Op 20 januari zwaait ze af als burgemeester. Vanaf dat moment is ze dan weer gewoon Joan de Zwart-Bloch. Het waren vijftien enerverende, maar boeiende jaren. Het pad ging niet altijd over rozen maar kende ook de nodige hoogtepunten. Tijd voor een terugblik.

Hoogtepunten noemt ze de vele gouden en diamanten bruidsparen die ze mocht bezoeken, de Koninklijke onderscheidingen die ze mocht opspelden. Ook de realisatie van de Blaricummermeent, Blaricum 2000 en de Bevrijdingsdagen vervullen haar met trots. Van een geheel andere orde zijn de gebeurtenissen als gevolg van de oorlog in Oekraïne; er moesten stappen worden gezet en beslissingen worden genomen waar niet iedereen gelukkig van werd. ‘Er was weerstand, heel begrijpelijk, maar ik wist me door heel veel mensen gesteund in die processen. Ik heb er veel bewondering voor hoe zowel bestuurders als bewoners en ondernemers hun schouders hieronder hebben gezet.’ Ze kijkt ook met respect terug op de manier waarop Blaricummers omgingen met de coronamaatregelen, waardoor Blaricum op de ranglijst van gemeenten met de hoogste vaccinatiegraad bijzonder goed scoorde.

Mensgericht

Het zijn de mensen waarvoor ze het deed. Dat begon al in 1977, toen ze zich aanmeldde voor de in-service opleiding verpleegkunde A. ‘Als voornaamste motivatie gaf ik aan graag mensen te willen helpen. Dat kon ik toch ook in de kroeg op de hoek doen, zeiden ze daar! Gelukkig werd ik toch aangenomen!’ Later, eenmaal terechtgekomen in het openbaar bestuur, realiseerde ze zich dat het een motivatie van binnenuit was. ‘Ik herkende een zekere drive bij mezelf om de directe leefomgeving van mensen beter en mooier te maken, binnen de beperkingen en de mogelijkheden die er vaak zijn qua middelen en tegengestelde wensen en belangen.’ Dit is misschien wel wat diegenen die met haar samenwerkten bedoelen als ze zeggen dat ze een ‘verbinder’ is. Of, in de woorden van Liesbeth Boersen, fractievoorzitter van de Blaricumse Partij: ‘Joan is in staat partijen bij elkaar te brengen, een bemiddelende, de-escalerende rol te spelen die in deze turbulente tijden steeds belangrijker wordt.’ Zelf nuanceert ze dat ‘andere mensen helpen’ enigszins, door te stellen dat het wel een heel breed begrip is dat ieder op zijn eigen wijze invult. ‘We moeten ons realiseren dat aan de andere kant van het spectrum een hele wereld schuilgaat aan zakelijkheid die de buitenwereld lang niet altijd te zien krijgt. Dat is het mooie van dit vak, de combinatie van besturen en mensgerichte contacten.’

In de politiek

De politiek kwam in het leven van de toen 18-jarige Joan door D66-er Rick ten Have, die op haar middelbare school drugsvoorlichting kwam geven. Niet alleen het onderwerp fascineerde haar, ook wakkerde het bij haar de interesse aan voor het politieke bedrijf. Dat is sindsdien niet meer veranderd. Joan werd bestuurslid en bracht het uiteindelijk tot wethouder van haar toenmalige woonplaats Zutphen, met – hoe kan het ook anders – de portefeuille welzijn en volksgezondheid, toerisme en recreatie. D66 bleek een warm nest, waarin men elkaar herkende in ideeën over de wereld en de maatschappij. In 2008 ging ze aan de slag als burgemeester van Blaricum. ‘Ik woonde voor het eerst van mijn leven in een dorp, fantastisch!’

Afscheid

De beslissing om een punt te zetten achter deze carrière was een moeilijke maar een duidelijke. Het burgemeesterschap slokt veel tijd op. ‘Je staat als burgemeester in feite altijd “aan”, je kunt geen halve burgemeester zijn.’ Het vooruitzicht op een toekomst zonder avondvergaderingen en weekeindverplichtingen met meer ruimte voor het gezin trok haar uiteindelijk over de streep. ‘Nu kunnen we ook eens een abonnement op het theater of het Concertgebouw nemen.’

