Nu 28 jaar later is Café d’Ouwe Tak verkocht aan een investeerder. Een nieuw fase voor Hennie en Marise breekt straks aan. Uiteraard komen ze in hei & wei aan het woord over hun mooie tijd aan de Eemnesserweg 13.

Niels van Dranen
Café d’Ouwe Tak is dus verkocht; het pand, de inboedel én de medewerkers. Een nieuwe pachter is er nog niet. ‘Met een nieuwe pachter zal hier niet veel veranderen hoor! We blijven een café met een ouderwets huiskamergevoel. Maar… vanuit mijn werkervaring zullen er misschien wel een paar cocktails op de kaart komen.’ Aan het woord is Niels van Dranen. Niels maakt sinds augustus deel uit van het team van d’Ouwe Tak. ‘Het is een “familiebedrijf” dat niet vaak van samenstelling wisselt.’ En dat klopt: Zo heeft Blaricummer Henk Krijnen 22 jaar als bedrijfsleider meegedraaid en afgelopen augustus heeft barkeeper Pandy Elshove na 21 dienstjaren afscheid genomen. Dat van een familiebedrijf klopt ook, en wel in de letterlijke zin van het woord… Niels is de zoon van Marise. ‘Ik heb de MBO Hotelschool in Amersfoort gedaan en daarna gewerkt als Food and Beverage supervisor in hotel Jaz in the City in Amsterdam. Het was een wens van mijn moeder dat ik ooit in d’Ouwe Tak zou komen werken. Ik heb de afgelopen jaren al heel wat weekendjes en kermisweken bijgesprongen. De meeste gasten ken ik dan ook. Én ik woon al jaren boven het café. Ik ben heel blij en trots deel uit te maken van het team hier!’ Succes en veel werkplezier Niels. En ik kijk uit naar de cocktails!

The post Nieuw in Café d’ Ouwe Tak appeared first on Hei & wei.

* Medan (Indonesië), 9 februari 1950
† Hilversum, 26 augustus 2022

door Frans Ruijter
Maarten was de oudste in een gezin van zeven kinderen. Hij groeide op in Bussum. Daar doorliep hij de Montessorischool, Vondelschool en het Goois Lyceum. In 1968 begon hij bij de Rijkspolitie, met als standplaats Blaricum.

Op 30 december 1971 trouwde hij met Alice Perfors. Het jonge stel ging wonen aan de Ekelshoek. Hier werden ook hun zonen Marco en Eric geboren. Nadat hij bij de meldkamer in Amsterdam ging werken, was hij als politieman minder in Blaricum te zien. Dat gold niet voor zijn andere activiteiten. Hij was ooit duivenmelker en is hij jaren bestuurslid van de duivenvereniging PV Union geweest. Maarten was een echte doener, altijd bezig en bereid te helpen. Hij was een van de eersten in Blaricum die zijn zelfgekweekte druiven en fruit langs de weg zette zodat anderen daar ook van konden genieten.

Een groot verlies
In 2010 ging Maarten met prepensioen en zette een adviesbureau op. Hij maakte zich hierbij sterk voor Politiekeurmerk Veilig Wonen, Keurmerk Veilig Ondernemen en trok op verzoek rond met een informatiewagen betreffende veiligheid rond huis en tuin. Op 23 april 2018 overleed zijn vrouw Alice, die hij uiterst liefdevol heeft verzorgd. Maarten was vooral gek op zijn drie kleinkinderen. Ondanks zijn moeizame gezondheid de laatste jaren bleef hij een bijzonder optimistisch mens. Vrijdag 2 september verliet hij, uitgezwaaid door zijn naasten, onder politie-escorte en begeleid door duiven, na ruim een halve eeuw ons dorp. Op zijn rouwkaart stond: ‘Ik heb van het leven genoten’.

The post In Memoriam Maarten Johannis van Weel appeared first on Hei & wei.

