20.25 uur steeds hoger was opgelopen (komt hij wel, komt hij niet?) en dat de ontlading en daarmee het applaus toen men het eerste stukje van z’n Issey Miyake-overhemd van achter het rode gordijn zag verschijnen ‘orkaankracht’ bezat. Kaye vertelde me na afloop dat hij altijd erg punctueel was (dit kan ik nu, 25 jaar later en veel Mischa-ervaringen rijker, beamen) en dat ze hem nog nooit zo heeft moeten ‘aanmoedigen’ om het podium op te gaan. Misschien was het eten gewoonweg té lekker…

Een groot en persoonlijk kunstenaar
Sinds deze eerste kennismaking hebben wij regelmatig contact gehouden en samengewerkt en mij viel altijd op dat hij, ondanks de verschrikkelijke dingen die hij heeft meegemaakt zoals jarenlang in een Russisch strafkamp beton moeten mengen, een uiterst positief, humorvol en bescheiden mens is gebleven. Iemand die met iedereen een praatje maakt en iedereen in zijn leven wil betrekken. Wellicht dat hij hierdoor zo’n groot en persoonlijk kunstenaar is geworden. Wie zal het weten? Wat we in ieder geval wél weten is dat hij op 6 en 7 juli optreedt tijdens het Blaricum Music Festival. Een concert met het Blaricum Chamber Orchestra en een concert samen met zijn oudste kinderen Lily en Sascha.

Boek snel kaarten via blaricumfestival.com

The post Blaricum Music Festival eert een bijzonder mens appeared first on Hei & wei.

In deze voormalige Brouwerij waren destijds meerdere kunstschilders actief, onder andere Derk Meeles (1872-1958). Alie kwam vertellen dat ze een schilderij van de moeder van mijn vader, Grietje Ruijter-Raven (1876-1945), dus mijn oma, had zien hangen in een kunsthandel in de Stationsstraat in Hilversum.

Sparen
Mijn vader wist dat zijn moeder als jonge vrouw ooit geschilderd was door Derk Meeles, maar had het schilderij nooit kunnen ontdekken. Nadat Alie het mooie nieuws verteld had, ging mijn vader op de fiets naar Hilversum en daar zag hij inderdaad zijn moeder geportretteerd hangen. Mijn vader was danig onder de indruk en wilde het schilderij graag kopen en vroeg aan de eigenaar van deze kunsthandel wat het moest kosten. Omdat het om mijn vaders moeder ging wilde de man wel wat aan de prijs doen en hij vroeg Fl.100,-. Het was 1958, wij waren thuis met acht kinderen in de leeftijd tussen drie en zeventien jaar, dus het was geen vetpot, net als bij de meeste gezinnen in onze sociale omgeving. Dus mijn vader gaf aan dat hij eerst moest sparen. De verkoper vond dat geen probleem, dus de koop was gesloten… zonder dat er iets op papier stond.

Afspraak is afspraak
Op 16 december 1958 overleed Derk Meeles. Mijn vader belt de kunsthandelaar op met de vraag: ‘Nu kun je natuurlijk het dubbele vragen voor dit schilderij?’ De beste man antwoordde: ‘Nee, wij hebben een afspraak, dus een man een man een woord een woord. Maar als je van de koop afziet, dan kan ik er inderdaad meer voor vragen.’ Maar mijn vader vertelde dat hij het benodigde geld bij elkaar had en dat hij het schilderij nog voor het einde van het jaar op wilde halen. Aldus geschiedde en het schilderij van 78 bij 68 cm werd op de fiets opgehaald… Het is nog steeds in het bezit van onze familie.

Derk Meeles
Derk Meeles werd op 11 februari 1872 te Deventer geboren. Hij was gehuwd met Lucie-Loes van Groningen. Omstreeks 1897 trok hij naar Blaricum en betrok daar een atelier in de oude Brouwerij aan de Torenlaan waar in die tijd ook Co Breman, Henri Elias en Douwe Komter werkten. Hij is enige jaren uit het Gooi weggeweest en was in die tijd tekenleraar in Amsterdam, maar hij keerde daarna terug. Derk Meeles stond sinds 1902 officieel genoteerd als bewoner van de Vlasschuur in Laren. Hij overleed te Hilversum op 16 december 1958.

Bronvermelding:
de Valk Lexicon beeldende kunstenaars uit Laren en Blaricum

The post Een verloren gewaand schilderij appeared first on Hei & wei.