De baan is straks verleden tijd, het wonen in een dorp niet. In het huis tegenover het Oranjeweitje woont binnenkort weer gewoon een mevrouw.

Wisseling van de wacht, onze nieuwe burgemeester Barbara de Reijke

The post Wisseling van de wacht  appeared first on Hei & wei.

Na 35 jaar als huisarts gewerkt te hebben, waarvan 28 jaar in ons dorp, is Marijke van Daelen op 1 januari gestopt in de praktijk die ze samen met Elsbeth Willems in De Lloods runde. 

Elsbeth zet de praktijk voort en er is inmiddels een opvolger voor Marijke: Jana Schröder. Jana heeft tien jaar geleden al in de praktijk gewerkt als huisarts-in-opleiding en is inmiddels een ervaren huisarts. Marijke laat de praktijk dan ook in het volste vertrouwen over aan Elsbeth en Jana. Welkom Jana!

Graag spreekt Marijke haar dankbaarheid uit voor het fijne contact met haar vele patiënten, die inmiddels allemaal geïnformeerd zijn over haar vertrek: ‘Met pijn in mijn hart neem ik afscheid van jullie. Ik voelde me bevoorrecht om als huisarts te mogen werken en dank iedereen voor het vertrouwen dat ze in mij stelden.’ Nu komt er voor Marijke tijd vrij voor familie, vrienden, sport en ontspanning en voor het uitbreiden van haar werk als consulent palliatieve zorg. 

We weten zeker dat we namens heel veel dorpsgenoten spreken: Marijke, we zullen je missen, je grote ervaring en je betrokkenheid als mens. Dankjewel! 

The post Marijke van Daelen stopt appeared first on Hei & wei.

Op een paar maanden na is Sandra van Holst maar liefst 26 jaar de drijvende kracht en het gezicht van de Blaricumsche Boekhandel. Eind deze maand stopt ze, tijd voor een nieuwe uitdaging. En hoe gaat het dan verder met onze geliefde boekhandel? 

Wie komt er niet. De Blaricumsche Boekhandel. Voor een boek, een mooie kaart, school- en kantoorspullen, cadeautje, een tijdschrift of krantje, pakketjes, de stomerij…

Sandra over boeken, lezen en haar boekhandel

En dan is daar bedrijfsleider Sandra. Sandra woont in Huizen met haar zoon, vriendin en twee bonuszonen. Dagelijks fietst ze van Huizen naar Blaricum via het fietspad Op Caliskamp. ‘Ik ga dit fietsritje missen, maar bovenal mijn collega’s én de klanten! Veel klanten ken ik al vanaf mijn eerste werkdag hier.’ Maar Sandra heeft natuurlijk ook zin in haar nieuwe baan. Ze gaat werken bij Primera in de Oostermeent Huizen, daar kunnen ze haar expertise goed gebruiken. ‘Ik ga daar de inkoop structureren en het boekendeel veel groter opzetten.’ Boeken, lezen. Daar ligt haar hart. Als kind verslond ze boeken, met de Olijke Tweeling als favoriet. Als puber (dat is dus van alle tijden) liet ze de boeken links liggen, maar toen ze bij de Bruna in Huizen werkte, kwam de liefde voor het geschreven woord weer terug. Thrillers hebben haar voorkeur. Door Sandra heb ik de schrijver Joël Dicker leren kennen en zijn we allebei als een kind zo blij als er weer een nieuw boek van hem verschijnt. ‘Een bevoorrechte taak van mij is ook om de boeken te “moeten” lezen die in de winkel verschijnen, we moeten uiteraard weten wat er in de kasten staat.’ Op mijn vraag welke boeken hier in Blaricum veel verkocht worden ten opzichte van de rest van het land, vertelt Sandra dat kookboeken, spirituele- en psychologieboeken hier aanmerkelijk meer over de toonbank gaan. En uniek is natuurlijk het ‘Blaricumse plankje’ met boeken over ons prachtige dorp. En op de toonbank ligt menig boek van de hand van Blaricumse schrijvers.

