Het Papageno Zomerconcert is een uniek en bijzonder zomeravondconcert in de prachtige omgeving van restaurant Rust Wat. Waar wij ons best voor doen, is onze artiesten een plek te geven waar ze zichzelf mogen zijn en zich muzikaal laten zien in hun puurste vorm. Zo verzekeren wij onze bezoekers van een onvergetelijke avond. Het openlucht auditorium, de vijver en het groen op de achtergrond, de sfeerverlichting: het draagt allemaal bij aan de magische sfeer van ons zomerconcert. En op het parkeerterrein van Rust Wat voorzien wij jullie van heerlijke dranken en spijzen van Mrs Italy.

Papageno Huis en het Goois Natuurreservaat
De opbrengst van het concert gaat geheel naar het Papageno Huis en het Goois Natuurreservaat. Wij zijn dankbaar en trots dat we mogen rekenen op een prachtige groep sponsors en partners, o.a.: De Hoge Dennen, Delen Private Bank, Match Laren, Van Vuure Uitvaartverzorging en Sisters Bakery & Kitchen. Mocht u interesse hebben om ons event te sponsoren, neem dan contact met ons op en wij lichten u graag in over alle mogelijkheden.

Informatie
Papageno Zomerconcert, vrijdag 1 september, 18.30 – 23.00 uur.
Om bij dit geweldige muziekfeest aanwezig te kunnen zijn, boek snel uw tickets op www.zomerconcert.nl

The post Papageno Zomerconcert 2023 appeared first on Hei & wei.

De Atelierroute, waarbij belangstellenden bij de kunstenaars thuis of in het atelier kunnen komen kijken, gaat de TEFKA heten. De nieuwe naam is een knipoog naar de TEFAF. Het staat voor The Event Formerly Known as Atelierroute.

TEKFA wordt een driedaagse kunst-beleving met dit jaar als centrale locatie Het Theater. Op vrijdag zal er een feestelijke opening zijn, waarbij de kunstenaars aanwezig zijn. Op zaterdag en zondag kan het werk worden bewonderd van alle deelnemende kunstenaars. Bij kunstenaars thuis en in hun atelier, maar in de toekomst ook in expositieruimtes op enkele locaties in het centrum, met workshops, demonstraties en speciale tentoonstellingen. De stichting is hiervoor actief op zoek naar sponsoren en ruimtes. Ook wil ze voor haar activiteiten ‘Vrienden van Kunst uit Blaricum’ en een Comité van Aanbeveling’ oprichten. Om zo een breder draagvlak te creëren, inkomsten te genereren en activiteiten te bekostigen.

Nog meer plannen
Het bestuur heeft nog meer plannen, zoals een maandelijks Kunstcafé, kunst in de schoolklas brengen, kunstwandelingen door het dorp houden, een webshop opzetten waar Blaricumse kunst wordt verkocht en evenementen organiseren waarbij kunst uit Blaricum buiten het eigen dorp wordt gepromoot.

Bij de stichting zijn circa vijftig Blaricumse beeldende kunstenaars aangesloten.
Het nieuwe bestuur bestaat uit Frank Elion, Rob Regensburg, Jorrit van Bavel, Céline Godfroy, Soraya Hamming en Harriet Leget.
De TEFKA- Atelierroute wordt gehouden op 8, 9 en 10 september www.kunstenaarsblaricum.nl

The post Een nieuw jasje appeared first on Hei & wei.

Van een paar banen in een modderige omgeving met een bouwkeet als clubhuis groeide de vereniging al snel uit tot een tennispark met binnen- en buitenbanen en een mooie accommodatie met kantine en kleedkamers. In 1976 werd de definitieve clubnaam BLTC, Blaricumse Lawn Tennis Club. Naast tennis en ook squash kan er sinds deze maand ook padel worden gespeeld op vier indoor padelbanen en worden op korte termijn ook vier banen buiten aangelegd. Het gehele complex bestaat dan uit, acht gravelbanen, acht padelbanen, twee indoor tennisbanen en twee squashbanen. Voldoende variatie om het verenigingsleven te laten opbloeien en met een hapje en drankje te genieten op het prachtig verbouwde terras of in de kantine.