Iedere donderdag zijn klanten van harte welkom om van haar expertise gebruik te maken. Men kan er terecht voor diverse behandelingen, van een simpele basis sessie tot een uitgebreid Spa voet-verwenpakket. Uiteindelijk is het de bedoeling om van de huidige één dag per week uit te breiden naar twee of drie dagen, afhankelijk van de vraag, maar ook van hoe dit valt in te plannen met het thuisfront (vriend en 1-jarig zoontje) en haar andere werkdagen als administratief medewerkster. Oorspronkelijk deed Kim haar pedicure-werkzaamheden thuis en aan huis, naast haar andere werk. Maar een andere zelfstandige locatie bleek toch beter bij haar plannen te passen. Voordat het pedicuren haar passie werd, heeft zij overigens een kappersopleiding gedaan en dit beroep ook daadwerkelijk uitgeoefend, maar haar interesse ging toch een andere kant op. Kim komt oorspronkelijk uit Eemnes, maar vertelt trots dat haar opa wel een echte Blaricummer is. Zo ook haar grote liefde, waarna de overstap naar ons dorp snel gemaakt werd. Haar woon-werkverkeer komt in de praktijk neer op enkele minuten met de fiets.

Wildvreemde voeten
Voor een leek als ondergetekende lijkt het contact met ‘wildvreemde voeten’ een nogal onsmakelijke aangelegenheid. Zeker gezien het feit, dat daar natuurlijk ook weleens, laat ik het netjes zeggen, ‘niet geheel naar wens verzorgde’ exemplaren tussen zullen zitten. Zo gek lijkt dit niet bedacht, want Kim geeft toe ook weleens te hebben moeten slikken, met name tijdens haar opleiding. Maar zoals ze zelf zegt, op een gegeven moment gaat er gewoon een knop om en neemt je professionaliteit het over. Bovendien gebeuren deze confrontaties maar zelden en áls het voorkomt, zijn de betreffende cliënten vaak heel dankbaar na de behandeling, wat het doorstane leed dan weer meer dan goed maakt.

Pas bij 40 jaar!
Navraag leert dat de gemiddelde leeftijd van een pedicure-ganger pas bij 40 jaar begint. Wellicht dat er bij de iets ouderen onder ons dan pas specifieke klachten komen. Wat niet wil zeggen dat er nooit jeugdige typjes over de vloer komen, maar dat is dan meer voor een gellakje op de nagels. Eveneens interessant om te horen, is dat de klandizie in de zomer veel hoger ligt dan in de wintermaanden, wat als je erover nadenkt ook heel logisch is, want dan lopen mensen met slippers en sandalen en willen zij dat hun voeten er verzorgd uitzien. Dus…wie lijdt onder een likdoorn, kloven, een ingegroeide teennagel of juist helemaal nergens last van heeft en de trouwe onderdanen weleens lekker wil laten verwennen met een massage en een ontspannend bad, doet er goed aan zich met gezwinde spoed te begeven naar Kim’s Pedicure, kimspedicure@gmail.com

The post Kim de Graaf, ten voeten uit een enthousiaste pedicure appeared first on Hei & wei.

Al 51 jaar staat Tiny onze emeritus pastoor en ook oud hei & wei redactielid Jan Willems (93) terzijde. Nuchter is ze, maar met humor. Zoals ze vertelt over haar kennismaking met kapper Gert Töpfel. Ze stelde zich voor: ‘Ik ben de huisgenoot van pastoor Willems.’ Gert, daarop, droog: ’Maakt niet uit, Tiny. Als je maar gelukkig bent.’ En dat is ze altijd gebleven. Tiny en Jan delen hun hobby’s: Lezen, sport op tv, klaverjassen en discussiëren, vooral niet te hoogdravend. Jan en Tiny missen nu best wel de jaren van gezelligheid en de inloop in de Blaricumse pastorie. Tiny’s hartenwens is daarom, ook namens Jan: ‘Loop toch eens binnen bij ons aan de Wezeboom, je bent altijd welkom!’