De boekhandel staat te koop

De boekhandel bestaat sinds 1925. Toen eigenaar Jan Vos in de jaren 70 aan Piet van den Bergh vertelde dat hij met de boekhandel wilde stoppen, nam Piet de winkel over. ‘Een dorp zonder boekhandel is een dorp zonder ziel’, aldus Piet. Mieke, de dochter van Piet, is in de jaren 80 in de boekhandel gestapt en begonnen met de zaak te moderniseren. Vanaf 1997 samen met Sandra. Toen Mieke in 2006 ziek werd, werd Sandra bedrijfsleider. Zij heeft dat jarenlang op een fantastische manier gedaan, met heel veel hart voor de zaak.

De boekhandel staat te koop… en hopelijk is er ook nu iemand die de boekhandel wil overnemen.

Wij wensen Sandra heel veel plezier en succes in haar nieuwe baan en hopen op een voortbestaan van onze geliefde boekhandel.

The post Onze geliefde Blaricumsche Boekhandel appeared first on Hei & wei.

Wat een eer: samen met Frans Ruijter mag ik de verjaardag van Cor en Wim Schaapherder komen vieren. We feliciteren de tweelingbroers van harte met hun tachtigste verjaardag en krijgen een stuk van de schitterende taart die Ineke, de vrouw van Wim, gemaakt heeft. 

De broers werden in de oorlog, op 23 november 1942, geboren in Blaricum. Op de Binnenweg 2, in een gezin met zes kinderen. In die tijd waren er nog geen echo’s, dus een tweeling was nogal een verrassing. Maar voor katholieken was een groot gezin gewoon in die tijd. ‘Onze ouders waren wel blij met de dubbele voedselbonnen die ze kregen’, vertellen Cor en Wim.

Een eeneiige tweeling

Mijn eerste vraag kan ik overslaan, het is overduidelijk dat het om een eeneiige tweeling gaat. De broers zien er fit uit. Dat ze een tweeling van tachtig zijn, vinden ze zelf helemaal niet zo bijzonder. Ze ervaren ook geen specialere band. ‘We zien elkaar wel drie keer in de week, maar gaan voor de rest allebei onze eigen gang. We hebben ook veel contact met onze oudere broer Gerard. Hij werd op 30 november 1941 geboren. Elk jaar hebben we precies één week dezelfde leeftijd.’

Het levenspad van de tweeling

De tweeling groeit op in een gelovig gezin. Vlak na de oorlog verhuizen ze naar het Fransepad en in 1955 zijn de Schaapherders een van de eerste bewoners van de nieuwe ‘grote gezinswoningen’ aan het Kerkpad. Als peuter gaan ze eerst naar de ‘bewaarschool’ bij de nonnen, daarna naar de Sint Bernardusschool. Op foto’s uit die tijd dragen ze allebei een matrozenpakje en een bril. Wim vertelt: ‘Wij waren vroeger de eersten in Nederland die lenzen kregen. Zes waren we toen. Harde, dikke lenzen van glas. Pijnlijk, we waren blij dat we weer een bril kregen.’ Als ze aan hun schooltijd terugdenken, verzuchten ze: ‘Meer dan de helft van onze oud klasgenoten leeft niet meer.’ Op de katholieke school moesten alle kinderen bij meester Bijleveld komen om te kijken of ze een taak in de kerk konden vervullen. Cor vertelt: ‘Je moest dan een stukje zingen. Als dat niet al te best was, zei de pastoor dat je maar misdienaar moest worden.’ Wim werd misdienaar, Cor mocht bij het zangkoor. Hij is daarna altijd met veel plezier actief gebleven in de muziek. Van het bespelen van diverse instrumenten in bandjes tot dirigent van een symfoniekoor. Na de basisschool koos Cor om timmerman te worden. Wim ging de telecom kant uit. En Cor vervulde tussendoor nog twee jaar dienstplicht. Wim hoefde niet in dienst, hij had al twee broers die gediend hadden: ‘Eigenlijk is Cor voor mij in dienst gegaan, daar was ik heel blij mee hoor, want mij leek het niet echt wat.’

Schaapherderlaan

De tijd vliegt voorbij. Als we bijna weggaan omdat Frans hei & wei moet rondbrengen met zijn kleinzoon, sluiten we af met een mooi weetje: in de Blaricummermeent is een straat naar de (erfgooiers)familie van de tweeling vernoemd. We hebben dus niet alleen een Schaapherder-tweeling van tachtig in Blaricum, maar ook een heuse Schaapherderlaan!