Emily studeerde in Amsterdam, was werkzaam op het gebied van communicatie bij verschillende multinationals en heeft zich daarna omgeschoold in het coachen van kinderen, jongeren en gezinnen. Met haar partner kreeg ze drie zoons. Zij verhuisden tien jaar geleden naar Blaricum.

Op het juiste spoor
Emily: ‘Toen ik door ziekte thuis kwam te zitten en tijd nam om over mijn leven na te denken, realiseerde ik me dat ik in een soort ratrace zat, een leuk en uitdagend leven, maar was dit echt wat ik wilde? Ik wil graag iets bijdragen aan deze maatschappij en was dat wel voldoende aan bod gekomen? Vroeger was ik een paardenmeisje. Ik pakte tijdens mijn herstel het paardrijden weer op en kwam in contact met LIGHTHORSE. Door het effect van de coachsessies die ik daar kreeg, voelde ik dat ik op het juiste spoor zat: Dit gunde ik anderen óók. Bij LIGHTHORSE volgde ik een interne opleiding en werd Transformatiecoach, zowel voor particuliere als zakelijke klanten.’

LIGHTHORSE
Voordat Emily mij een korte sessie laat meemaken, geeft Sandra Geisler, oprichtster en directeur van LIGHTHORSE, wat achtergrondinformatie. ‘Het is een feit dat onze wereld verandert: Hoe ga je daar als organisatie mee om? Welk leiderschap heb je nodig om wendbaar en slagvaardig te zijn? We bieden hiervoor trainingsprogramma’s, tools en een unieke transformatiemethodologie die helpen om echte doorbraken en gewenste resultaten te bereiken. Zakelijk werken we op het gebied van leiderschap, teams, organisatieverandering en business mastery voor ondernemers. Particulier werken we op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en leiderschap, vitaliteit & gezondheid, relaties, gezinnen, jongeren met labels en trauma’s, en bieden we naast coaching intensieve ontwikkelprogramma’s aan.’

Paarden en mensen
Natuurlijk komt bij Emily haar gezin op de eerste plaats, maar nu haar kinderen groter zijn is ze blij dat ze het werk heeft gevonden en kan doen waarin ze gelooft. Emily roeit, zeilt en schildert graag, maar zegt ze: ‘Mijn passie is wel het werken met paarden en mensen. Paarden zijn kudde- en vluchtdieren, ze reageren op wat je denkt, voelt en uitdrukt via je lichaamstaal. Als coach observeer ik het gedrag van de persoon in relatie tot het paard, en aan de hand van vragen van de methodiek en opdrachten komen we snel bij de oorsprong van het patroon en help ik nieuw effectief gedrag te ontwikkelen en gewenste omstandigheden vorm te geven. Een proces dat ik graag met klanten aanga.’

Varian
De paarden die gebruikt worden voor de sessies hebben allemaal een eigen verhaal en een eigen karakter. Zonder de paarden te zien kies ik op papier Varian. Vooraf aan de sessie nemen Emily en ik door welke uitdaging ik wil tackelen. Buiten is het warm. Emily laat mij het een en ander doen. En het paard Varian? ‘Weet wat je wilt, wees standvastig en stel je grenzen.’ There we go!
Info: https://www.lighthorse.nl/

Emily met Empire Royal, een van de twaalf paarden

The post Even voorstellen… Emily Smit appeared first on Hei & wei.

Ondernemende tweeling
De tweeling Sam en Derk heeft een paar maanden vrij voordat ze in september gaan studeren in Amsterdam. Beiden hebben in deze tijd wat reguliere baantjes gehad; goudgeld verdienen bij de teststraat, campers schoonmaken bij een camperverhuurbedrijf, werken bij een groenteboer, brood rondbrengen etc. ‘Daarnaast werkten we in de tuin bij ons thuis, onze oma en bekenden en dat verdiende best lekker. We hebben toen een oproep op de buurtapp Nextdoor gezet en de opdrachten stromen binnen. We snoeien, wieden onkruid, maken tegels schoon met de hoge drukspuit, maaien het gras en alles wat de klant verder wil. Het is heerlijk om in de buitenlucht te werken en ook om onze eigen tijd in te kunnen delen. Inmiddels schakelen we ook al vrienden in om ons te helpen, zoveel werk hebben we soms. Klanten vragen ons terug en via hen krijgen we ook nieuwe klanten. Inmiddels hebben we wel een heel leuke vakantie bij elkaar gespaard…’