Jeugdjaren en later
Tiny werd in 1942 geboren in Nibbixwoud in West-Friesland. Ze was de tweede uit een gezin van elf meisjes. Het enige broertje stierf jong. Ze woonden in een huis met drie slaapkamers, twee beneden en één boven. Hun enige verwarming was de kolenkachel beneden. De nog warme ijzeren deksel ging, in een doek gewikkeld, mee naar boven het bed in. De jongere zusjes hielpen, ook toen ze elders al een baantje hadden, hun moeder in de huishouding en met de zorg voor de allerjongsten. Elke cent werd omgedraaid. Helaas overleed hun vader, in dienst bij een brandstoffenhandelaar, al met 49 jaar. Hun moeder werd daarentegen 92! Op haar 13e begon Tiny in de huishouding op een boerderij. Op haar 15e ging ze naar een gezin met zes kinderen, waarvan de moeder, toen Tiny 19 werd, in het kraambed overleed. Ze runde dat gezin, van toen zeven kinderen, nog anderhalf jaar. Totdat de vader hertrouwde. Vanaf haar 21e jaar kookte ze in het bejaarden- en verzorgingshuis in Wognum. Ze was al jong actief, speelde trommel in een drumband en was tamboermaître en leidster van het Jongensgilde. Ook speelde ze handbal en tennis. Dat laatste jarenlang, ook in Blaricum nog, met Jan en vrienden.

Jan Willems
In 1971 solliciteerde Tiny bij de rector van het ziekenhuis in Heemskerk, Jan Willems. Ze kwam twee weken bij hem op proef om vervolgens nooit meer weg te gaan, of beter gezegd, om altijd mee te verhuizen naar waar hij als pastoor heenging. In 1973 kwam Jan’s promotie naar pastoor/deken in Den Helder. Daar bleven ze 17 jaar. In 1989 vroeg Jan overplaatsing aan nadat hem Blaricum was aangeboden, als opvolger van pastoor Nico de Gooijer. Ook trok de mooie natuur en het dorpse karakter hen beiden sterk aan. Zo kwamen ze toen in Blaricum, waar ze inmiddels 33 jaar wonen in een dorp dat hen zeer dierbaar is geworden.

The post ‘Als je maar gelukkig bent’ appeared first on Hei & wei.

door Marloek de Greeff
Frans Elbers begon in 1998 met het organiseren van en speakeren tijdens het ringsteken bij de kermisactiviteiten. Dat betekent dat hij als vrijwilliger ruim twintig keer een belangrijke spil was tijdens
dit kermisonderdeel.

‘Eind jaren ’70 versierde ik aanspanningen voor het ringsteken. Ik deed dat vaak met zelfgekweekte bloemen, hartstikke leuk om te doen. Veel werk, maar met voldoening en diverse wisselbekers als resultaat. Mijn kinderen deden later mee met het aangespannen ringsteken. Ik liep dus al jaren rond bij het ringsteken.’ Toen Adrie van Zon, de toenmalige voorzitter van de Oranjevereniging, belde om te vragen of Frans spreekstalmeester wilde zijn bij het ringsteken, zag hij dat meteen zitten. Hij kende het dorp en de meeste deelnemers goed en bovendien deed Frans al 25 jaar aan amateurtoneel. Geen last van podiumvrees dus. Zo is het speakeren begonnen. En daar bleef het niet bij, Frans ging, eerst samen met Anton van Klooster en later met Nicole Vos, ook een rol spelen in de organisatie van het evenement.

Ringsteken
Op maandag zijn er bij het ringsteken zestien vrijwilligers actief. Iemand die het startsein geeft, ringmeesters, ringenrapers, juryleden… Al die vrijwilligers moeten bij elkaar gebracht worden, weten wat er van ze verwacht wordt en van een drankje voorzien worden. De organisatie levert een stukje aan voor de mooie feestkrant die Ton Hartong maakt, houdt de inschrijvingen bij en zorgt dat alle wisselbekers op tijd klaar staan. Het ringsteken neemt wel een paar uur in beslag, niet niks om dat goed te laten lopen en aan elkaar te praten.