The post Een Blaricumse tweeling van tachtig appeared first on Hei & wei.

Ik was gek op mijn moeder, maar samen kleren kopen was een ramp die meestal in ruzie eindigde. Dat zat zo. De jongens in mijn klas droegen bijna allemaal een Harris Tweed colbertjasje. Zo’n jasje van stugge Schotse wol. Effen grijs met een werkje in de stof en een Harris Tweed etiket op de binnenzak. Ik wou dolgraag ook zo’n jasje, maar mijn moeder vond dat te duur en ging (wie betaalt, bepaalt) altijd voor iets anders. Ook wol, dat wel, maar slapper. Je zag zo dat het geen Harris Tweed was. Mijn moeder ontkende dat laatste glashard en zei dat je geen verschil zag.

Ik moest aan mijn moeder denken toen het in de raadsvergadering van 21 december jl. ging over gebakken klinkers. Die heb je, net als wollen colbertjasjes, in twee soorten. Echte, uit klei gebakken. Zeg maar de Harris Tweed onder de klinkers. En namaak, van beton. Tot nu hebben we het in het dorp gedaan met de gebakken variant. Het College van Burgemeester en Wethouders (B&W) wil daar nu vanaf en stelde voor in de Bijvanck, als daar alle straatklinkers vervangen zullen worden, te kiezen voor de goedkopere, betonnen versie. Hun argumentatie onderscheidde zich niet van die van mijn moeder als ze voet bij stuk hield en me dwong tot de aankoop van zo’n wollen jasje dat het net niet was: niet van echt te onderscheiden, even slijtvast, zo niet slijtvaster en zeker goedkoper. 

In de Blaricumse raad vormen Hart voor Blaricum (HvB) en VVD de coalitie. Normaal steunen de coalitie partijen ‘hun’ B&W. Maar dit keer niet. De coalitie wilde geen beton. In het hele dorp liggen klinkers van klei. Weliswaar iets duurder, maar veel sterker. En onmiskenbaar authentieker. Waarom de Bijvanck iets moois onthouden, wat overal elders in het dorp gebruikt is? Over veertig jaar lijken die klinkers nog als nieuw. Gold dat trouwens ook niet voor het Harris Tweed jasje, dat ik lang geleden zo graag wilde hebben. De zaak werd niet op de spits gedreven. De coalitiepartijen trokken hun tegenvoorstel in. B&W zouden alles nog eens goed afwegen en er de volgende vergadering op terugkomen. 

Het was de laatste raadsvergadering van burgemeester Joan de Zwart-Bloch. Ik zal haar missen. Om te beginnen al haar krachtig uitgesproken ‘Dames en Heren!!!!!’, waarmee ze iedere vergadering klokslag acht uur begon. Maar ook haar manier van leiding geven aan de debatten. In scheidsrechtertermen: dicht op de bal. Het tegendeel van achterover leunen en het debat maar zo’n beetje voort laten meanderen. To the point en ongeduldig als raadsleden qua spreektijd of interrupties hun boekje te buiten gingen. Verbindend door iedereen kans te geven zijn of haar zegje te doen. Sturend zonder de raad voor de voeten te lopen. Niet op de voorgrond, toch aanwezig. In een raad waar het (onvermijdelijk in de politiek) soms kil kan zijn, hoedster van geborgenheid door zich strak aan de regels van het spel te houden. 

The post Een Harris Tweed jasje appeared first on Hei & wei.

Na een succesvolle eerste editie in 2020, kon vanwege corona de PubQuiz een aantal jaren niet doorgaan. Maar op vrijdag 3 februari is het in het Vitus weer zover.

Dan gaan we kijken wie het beste PubQuiz-team van 2023 wordt. Kan het brandweerteam de titel verdedigen? Of is er een ander team dat hen dit jaar gaat verslaan? De deelnemers zullen getest worden op hun kennis van o.a. Blaricumse trivia, actualiteiten, sport en showbizz. 

Het goede doel 

Ook dit jaar wordt geld ingezameld voor het goede doel: het Goois Natuur Reservaat. We gaan ons inzetten voor een opknapbeurt van het plein voor de Schaapskooi.