Fotobijschrift: Derk (l) en Sam

Horeca-zussen
Dit jaar konden we weer lekker Asperges in de akker eten. Maarten en Caroline Beuningh van zMaakt! vertellen dat ze blij zijn dat het evenement weer in de aspergetijd gehouden kan worden. Maar ook dat ze moeite hadden genoeg personeel te vinden. ‘Dankzij onze dochters is het gelukt om bediening te vinden.’ Nikki en Sjuul trommelden een groep vrienden van school op. Samen zorgen ze voor het serveren van aspergegerechten en drankjes. Ook de gasten zijn daar blij mee kunnen we uit ervaring vertellen. Vrolijke, goede en snelle service, of ze het allemaal al jaren doen. Nikki vertelt dat ze het heel leuk vindt om te doen. ‘Misschien ga ik na mijn tussenjaar wel naar de hotelschool en wie weet ga ik later vast bij zMaakt! werken.’ Veel tijd om met Nikki en Sjuul te praten hebben we niet, want de volgende gang moet alweer uitgeserveerd worden. De jonge crew zorgt dat alles rap en netjes bij de gasten komt. Ondertussen vragen ze of alles naar wens is, of het ‘zmaakt’ en of ze misschien nog een drankje in kunnen schenken. Nikki, Sjuul en vrienden, top gedaan!

Fotobijschrift: De crew van Zmaakt!, met als tweede en derde van rechts Nikki en Sjuul

The post Bijbaantjes in Blaricum appeared first on Hei & wei.

‘Toen de eerste vluchtelingen vanuit de Oekraïne naar Nederland kwamen, twijfelden wij geen moment. Wij beschikken gelukkig over extra ruimte thuis en hebben een jonge moeder met twee kinderen van negen en vijf op kunnen vangen; Maryna, Polina en Yehor Svid. Het is belangrijk dat zij eerst tot rust konden komen. Mede door verschillende inzamelingsacties hebben we eerst gezorgd voor kleding en noodzakelijke spullen. Daarna voor scholing voor de kinderen. Nadat we deze essentiële zaken geregeld hadden, vonden we dat de kinderen ook een kans moesten krijgen om zich weer kind te voelen. Al snel werd er vanuit heel het Gooi gereageerd. Zo heeft bijvoorbeeld het Singer in Laren creatieve workshops georganiseerd, dansschool Flash geeft danslessen en sinds een paar weken geeft R&A zwemlessen. Alles geheel belangeloos.’

Zwemlessen voor Oekraïense kinderen
Anton van Zeegen (73) runt samen met zijn zoon Onno en dochter Odette al achttien jaar het familiebedrijf R&A.
Maryna is blij met de zwemlessen voor haar kinderen. Zelf heeft zij in haar jeugd nooit zwemlessen gehad: ‘Ik heb mezelf in mijn jeugd in de zomers in het meer leren zwemmen.’
Vijftien Oekraïense kinderen in de leeftijd van vijf tot en met veertien jaar hebben zich opgegeven voor de zwemlessen bij R&A. Anton: ‘We starten met “spel en watervrij” om te ontspannen en vertrouwen te krijgen. Daarna beginnen de echte zwemlessen. We hebben twee badleraressen; Sabaheta, gevlucht uit Servië, en Neda. Een van de kinderen spreekt Engels en vertaalt alles voor de andere kinderen.’

FOTO GERT-JAN DEN BESTEN

The post R&A geeft zwemles aan jonge vluchtelingen uit de Oekraïne appeared first on Hei & wei.

In het dorp delen wij eerder de frustraties van de boeren. Dat zit zo: Tot maart is alles pais en vree, de kippen slapen rustig op stok en in de morgen kukelt de haan. Zo ook mijn krielen die vlak aan huis hoog in de struik slapen. Al tijden van geen vos in het dorp gehoord, was dat niet iets uit het verleden? Maar dan! In het holst van de nacht klinkt een enorm gekakel en gefladder in het Eikenlaantje. Ik schiet mijn bed uit, sta binnen een tel te kijken naar wat er gaande is: Drie kippen zitten stijf, bevroren van angst, in elkaar gedoken op de grond. Eentje mist zijn halve staart. De veren worden dankbaar door meesjes voor hun nestjes gebruikt, we leven immers in een circulaire wereld. Enkele dagen later vertelt buurman Vos (er wonen vele vossen in Blaricum en omstreken, echter deze Vos is de Meelmuis, volgt u het nog?) dat er van het Achterom een hen en een haan bij hem zijn binnengebracht. Ze hebben de vos niet overleefd. Niet lang erna mist Lambert Vos zelf een aantal kippen.