Selma neemt afscheid
Ik spreek met Selma Alphenaar, 45 jaar actief lid van BLTC, vanaf haar tiende.En ze heeft ruim twintig jaar het Blaricum Open toernooi voor senioren op de club georganiseerd. Vorig jaar stopte ze. ‘Tijd om het stokje aan de volgende generatie over te dragen.’ Maar ze werd voor dit feestjaar nog een keertje teruggehaald. Voor een speciaal jubileum Open toernooi. Selma mobiliseerde Laura, Erna, Fleur en Ivo, het team met wie ze het toernooi de laatste jaren organiseerde en samen gaan ze er nog een keer voor. ‘En dan zwaaien we allemaal echt af. Ik heb het altijd met liefde voor de club gedaan, enorm veel plezier gehad, veel mensen ontmoet en genoten van de samenwerking met iedereen. Nostalgie… in deze editie zal veel van de afgelopen twintig jaar terugkomen. Wie weet komt de Huftercocktail zijn rentree maken en we sluiten traditioneel af met Coupe Wimbledon, de aardbeien met slagroom en een bubbeltje.’ Het jubileum Open Toernooi vindt plaats van 24 juni t/m 2 juli, zie https://bltc-inbetween.nl Namens BLTC en haar leden: Selma en de hele commissie, dankjewel voor alles!

Feestweek – hoort en zegt het voort!
In september volgt een feestweek voor alle leden en oud-leden. Met op woe 6 september een kidsevent, don 7 september het openingsdiner met een spetterend slotstuk, vrij 8 september een receptie voor iedereen die ooit lid is geweest bij BLTC – geef het vooral door aan alle oud-leden die je kent! – een BBQ met 2 spektakelstukken en zaterdag de 9e een Return of the legends toernooi met een spetterende feestavond.

The post Een halve eeuw tennis in Blaricum-Dorp appeared first on Hei & wei.

Het is wennen dat mijn Marianne er niet meer is. Zie vorige hei & wei. Dat neemt tijd en zal zeker langer duren dan in 2005 het geval was met Pummetje, dat kleine, gebochelde dorpskaraktertje met alpinopetje. Die had toen al 76 jaar samengewoond met zijn zusje Elly. Een lastige combinatie. Twee weken eerder was Elly overleden. Meelevend vroeg ik Pummetje: ‘Hoe gaat het nu met je?’ Zijn antwoord: ‘’t went snel.’

Begrijpelijk. Maar verwerken heeft tijd nodig. Is hard werken. Geregeld spreek ik mezelf in de spiegel toe en begin altijd met een stevig ‘Sybert’. Waarbij ik vaak ook in de lach schiet. Mijn voornaam is best een zeldzame voornaam. Dateert uit de veertiende eeuw. Het verhaal daarachter vertelde ik onlangs aan iemand. Die vond dat iets voor de column. Waarom ook niet?

Na mijn geboorte op 18 augustus 1942 wilden mijn ouders mij eerst, uit protest tegen de bezetter, Willem noemen. Vanwege de executie op 15 augustus van de bekende Rotterdamse verzetsman Willem Ruys. Daarvan de voornaam te gebruiken, meteen na deze executie, was riskant omdat mijn vader al in de kijker stond als een fabrikant die weigerde de namenlijsten van het personeel aan de bezetter te geven, voor de Arbeitseinsatz. Tevens de reden dat hij later moest onderduiken.

Mijn ouders gaven mij de verkorte voornaam van een verre voorvader, van Sybertus Kooijzack uit Ham. Een Westfaalse boer, die weigerde kerkenbelasting te betalen, uit protest tegen de Rooms-katholieke kerk, o.a. vanwege het afkopen van zonden tegen betaling. Eénmaal per jaar werd een priester naar Rome gestuurd met een lijst van namen, waarop toen ook Sybertus, die in de ban moesten. Een tocht over de Alpen die een jaar duurde. Kwam die weer terug met de ban, dan betaalde Sybertus weer. Ban opgeheven. Om daarna weer te stoppen met betalen. Iets dat hij meerdere keren heeft gedaan. Dat wende wel snel.

The post Column appeared first on Hei & wei.

Vier jonge mannen fietsten twaalf uur in de kas op het terrein van de Groene Afslag in Laren. De kas symboliseerde de klimatologische omstandigheden van een Afrikaans park. Er werd van 6 uur ’s ochtends tot 6 uur ’s avonds, 2 om 2, stevig door gefietst. Vele supporters hebben hen deze dag aangemoedigd en nadien toegedronken.