Wil je een tafel boeken? 

Stuur een bericht met teamnaam naar: pubquiz.blaricum@gmail.com De kosten van een tafel (maximaal voor tien personen) zijn Ä150,-. Dit bedrag is inclusief tien muntjes. Let op: VOL=VOL. Consumptiemuntjes zijn te koop (Ä3,- per stuk), uitsluitend met pin, bij de ingang. De inloop is vanaf 19.30 uur, de quiz start om 20.00 uur.

The post De Blaricumse PubQuiz  appeared first on Hei & wei.

Op 20 januari is het 100 jaar geleden dat Bert Brugman, geïnspireerd door de Duitse poppenkunstenaar Paul Brann, het Nederlands Marionettentheater oprichtte in Amsterdam. Eerst opererend onder de naam Marionettentheater de Olijftak en in 1958 omgedoopt tot Het Nederlands Marionettentheater. 

Bert Brugman begon op de zolder bij zijn ouders en in 1930 kreeg het theater een eigen zaaltje en werd het een beroepsgezelschap. Zangspelen en kleine operaatjes werden door zangers, poppenspelers en orkestleden live uitgevoerd. Ook buiten het theater was het mogelijk om een voorstelling te zien, want het theatergezelschap toerde door het land met een eigen bestelwagen, gedecoreerd door studenten van de Amsterdamse Academie voor Beeldende Kunst.

Grote faam

Bert zorgde dat zijn theater zich aanpaste aan de ontwikkelingen. Het theater dankt zijn succes ook aan het eigen ontwikkelde bewegingssysteem van de poppen. De poppen konden bewegen met hoofd, schouders, buik, armen, benen, vingers en mond. Het theater verwierf grote faam in binnen- en buitenland. Door de jaren heen stroomden de uitnodigingen binnen, uit o.a. Zwitserland, Indonesië, Suriname en Israël.

Dappere Dodo en Tom Poes

In 1948 was het marionettentheater al betrokken bij de experimentele televisie-uitzendingen die Philips vanuit Eindhoven verzorgde. Op 2 oktober 1951 debuteerde de KRO met de eerste officiële uitzending van de zwart-wit televisie. Willy van Hemert had hiervoor een satire geschreven, Twee cameraatjes, die door het marionettentheater werd uitgevoerd. Enige tijd later werd Bert verzocht een aantal kinderprogramma’s te maken. En zo werden de avonturen bedacht van Dappere Dodo, gevolgd door series zoals die van Tom Poes (i.s.m. Marten Toonder).

Nieuw theater in Edam

Frieda Frowein, die in het begin bij het theater zong, en Bert Brugman werden al gauw verliefd op elkaar, trouwden en kregen zes zonen. Zij verhuisden van Amsterdam naar Laren om zich vervolgens in 1936 in Blaricum te vestigen. Alle Brugmannen hebben meegewerkt in het theater. Ze maakten en bespeelden de poppen zelf en vervaardigden hun eigen decors. In 1964 liet Bert Brugman de uitvoeringen geheel aan zijn zoons over en zoon Joost met zijn vrouw Yvonne Witteveen namen in 1969 de regie over. En sinds 2000 hebben dochter Mariska Brugman en haar man René van Tol de teugels van het theater in handen. Zij hebben de bouw van de poppen verder verfijnd. Na jaren in Amsterdam het ‘vaste’ theater te hebben gehad is nu een uniek pand in Edam gevonden. Mariska: ‘In 2020/21 kwam door de lockdown tijd vrij en vonden we in Edam een prachtig pandje waar we een nieuw kleiner theater hebben gevestigd. Wij gaan nu vooral voor kwaliteit en niet meer voor kwantiteit en hopen nog een aantal jaren fijne en intieme voorstellingen voor jong en oud te mogen geven. We toeren ook nog steeds door het land. Ons doel is het goede te behouden en daar te vernieuwen waar wij dat graag willen. En kom eens naar Edam om de magie van het poppenspel in ons sfeervolle 300 jaar oude rijksmonument te beleven.’ 

Info en reservering: 

www.nederlandsmarionettentheater.nl

Bron: historischekringlaren.nl/

The post Familietheater Het Nederlandse Marionettentheater 100 jaar appeared first on Hei & wei.