Meer deelnemers
Het concept van het ringsteken met de aanspanningen en ongezadelde pony’s en paarden veranderde in de loop van de jaren. ‘Er doen nu bijvoorbeeld andere paarden mee. Vroeger waren het boerenpaarden, nu zijn het sportpaarden. Die zijn een andere ondergrond gewend. Daarom is het evenement met de ongezadelde pony’s en paarden verplaatst van het Ziekenweitje naar Stad en Lande Ruiters, dat is veiliger voor de paarden.’ De animo om aanspanningen op maandagmorgen te laten keuren en daarna door het dorp te rijden nam af. In 2018 maakte Frans een plan om het versieren van de aanspanningen nieuw leven in te blazen en toekomstbestendig te maken. Met een werkgroep is dat plan doorgesproken en in gang gezet. Dat resulteerde in meer deelnemers. Het evenement kan zo nog lang een gezellig onderdeel van de kermis blijven.

Tijd om te stoppen
Frans zal niet meer als spreekstalmeester te horen zijn bij het ringsteken. Inmiddels woonachtig in Huizen, kent hij niet alle ins & outs van Blaricum en deelnemers meer. Tijd om te stoppen. Dat deed Frans op de maandagmiddag na het ringsteken van de junioren-aanspanningen. Lida Willard en Stef van den Bergh nemen het stokje over. Lida de organisatie, Stef het speakeren. Frans trok hem het oranje jasje dat hij altijd droeg als spreekstalmeester aan.

Als dank kreeg Frans een warme speech van Frans Ruijter, een bos bloemen en een prachtig gedenkteken. ‘Het is mooi geweest’, zegt Frans. Dat heb je mooi gedaan Frans, dank je wel!

The post De paardenspeakeraar appeared first on Hei & wei.

Na 160 meter wordt de Middenweg overgestoken en na 255 meter laat hij de Schoolstraat links liggen, om na 295 meter uit te komen bij de Eemnesserweg, waar deze straat overgaat in de Tweede Molenweg.

Eerste burgemeester van buiten
De Raadhuisstraat dankt haar naam aan het feit dat de straat uitkomt tegenover het eerste echte gemeentehuis/raadhuis van Blaricum. Vanaf 1874 zetelde de gemeente in een kamer in het pand Fransepad 1. Blaricum had in 1885 maar 917 inwoners: 484 mannen en 433 vrouwen. In 1895, bij de komst van de eerste burgemeester van buiten, werd er onder architectuur van de Blaricumse architect Nicolaas Richter een heus gemeentehuis oftewel een raadhuis gebouwd aan de Eemnesserweg 9. Achter het raadhuis, aan de Tweede Molenweg, werd een stalling gemaakt voor de gemeentelijke brandspuit, dit staat nog steeds in de gevel. Deze Nicolaas Richter woonde aan het Fransepad 11, waar later de familie Henk Bakker ging boeren. Ook was hij onder andere de architect van het St. Jansziekenhuis in Laren.

Herinneringsboom
Recht tegenover het gemeentehuis/raadhuis werd in 1898, ter gelegenheid van de kroning van prinses Wilhelmina tot koningin op 18-jarige leeftijd, een herinneringsboom geplant. Dit is voor zover bekend de oudste herinneringsboom in Blaricum. Traditioneel een linde, want de linde staat voor vruchtbaarheid en voorspoed. In het gemeentehuis/raadhuis was naast de secretarie ook de veldwachter, onder andere dhr. Brandsma en zijn gezin gehuisvest.
In 1918 verhuisde het gemeentehuis/raadhuis naar Torenlaan 1, dat nu nog steeds het Oude Raedthuys heet. Hier was het tot 1941 gevestigd waarna de gemeenteraad door de Duitse bezetter ontbonden werd.

The post Straatnamen verklaard… de Raadhuisstraat appeared first on Hei & wei.