De tocht
Thomas van Meeuwen, Huib Wesselman van Helmond, Willem van Liemt en Jan Stoop hebben elkaar gevonden in het belang voor het in stand houden, herstellen en ontwikkelen van de natuur. Het zijn geen echte fietsers, dus voor deze uitdaging moet er wel even geoefend worden om op 14 juni het fietsavontuur aan te gaan dat hen van de bergen van Rwanda naar de grote wetlands van Zambia brengt. Langs deze route passeren ze acht parken die worden beheerd door de African Parks Foundation, hier gaat de opbrengst naar toe.

Thomas, Huib, Willem en Jan hebben op de een of andere manier een klik met Afrika en hebben het continent al vaker bezocht. Bijvoorbeeld Jan Stoop, opgegroeid in Blaricum, heeft onder andere zijn gidscertificaat gehaald en vijf maanden stagegelopen als safarigids in Zuid-Afrika.

Biodiversiteit een uitdaging
Het team: ‘Ons doel is om 100.000 euro in te zamelen ten behoeve van milieueducatie voor de mensen die in of nabij de beschermde parken wonen. In de praktijk betekent dit dat we van park naar park zullen fietsen, waar we de mannen en vrouwen gaan ontmoeten die hun leven wijden aan de bescherming van de natuur. Met film als medium willen we hun verhalen, maar ook onze eigen persoonlijke reis, delen met een zo breed mogelijk publiek.’

African Parks
De African Parks Foundation beheert momenteel 22 nationale parken en beschermde gebieden in 12 landen met een oppervlakte van meer dan 20 miljoen hectare. African Parks is in 2000 opgericht als reactie op de dramatische achteruitgang van beschermde gebieden als gevolg van slecht beheer en gebrek aan financiering.

Cycling4Wildlife
Er wordt door de vier mannen getraind, gefietst van Amsterdam naar Rotterdam en door de duinen, aan de verdeling van de bagage wordt gesleuteld, banden plakken wordt geleerd, er wordt gekeken naar hoe je je fiets onderhoudt, de parkbeheerders zijn ingelicht, het thuisfront wordt gereed gemaakt. Kortom, de voorbereidingen zijn in volle gang. De reis is voor eigen rekening. Alle donaties gaan naar het goede doel. Ook een steentje bijdragen?
Kijk voor info en doneren op hun website: www.cycling4wildlife.com
Voor info over African Parks: www.africanparks.org

The post Cycling4Wildlife – een uitdaging appeared first on Hei & wei.

Henk: ‘Ik heb niet altijd rijlessen gegeven. Als jongeman begon ik bij de Koninklijke Landmacht als onderofficier-instructeur. In die rol heb ik dienstplichtigen opgeleid tot militair. Ik volgde daarnaast verschillende ICT-studies en een studie technische bedrijfskunde dus was een baan in de ICT een logisch gevolg. Ik heb jaren in deze branche gewerkt, maar het plezier dat ik in die eerste baan als instructeur had, liet me niet los.’

Motor- en autorijinstructeur
Een paar jaar geleden heeft Henk dan ook het roer omgegooid en zijn hart laten spreken. Hij behaalde alle bevoegdheden om motor- en autorijinstructeur te worden en ging aan de slag bij de Blaricumse autorijschool Gooijer. ‘Michiel Gooijer en ik hebben elkaar gevonden in een passie die wij samen delen: instructie, verkeer en mobiliteit. Ook de visie van de rijschool past bij mij: kwaliteit, maatwerk en een betrokken persoonlijke benadering.’ De lessen worden stap voor stap opgebouwd en de leerling leert veilig en verantwoord aan het verkeer deelnemen. Voor het motorrijbewijs wordt, vanwege de kwetsbaardere positie van de motorrijder, extra aandacht besteed aan het veilig (defensief) rijden. ‘De drive die ik heb voor het motorrijden vind je terug in mijn manier van lesgeven: serieus, met humor en doorspekt met praktijkvoorbeelden.’ Henk verzorgt de motorrijlessen vanuit Bussum waar de motoren staan en waar de leerlingen zich kunnen omkleden in de motorkleding van de rijschool. Er wordt lesgegeven op BMW-motoren. Lessen duren 1,5 uur daarnaast is er allerlei maatwerk mogelijk, bijvoorbeeld voor her-opstappers.

In de vrije tijd ook op de motor
‘Als ontspanning houd ik van muziek, van pop tot klassiek. Ik vind het heerlijk om een boek te lezen terwijl er prachtige muziek op de achtergrond “murmelt”. En na het lesgeven kunnen we Henk óók vaak op de motor zien. Zo zijn er nu plannen om twee weken op de motor richting Corsica te gaan. Een motorweekend in de Duitse Eifel, het Sauerland of het Zwarte Woud is iets wat Henk ook graag doet. Alleen of met een goede vriend die net zo graag motorrijdt als Henk.