Het was in februari 1963 toen ik als 11-jarig jongetje voor mijn moeder een boodschap moest doen bij Van Meerwijk aan de Angerechtsweg 3. Dat was een winkeltje waar ze laarzen, klompen, dweilen en aanverwante artikelen verkochten, een soort Meelmuis, maar dan in het klein. 

In de winkel was Stef de Jong, beter bekend als Stef van Henk van Steffen, aan de beurt. Ik ving flarden van het gesprek op dat hij met Marie van Meerwijk voerde. Emotioneel vertelde hij dat hij Blaricum ging verlaten en de boerderij van zijn schoonouders in Herwen over ging nemen. Stef had zijn vrouw Truus Goris ontmoet bij de familie Rigter aan de Kerk-
laan 3, waar Truus in betrekking was. Zij trouwden in 1961. Stef wilde nog een paar klompen en laarzen vanuit Blaricum meenemen om zich op Blaricums schoeisel in zijn nieuwe woonplaats voort te kunnen bewegen. Zo vertrok hij een paar dagen later richting Gelderland, vlak bij de Duitse grens.

Erfgooier

Stef was de oudste zoon thuis en had twee zusters boven hem. Hij wilde graag boer worden. Stef stamde uit het eeuwenoude Erfgooiersgeslacht De Jong en voldeed aan de voorwaarde om ook gebruik te gaan maken van dat recht om scharende erfgooier te worden. Je moest zelfstandige stalruimte hebben, die vond hij in de toen leegstaande boerderij van Meeuwis Raven op de hoek van de Fransepad en Stachouwerweg. Daarnaast moest je 21 jaar én getrouwd zijn. Aan deze beide voorwaarden voldeed hij ook. Stef begon hier met tien koeien, maar kans op uitbreiding van dit bedrijfje was op deze plek niet gemakkelijk, waarna hij de mogelijkheid kreeg om de boerderij van Truus haar ouders in Herwen over te nemen.

Twee broers

Ik moest aan dit voorval denken toen ik op 2 november jl. ging condoleren bij Piet van Henk van Steffen, een jongere broer van Stef. Daar hoorde ik dat de kinderen van Stef, die op weg naar Eemnes waren om ook naar deze condoleance te gaan, naar huis werden geroepen omdat hun vader snel achteruitging. Hoe kan het leven lopen, of juist het eindigen daarvan… Piet overleed op 29 oktober op 89-jarige leeftijd en werd op 3 november begraven in Eemnes. Stef overleed op 2 november op 92-jarige leeftijd en werd op 9 november begraven in Herwen.

Goed ingeburgerd

Tijdens de uitvaart van Stef in Herwen viel mij een paar dingen op. De kerk zat bomvol. Als er nog zoveel mensen naar je uitvaart komen op zo’n hoge leeftijd, heb je het gewoon heel goed gedaan en is het een teken dat je nog volop in het leven stond. Terwijl hij toch bijna 60 jaar geleden als buitenstaander een plekje moest verdienen in een nieuwe omgeving. Dan kun je wel zeggen dat Stef  daar goed was ingeburgerd, al vertelde een zwager van hem tijdens de uitvaart dat er nogal wat ‘taalproblemen’ waren in het begin. Men sprak in Herwen een zwaar dialect, maar ook het Blaricumse dialect werd niet overal in Nederland verstaan. Zo kan het bijna gelijktijdig overlijden van twee geboren Blaricummers een mooie jeugdherinnering bij je losmaken.

The post Jeugdherinnering appeared first on Hei & wei.