Volgens historici is bowls voortgekomen uit een spel dat al 5000 jaar voor onze jaartelling door de Egyptenaren werd gespeeld met een kegel en stenen ballen. Bowlsclub ’t Gooi is iets jonger, en wel opgericht in 1991 in samenwerking met de Stichting Welzijn in Huizen. En sinds november 1996 is de club een zelfstandige vereniging. Aldus de voorzitter en secretariaat houder Ger Dijkstra uit Leusden. ‘De vereniging telt momenteel 30 leden. Een deel daarvan speelt recreatief en een ander deel beoefent daarnaast ook de wedstrijdsport, in ons midden hebben wij de Nederlands kampioen heren, Wim van Belzen en de Nederlandse kampioenen teams, Wim en Annie van Belzen. Bowls is een traditionele sport uit Engeland en daar zeer populair, Nederland telt ongeveer 1100 actieve beoefenaars en wordt voornamelijk in sporthallen beoefend op uitrolbare matten van dertig bij vier meter. Wij spelen in het Huis van Eemnes.’

De bowls en Jack
Herman van der Velden (80 jaar!), Blaricummer, sportief en een enthousiast bowler legt de fijne kneepjes van het vak uit. ‘Bowls is een precisiesport waarbij de spelers ballen, de bowls, van een composietmateriaal gemaakt, zo dicht mogelijk naar een kleinere bal, de zogenaamde Jack laten rollen. Het is de bedoeling de eigen bal dichter bij de Jack te plaatsen dan die van de tegenstander. Elke eigen bal die dichter bij de Jack ligt is een punt waard. Bowls is een sport die tactiek, techniek en inzicht combineert.’

Gekromde route naar doel
Ernst, Blaricummer en eveneens een fanatieke bowler, laat zien dat de bal doordat ie aan één zijde iets is afgevlakt zodat het gewicht uit het midden ligt, door het rollen een gekromde route naar het doel aflegt. Ook mijn bal maakt een mooie curve alleen niet naar het doel. Focussen, eigenlijk ook een ideale sport voor de gehaaste mens. Jezelf tot rust manen en gericht te werk gaan.

In beweging blijven
Bij bowls wordt gemengd gesport, het is leuk om te doen, en tot op hoge leeftijd te beoefenen. Het is een sport die generaties kan verbinden. En wat ze bij Bowlsclub t Gooi allemaal beamen: ‘We zijn een gezellige, gemoedelijke club waar we serieus met onze sport bezig zijn, we blijven in beweging, je stappenteller doet goed zijn best!’

Bent u geïnteresseerd in deze sport? Kom het dan eens proberen. Dat kan iedere vrijdag van 10.30–11.45 en van 12.15–13.30 in het Huis van Eemnes.
U kunt drie gratis lessen krijgen voordat u definitief besluit om lid te worden. Of neem contact op met Ger Dijkstra, 06- 219 303 48 of ger.co.dijkstra@ziggo.nl Meer info bowlsclubhetgooi.nl

The post Bowls Club ’t Gooi ongedwongen sportief appeared first on Hei & wei.

Een van de agendapunten op die januariavond was het terrein van het Tergooi ziekenhuis Blaricum. Het ziekenhuis ging dicht. Terrein en gebouwen waren intussen verkocht aan een projectontwikkelaar. Die zou wel met plannen komen. Maar wat wilde de raad? Wat vond de raad goede uitgangspunten voor de projectontwikkelaar om mee aan de slag te gaan? Nou, daar had de raad wel een mening over. Kort samengevat: Alleen maar goede dingen.
Ik schreef er indertijd een stukje over en noteerde: Ruim woningbouw, ook in het goedkopere segment. Geen villapark, maar toch veel groen. Geen sloop van bestaande gebouwen maar daarin ruimte voor bedrijven in de sfeer van gezondheid, media en creativiteit. Ondergronds parkeren. Vooral dat laatste vond de raad belangrijk. Raadsbreed werd het vastgelegd: het blik moest onzichtbaar onder de grond. In dat zelfde stukje pleitte ik er voor de burgers te betrekken bij de ontwikkeling van het terrein. Er een gezamenlijk project met projectontwikkelaar, politiek, ambtenaren en burgers van te maken. Ik dacht dat daar iets moois uit zou komen. Ik heb na die januari avond in 2020 niets over het Tergooi Blaricum terrein gehoord.