Zou een haan helpen?
Via de dorpstamtam hoorden wij dat het ook op de Polweg raak was. En dat langs de Gooiergracht, in de kas van de zorgboerderij, Reinaert in zijn bloedlustige razernij zeker dertig tot veertig kippen had vermorzeld. Was meneer Vos maar bescheiden en nam hij maar af en toe een enkel kippetje mee, bij voorkeur een plofkip van AH. Ik was gewaarschuwd, hoopte stiekem dat meneer Vos zijn strooptochten naar elders zou hebben verlegd. Onze schatjes hadden geen schijn van kans, de hond sliep gewoon door, ’s nachts kakelden de dames nog dunnetjes, nauwelijks de moeite waard om ‘t bed uit te komen, ik zag niets… De volgende dag liep er een spoor van veren door de tuin van de buurvouw. Zou een haan helpen om de kippen te beschermen? Helaas niet, de enorme hanen van Lambert hebben het ook moeten ontgelden.

De rode killer
‘s Nachts struint de rode killer nog steeds door het dorp. Begin juni had hij kippen te pakken op het Kerkpad, de Statenkamer en de William Singerweg. Sinds 2006 staat de vos op de landelijke vrijstellingslijst. In Eemnes geldt echter een provinciaal jachtverbod, dit tot groot verdriet van de tureluur en de kieviet in de polders aldaar. Vos, u bent gewaarschuwd: Bolus, Bits en Biet zitten achter u aan. Lambert heeft gelukkig schattige kuikentjes in zijn winkel en elders is ook aanwas. Zo is moeder natuur dan ook weer, geeft haar de kans, vult zij de voorraden weer aan. Aldus de overpeinzingen van de bijenvader.

Fotobijschrift:
Mijn verdwenen zilveren Barnevelder krielen tegen een achtergrond van drogende bijenkorven, net ingesmeerd met pinkenmest

The post Obituarium voor onze kippen in het dorp appeared first on Hei & wei.

Angélique woont sinds 1995 samen met haar man Berry in Blaricum. Angelique: ‘We hebben elkaar in 1989 in New Delhi, waar we allebei voor de KLM gestationeerd zaten, ontmoet. Je kunt wel spreken van een behoorlijke vonk die oversloeg. En een half jaar later waren we getrouwd en inmiddels zijn we twee kinderen, Laurie en Connor, en een prachtige kleinzoon Jip verder.’

Geschiedenis
In haar jeugd schreef ze stukjes voor de schoolkrant en vele jaren later ook voor het vakbondsblad KLM Cabinepersoneel. ‘Twee jaar geleden vloog ik nog bij deze luchtvaartmaatschappij als purser en werkte ik daarnaast in de horeca. Door corona viel alles stil en heb ik zelfs mijn loopbaan bij de KLM na 36 jaar opgezegd. Ook mijn werk in de horeca stopte in die periode definitief. Dat was best wel pittig voor iemand zoals ik die altijd bezig is. Net in die tijd zag ik de oproep in hei & wei voor nieuwe redactieleden. Ik heb daarop gereageerd en de rest is geschiedenis.’

Clint
Ondertussen heeft Angélique ook elders weer naar volle tevredenheid horecawerkzaamheden opgepakt. Daarnaast verzorgt ze op vrijwillige basis nieuwsberichten bij de soul & funk radiozender JAMM FM en is ze eveneens als vrijwilligster werkzaam als zaalgids op Kasteel de Haar in Haarzuilens ‘Het grootste kasteel van Nederland.’ In haar weinige vrije tijd loopt ze graag door het Warande Park met labrador Clint die, zoals ze al eens in een van haar artikelen in ons blad vermeldde, vernoemd is naar Clint Eastwood. ‘Vaak kom ik daar andere hondeneigenaren tegen, sommigen zijn inmiddels vrienden geworden en nu lopen we gezellig gezamenlijk de wandeling.’

The post Kennismaken met… Angélique Boezel-Spoor appeared first on Hei & wei.