Enthousiast geraakt? Zie www.autorijschoolgooijer.nl

The post Met Gooijer op de motor appeared first on Hei & wei.

Bij ons thuis is het er zo ingeslopen, dat qua ‘verplichting’ de wandelingen met de hond zijn afgestemd op onze persoonlijke dagactiviteiten, waarbij het laatste avondrondje eigenlijk steevast ligt op het bordje van ‘den echtgenoot’. Maar dat ‘ligt’ wordt inmiddels met enige regelmaat vervangen door ‘lag’, want sinds de wederhelft officieel met pensioen is, streeft hij het na om bij alle wedstrijden van zijn teerbeminde Ajax lijfelijk aanwezig te zijn. Dit houdt dus niet alleen in dat hij gehuld in rood-wit gebreide attributen zich op de tribunes van de Johan Cruijff Arena verschanst, maar dat hij tegenwoordig ook de buitenlandse wedstrijden van zijn cluppie bijwoont, inclusief bijbehorende overnachtingen. U voelt de bui al hangen: het laatste rondje van de dag komt bij dergelijke uitjes derhalve dan op mij neer.

Hoe je ook wandelt of keert
Op zich uiteraard pas de problème, maar hoe grappig is het, dat je als je ’s avonds in het donker – als je dat niet gewend bent – met je viervoeter ons dorp induikt, je na twee straten al compleet ‘verdwaald’ bent?! Serieus, ik heb steevast na vijf minuten al geen idee meer waar ik ben… Zó anders hoe straten er uitzien nadat de zon onder is en hoe romantisch de knusse huisjes in het donker ogen met hun verlichte ramen. Dus daar loop je met je labrador in het maanlicht, door een soort van kabouterdorp en al zou je er een miljoen mee kunnen verdienen, je zou echt de naam van de straat niet kunnen noemen waar je je op dat moment bevindt. Is toch geweldig? Je beleeft gewoon een sprookje in je eigen achtertuin.

En verontrustend is het allerminst, want iedereen weet, dat hoe je ook wandelt of keert, of je wilt of niet, je in het centrum altijd weer uitkomt op de Meentweg!

Privé Efteling-belevenis
Inmiddels is het zelfs zo erg, dat ik stiekem reikhalzend uitkijk naar volgend jaar als Ajax opnieuw in het buitenland moet presteren. Manlief weer happy met zijn mannen-onder-elkaar-uitje en ik verheug me gniffelend op mijn privé Efteling-beleving ’s avonds laat…

The post Verdwalen in je eigen dorp appeared first on Hei & wei.

Ruim 9.000 mensen werden voor-gedragen. Na loting bleven er 600 over en op basis van de ingestuurde motivaties werd een gastenlijst van 100 mensen samengesteld. De jongste was 22, de oudste 86, er was een jarige, er waren mensen uit het Caribisch deel van het Koninkrijk. En… ook onze dorpsgenoot Ria Roest-Riemer was bij de feestelijke lunch in de Oranjezaal op Paleis Huis ten Bosch, waar naast koning Willem-Alexander en koningin Maxima ook prinses Beatrix aanwezig was.

Ria verdient een dikke tien!
‘Mensen die zichzelf een tien waard vinden, die kom je nog wel eens tegen. Maar u bent hier omdat anderen u hebben voorgedragen. Zelf vindt u het waarschijnlijk niks bijzonders om uw steentje bij te dragen. Maar voor de mensen in uw omgeving bent u wél bijzonder. Voor hen bent u een anker, een helper in nood of een lichtend voorbeeld.’ Zo luidde de speech van de koning. En Ria is zo’n vrijwilliger: ze werkt al twintig jaar op Zorgboerderij ’t Werckpaert, ze was negentien jaar lang de organisator van de Dag van het Werkpaard (en sinds dit jaar als ondersteunende kracht), ze fietst met demente bejaarden, werkt bij Stichting Met je Hart, ze heeft gekookt voor ouderen, zat bij de Oranjevereniging en nog veel meer. Over haar vrijwilligerswerk zegt ze zelf: ‘Als er hulp nodig is, ben ik er. Ik vind het fijn dat je nodig bent.’