En toen, ineens, was er een nieuwe Nota van Uitgangspunten. Net zo’n nota als in 2020, maar dan helemaal anders. Grootste verschil: Geen doorstart van bestaande gebouwen, maar sloop en vervanging door nieuwbouw. Het college was het met die omslag eens. Twintig september j.l. volgde de raad het college.

De projectontwikkelaar had een goede reden voor zo’n sloop/nieuwbouw uitgangspunt. Hij had intussen uitgerekend dat Het Tergooi project zonder dat niet rendabel te maken zou zijn. Begrijpelijk dat een commercieel bedrijf dan voor sloop en nieuwbouw kiest.

Meer moeite heb ik met het enthousiasme waarmee college en raad de projectontwikkelaar bleken te volgen. Sloop en nieuwbouw, zo hoorde ik van bijna alle fracties, zijn minder kostbaar en daarom per saldo beter voor het milieu. Dat mag zo zijn. Maar waarom dan een kleine drie jaar eerder het tegenovergestelde bepleit?
Dat de burgers bij zo’n project op afstand gehouden en nergens bij betrokken worden, verbaast me na Brandweerkazerne en V/H Melkfabriek De goede Verwachting niet meer. Maar dat de raad, het hoogste orgaan van onze dorpssamenleving zonder enige communicatie daarover, in drie jaar tijd zo’n ommezwaai maakte, treft me pijnlijk. Wie maakt in ons dorp als puntje bij paaltje komt de dienst uit? Raad of projectontwikkelaar?

Met de op 20 september j.l. vastgestelde Nota van Uitganspunten in de hand, lijkt het of de raad in 2020 maar wat geroepen heeft. Iets modisch. Iets dat lekker bekte. Iets over ondergronds parkeren, over kleine bedrijfjes a la mode, geen villapark, wel veel groen. Toen het later voor het eggie om de knikkers ging, bleef er niets van al die plannen over. Wat volgde was een correctie. Wat mij betreft een pijnlijke correctie.

The post Een pijnlijke correctie appeared first on Hei & wei.

De zeearend die ik deze zomer op het Lauwersmeer een vis uit het water zag plukken blijkt, volgens Hugo, een visarend te zijn. Deze vogel is immers wit aan de onderkant en een stuk kleiner dan de zeearend, onze grootste roofvogel. De visarend kun je vlak bij huis spotten op ons eiland De Dode Hond. Dit stukje onbekend Blaricum is het meest oostelijke deel van onze provincie. De naam komt van een Bunschotenaar die daar zijn hond heeft begraven.

Biodiversiteit
De stap van vogels naar bijen en insecten is niet zo groot en al gauw gaat het gesprek over de teloorgang van de biodiversiteit. Sinds 1992 is het aantal dagvlinders in Noord-Holland met 66% en het aantal libellen met 48% afgenomen. Vogels hebben het moeilijk, met name de grutto en veldleeuwerik zijn fors achteruitgegaan. Hugo heeft onderzocht hoe ons dorp er relatief voor staat ten opzichte van andere gemeenten en laat mij de onderstaande data zien over de periode 2016 -2020. Soorten zijn een optelsom van planten, insecten, vogels, etcetera.