Het chateau en de screensaver

Zomer 1960. Een eenvoudige Twentse scholier (18) zit achter in een Bentley. Voor het eerst van zijn leven. Naast hem zit Angela, die hij heeft leren kennen op een zomercursus Frans in Lausanne. Hij vond haar wel leuk, zij hem ook. In hun vrije uren zaten ze geregeld samen in het park. Zij nodigde hem uit bij haar thuis. Ergens in de buurt, zei ze… Ze spraken de volgende dag af, voor het station. Zij stond er en hij ook. Ze zouden daar met haar vaders auto  opgehaald worden. Hij verwachtte een gewone auto. Maar er reed een glanzende, zilvergrijze Bentley voor, met chauffeur in uniform. Hoffelijk deed die het portier open voor Angela. Ook voor de jongen. De auto gleed weg. Hij keek opzij. Angela glimlachte: ‘We gaan nu naar het huis van mijn ouders.’ Ze reden de stad uit, langs het meer van Geneve. In de verte zag hij een prachtig kasteel aan het water liggen, dat hij herkende uit fotoboeken. Het wereldberoemde middeleeuwse Chateau de Chillon. Wát een mooi kasteel, dacht hij. Tot zijn verbazing remde de Bentley daar zachtjes af, reed de eeuwenoude brug over en stopte op de binnenplaats. Angela nam de jongen mee naar binnen. Een lange zaal door, met blinkende harnassen. Van de muur keken voorouders op hen neer. Aan het zaaleinde, voor een groot raam, uitziende over het meer, zat een statige, zwijgende man. De vader van Angela. Peinzend nam hij de jongen op: ‘Ach, niet weer zo’n jong…’ Wat er verder gebeurde wist de jongen niet meer zo goed. Wel dat hij een halfuur later met de Bentley weer werd afgezet bij het station. De volgende dag verklapte Angela hem dat haar vader eigenaar van Nestlé was. Om haar daarna nooit meer terug te zien. Maar wel het Chateau. Dat ziet hij nu nog dagelijks bij het opstarten van zijn computer: zijn dierbaarste screensaver.

The post Column appeared first on Hei & wei.

Dinsdagavond 13 december laat op de avond. Zoals gebruikelijk check ik in bed, voor het slapen gaan, nog even het laatste nieuws op de telefoon. Opeens sperren mijn ogen zich in shock wijd open en ben ik klaarwakker. Han Peekel op 75-jarige leeftijd overleden op Bali! Hè? Nee toch?! 

De heer Peekel heeft geen introductie nodig. Zijn decennialange loopbaan, die zich veel vóór de camera maar minstens zo vaak achter de schermen afspeelde, laat zich niet in een nutshell samenvatten. Dat blijkt ook wel uit de vele reacties op zijn heengaan in de media. Nooit een paar regels, altijd minimaal een pagina. We zouden met gemak onze eigen hei & wei vele malen van begin tot eind kunnen vullen met de wederwaardigheden van deze zo markante dorpsgenoot. Typ zijn naam in bij Google en je bent voorlopig niet uitgelezen.

Niet alleen in Hilversum wordt om het verlies van zijn bijzondere persoonlijkheid getreurd. Ook ver buiten de grenzen van omroepland vloeien de tranen. De man was van ongelofelijk veel markten thuis en zijn talent had een ongeëvenaard bereik. Maar los van zijn professioneel kunnen, stond hij ook bekend als een liefhebbende echtgenoot, wiens vrouw Theya helaas in 2016 overleed. Met haar kreeg hij twee dochters Cato-Margo en Jojanneke. Bij de laatste vierde hij vakantie op Bali toen het noodlot toesloeg. Uit krantenberichten blijkt dat zij daar met haar gezin woont. Als het dan tóch moest gebeuren, heeft het gelukkig plaats gevonden binnen de familiekring en niet alleen thuis.

Nooit geweten hebbende dat zij de dochter is van Han, herinner ik me de diverse keren dat ik Jojanneke heb getroffen en met haar kletste in het Warandepark/bos, waarbij haar hondje Tommie het uitstekend kon vinden met onze Clint. Achteraf bezien best wel bizar dat ik haar vader naderhand geïnterviewd heb voor ons blad, zonder de connectie met haar te weten. Een hele knappe, lieve vrouw namelijk, met een sociale man en een dito zoon, die mijn hond altijd enthousiast met zijn naam begroette.

Lieve mooie Han Peekel. Briljante radio/televisie/filmmaker. Toegewijde familieman. En nog zo veel meer. Je was een koning. En nou ben ik helaas te laat om je te vragen om het telefoonboek voor me op te lezen, want jouw stem… Maakte niet uit wát je zei, maar door jouw timbre kreeg ik een warm gevoel en een glimlach om mijn mond en kon de tekst me niet lang genoeg duren…

Rust zacht, lieve grote man.

The post Gedachten aan Han Peekel appeared first on Hei & wei.