Dit komt niet alleen door de locatie maar ook door de gedreven eigenaar Howard Myers en zijn kinderen Jeroen en Daarinde. In 1985 vestigde Howard Myers de kunsthandel in Amsterdam.

Familiebedrijf
In 1999 verhuisde hij naar de idyllische locatie van Blaricum. Hier werden zijn zoon Jeroen en dochter Daarinde actief betrokken bij het bedrijf. Studio 2000 behoort tot de meest vooraanstaande kunsthandels in Nederland en België, gespecialiseerd in Jan Toorop en tijdgenoten. Zij zijn toonaangevend in de moderne Nederlandse en Belgische schilderkunst van eind 19e eeuw en begin 20e eeuw. Daarinde leidt mij rond in de kunsthandel: ‘Het mooie van een familiebedrijf is dat je elkaar door en door kent en dat we alles goed met elkaar kunnen bespreken. En ja, we zijn het soms ook behoorlijk met elkaar oneens. Maar kunnen dit ook goed met elkaar bespreken. Zo verschillen we ook nog wel eens van mening over verschillende kunstwerken. Het werk van de kunstenaar Jan Sluijters kunnen we alle drie zeer waarderen!’

Tentoonstelling Jan Sluijters
Vanaf 17 september opent bij Studio 2000 een tentoonstelling van werk van Jan Sluijters en tevens enkele tijdgenoten. Jan Sluijters schilderde: prachtige vrouwen, Staphorster boeren, lieflijke kinderen, zonovergoten landschappen en uitbundige bloemstillevens. Sluijters schilderde dit allemaal ‘met verve’. Deze toonaangevende Nederlandse kunstenaar van het begin van de twintigste eeuw maakt in zijn loopbaan de sprong van pionier naar gevestigd kunstenaar en zijn werk is nog steeds geliefd. Tijdens de tentoonstelling zal er ook een publicatie uitgebracht worden over de collectie. De kunsthandel publiceerde meerdere boeken over kunstenaars als Jan Toorop en onderhoudt altijd nauwe banden met musea en kunstinstellingen alsook verzamelaars. ‘Wij zijn voortdurend op zoek naar schilderijen en werken op papier met een vernieuwend en bijzonder thema, kunstwerken die een belangrijke positie innemen binnen het oeuvre van de betreffende kunstenaar. Zo heeft Studio 2000 gedurende de jaren zeer gewaardeerde tentoonstellingen georganiseerd met werken van kunstenaars zoals Jan Sluijters, Leo Gestel, Jan Toorop, Tinus van Doorn en Isaac Israels.’
www.studio2000.nl

The post Kunsthandel Studio 2000 appeared first on Hei & wei.

Geen enkele 8-jarige kan zo snel 600 meter rennen als Kiam. Tijdens de jaarlijkse internationale atletiekwedstrijd liep hij een Europees- én een wereldrecord in zijn leeftijdscategorie. Hij liep de 600 meter in 1:46,37 seconden. Het oude record stond al sinds 2011 op 1:48,30. Fantastisch gedaan Kiam!

Rennen, rennen en rennen
Kiam woont met zijn ouders en kleine broer Bobby nu drie jaar in de Blaricummermeent. Ze wonen er met heel veel plezier. Sinds zijn vijfde is Kiam bezig met atletiek. Rennen,
rennen en rennen: het is zijn lust en zijn leven.

Trainen
Hij traint twee keer per week onder leiding van Peter Leeflang bij Atletiek-vereniging Zuidwal in Huizen en op zondag bij de Rob Druppers Running Academy (RDRA). Daar wordt hij getraind door Rob Druppers, de voormalige middellange afstandsatleet – hij is Kiams grote held en voorbeeld – en Leen Born die al ruim 25 jaar coach is van middellange afstandsatleten.

Kiam volgen
We zullen vast nog meer van Kiam gaan horen, je kunt zijn prestaties volgen op Instagram kiam_ros

The post Kiam verbreekt alle records! appeared first on Hei & wei.