Discussieavond
De BEL gemeenten zijn de middenmoot. Onlangs zijn er in ons dorp zeldzame en zeer zeldzame soorten waargenomen: 24 vogels, 2 zoogdieren, 2 vlinders, 2 libellen, 7 nachtvlinders, 43 planten, 1 paddenstoel, 29 mossen en twee wantsen! Hopelijk geen bedwantsen. Maar het moet beter, veel beter met ons ecosysteem en dat kan. Op 19 oktober organiseert de Groencommissie Blaricum een discussieavond over hoe gemeenten en particulieren samen kunnen bijdragen aan meer biodiversiteit. Iedereen is van harte welkom vanaf 19.30 uur in het Huis van Eemnes. Wist u dat alleen Blaricum als klankbordgroep een Groencommissie heeft? Misschien ook iets voor Laren en Eemnes? Dan staan we samen sterk.

The post Een kopje koffie met Hugo Wenen appeared first on Hei & wei.

In de smederij van Henk van den Bergh werd het toneelstuk ‘De dochter van de smid’ opgevoerd door Aukje van Ginneken en Richard Spijkers. Naar een waargebeurd verhaal uit de oorlogstijd van de familie Van den Bergh.

Oorlog
Het stuk gaat over Bets, de tante van Henk, in die tijd 17 jaar oud. In de oorlog waren er Duitsers in Blaricum gelegerd, zij werden ondergebracht in de toenmalige Bernardusschool op de Kerklaan. Om hun paarden van hoefijzers te voorzien, vorderden ze de smederij van Van den Bergh. Twee jonge Duitse soldaten kwamen als smid bij vader Van den Bergh werken, Hermann en Julius. De twee jonge Duitse mannen hadden het best naar hun zin bij de familie Van den Bergh. Het was dat het oorlog was en vader Van den Bergh er ongemerkt voor zorgde dat het werk van de twee jonge soldaten in de smederij enorm vertraagde, maar anders zou je gerust van een vriendschappelijke sfeer kunnen spreken. Vooral de band tussen Hermann en Bets werd steeds hechter, ze gingen samen wandelen en praatten honderduit. Deze intieme omgang zinde de luitenant van het regiment helemaal niet en hij stuurde de twee jonge soldaten naar het Oostfront.

Bets en Hermann
In het toneelstuk leest Bets de ansichtkaarten voor die zij en Hermann elkaar stuurden. De vriendschap en het wederzijds gemis blijken er duidelijk uit. De vader van Bets vindt het ‘heulen met de vijand’ van zijn dochter maar zozo. Hij zette zich graag in als verzetsman, maar kon dat lang niet zo intensief doen als hij wilde omdat de Duitsers zijn smederij in en uit liepen. Met lede ogen ziet hij toe hoe de Joden die zijn opgeroepen Blaricum te verlaten naar Amsterdam vertrekken. Het liefst had hij ze allemaal in huis genomen.

Bericht van het Oostfront
Uit de berichten van het Oostfront blijkt dat de mannen het zwaar hebben in het ijskoude Rusland. De verliefde Bets maakt zich zorgen en hoopt dat de oorlog snel afgelopen zal zijn. Dan ziet ze Hermann weer. Na de oorlog wacht ze bij de brievenbus op een teken van leven. Dagen, weken, maanden. Maar er komt niets. Van elke tien Duitse soldaten die ten strijde trokken, keerden er maar twee naar huis terug. Hermann was daar niet bij. Veel later kreeg Bets een kaart van de familie van Hermann. Julius had hen bezocht en verteld dat Hermann was gestorven op het ijzige slagveld, terwijl Julius hem vasthield. Het laatste wat hij zei, was Bets naam.

Het publiek keek ademloos naar het goed gespeelde stuk dat opgevoerd werd voor het haardvuur in de authentieke smederij. Iedereen was er stil van. Wat een bijzonder en ontroerend familieverhaal.
Achterin de zaal stond Henk langzaam op om te vertellen hoe het verder ging met Bets: ‘Na het verdrietige bericht over Hermann besloot ze het klooster in te gaan.’

Het toneelstuk ‘De dochter van de smid’ werd geschreven en geregisseerd door Johan Verheij.

The post Echt gebeurd in de smederij appeared first on Hei & wei.