Terug naar het paleis
Het koninklijk paar en prinses Beatrix hebben iedereen persoonlijk de hand geschud en schoven aan aan de tafels om met de mensen te praten. De koning zat bij het voorgerecht aan tafel bij Ria, heel relaxt en met zijn ellebogen op tafel, Ria’s buurman vroeg of hij hem ‘je’ mocht noemen en dat mocht, hij gaf op alles antwoord, ook politieke onderwerpen zoals het stikstofprobleem werden niet geschuwd. ‘Het was bijzonder maar eigenlijk ook gewoon. Het was een cadeautje!’

The post Een vorkje prikken met de koning appeared first on Hei & wei.

Het worden weer fijne dagen in het dorp, met een heel bijzondere sfeer van muziek. En jullie hebben vast de beeldschone poster al gezien? Een kunstwerk van onze dorpsgenoot Paulien Huizinga. Ook hebben we alweer de eerste vrijwilligersbijeenkomst gehad. Een goede opkomst en aan enthousiasme geen gebrek. En wie zich bij ons wil aansluiten… altijd welkom. Naast vrijwilligers zijn we ook nog op zoek naar slaapplekken voor de musici.

Een anekdote
Ik vergeet nooit meer de keer dat ik in Zwitserland, tijdens het Verbier Festival, een jonge countertenor uit New York te logeren had. Mijn dochter en een vriendin logeerden ook bij ons. De eerste ochtend zitten de meiden aan het ontbijt te huilen van het lachen. De logé is dan al naar zijn Masterclass, die overigens gegeven werd door Elly Ameling, een Nederlandse vocale trots. Na wat geharrewar kwam het verhaal. Toen ze de avond ervoor in bed waren gekropen, hoorden de meisjes een soort stemrumoer dat ze niet thuis konden brengen. Mooi was anders, dus konden ze de slaap niet vatten. Een van de twee liep op een gegeven moment naar de badkamer en tot haar verbazing kwam het geluid uit de slaapkamer van de jongeman. Wat er aan de hand was? Hij lag ‘gewoon’ toonladders te oefenen. Kan gebeuren. Maar na een uurtje hebben ze gevraagd of het wat zachter kon en de rust keerde terug. Bruce, zo heette de knul, heeft trouwens regelmatig onze dochter bezocht wanneer hij in het concertgebouw optrad. Een leuke vriendschap is gebleven.

Ik wens iedereen een heel fijn festival!

Voor het programma en kaartverkoop, zie www.blaricumfestival.com Ook is Peter Santa, initiatiefnemer van het Blaricum Music Festival, altijd op zoek naar sponsoren, donateurs, adverteerders, vrijwilligers en gastgezinnen. Mail info@blaricumfestival.com

The post Hoera, daar gaan we weer! appeared first on Hei & wei.

Mevrouw Roegiest loopt hier met haar dochter op de Torenlaan. De rail van de Gooische Stoomtram is goed zichtbaar in het straatwerk. Op de achtergrond zien we Torenlaan 7. Hier heeft ooit, heel kort, een bierbrouwerij gezeten en het pand heet in de volksmond nog altijd ‘de brouwerij’. Mies Bouwman woonde er met haar man Leen Timp in de tijd dat ze in 1962 het eerste grote geldinzamelingsprogramma op televisie presenteerde: Open het dorp. Het programma duurde 23 uur. Er werd fl. 21.192.000, – ingezameld voor een woongemeenschapswijk en zorg-instelling voor gehandicapten in Arnhem. Zij werd hierna groots onthaald in Blaricum. Later verhuisde het gezin Timp naar de Prins Hendriklaan, en nog later vertrokken zij naar Elst.

De familie Roegiest
De familie Roegiest is voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog gevlucht uit België en kwamen in Blaricum terecht. Zij vonden onderdak in Huize Gemelli aan de Torenlaan (nu Torenhof). Roegiest begon een garagebedrijf in een boerderij aan de Meentweg/hoek Huizerweg (nu Studio Erik Gutter). Later liet hij een nieuwe garage bouwen aan de Huizerweg, waar hij Citroën-dealer werd. De garage werd overgenomen door Van Voorden als Opel-dealer. Al vele jaren zit nu de blauwe supermarkt in dat pand. Zoon Willy Roegiest heeft verschillende malen deelgenomen aan de Rally van Monte Carlo. De familie heeft nog jaren aan de Huizerweg nr. 52 gewoond.

The post Ruim een eeuw later appeared first on Hei & wei.