Guus was bij de Bernardus meester, adjunct-directeur en directeur. Maar hij heeft altijd voor de klas gestaan. Hij legt uit dat er toch wel een verschil is tussen het ‘gewoon’ als leerkracht functioneren en daarnaast ook nog zitten op de directeursstoel. ‘Er komen dan vraagstukken en beslissingen voorbij, waarvan de eindverantwoording expliciet bij jou ligt en dat kan soms best wel zwaar zijn.’

Meneer en meester Guus
Ondanks dat hij deze uitdaging met plezier vervulde, besloot hij een jaar geleden na elf seizoenen om het leiderschap in te leveren en helemaal terug te keren naar de basis. Oftewel ‘meneer’ Guus werd weer ‘meester’ Guus. Want voor de klas staan, vindt hij zoals hij zelf zegt ‘gewoon het leukste’. Het lesgeven zit in Guus zijn DNA: zowel grootvader als broer, nichten en neven zijn/waren werkzaam in het onderwijs. Het lijkt een soort van roeping: je ‘hebt’ deze gave of je hebt het niet. Het valt in ieder geval niet aan te leren. Wat Guus benadrukt, is dat de kleinschalige Bernardus de leerlingen niet alleen qua kennis klaarstoomt voor de middelbare school, maar dat hen ook veel wordt bijgebracht op sociaal gebied. Zijn wens is dan ook dat dit naar verhouding kleine instituut een belangrijke plek blijft behouden binnen ons dorp. Saillant detail is dat de dochters van Guus – inmiddels 21 en 24 jaar oud – hun basisonderwijs bij pa hebben doorlopen. Ietwat ongemakkelijk soms bij bijvoorbeeld destijds seksuele voorlichting richting zijn kroost, dat heeft hij toen maar gedelegeerd aan een collega. Lastig bleek ook het beoordelen voor de hoofdrol van de eindmusical. Wat doe je als jurylid als je eigen kind de beste kandidaat blijkt te zijn… Ook die keuze werd bij een ander neergelegd, zodat men niet zou denken aan een voorkeursbehandeling.

Geen definitief vaarwel
Voor de goede orde: Guus zegt geen ‘vaarwel’ tegen de school. Hij verwacht dat hij in de toekomst ook veel gaat missen van zijn opvoedkundige bestaan en ziet derhalve zeker wel een mogelijkheid om bij te springen als invalkracht. Maar zich vastpinnen aan vaste dagen is niet aan de orde. Hij wil eerst ondervinden hoe hij zijn pensioen gaat ervaren en wat er op zijn pad gaat komen. Vervelen zal hij zich echter niet zo gauw, want er staat een huisdier op stapel – een Spaanse Waterhond met als pluspunt dat die niet verhaart – dus met zijn in beweging blijven zal het wel goed komen. Dat is sowieso al het geval, want hij maakt deel uit van band The Crew als bassist (waarvan de meeste leden ook uit het onderwijs stammen) en ook is hij veelvuldig in het zwembad te vinden.

The post Meester Guus met pensioen appeared first on Hei & wei.

U kent die vraag vast wel. Gebeurt vooral op internet. Aan de telefoon? Dat medium is zo irritant geworden, met ring en ping, gebrom en getril en geklets uit de nek, dat de overheid er wel wat aan moest doen. Verboden. Helaas op internet gaat het maar door. Zoals bij dienstverlening: ‘Onlangs bent u door een van onze mensen geholpen. Bent u toen echt geholpen? Wij horen het graag. Help ons om steeds een beetje beter te worden. Daarom nodigen wij u uit voor een simpel onderzoek. Kost maar een paar minuten.’ Als braaf mens pikte ik er laatst eentje uit, waarop ik uitgebreid inging. Twee dagen later: ‘We mailden er al even eerder over. Omdat uw mening belangrijk voor ons is, proberen we het nu opnieuw.’ Ik dacht: ‘Blijf maar proberen, goedemiddag’ en haakte af.

We leven van complimenten. Maar daarom vragen? Soms moet ik een kwaliteitskeuze maken tussen nul en tien. Van de weeromstuit geef ik alles een tien. Dan ben ik echt binnen een minuut klaar. Ik volg mijn intuïtie op, en wat blijkt? Iemand, die veel ervaring heeft, kan bij het maken van een beslissing beter dáár op vertrouwen dan logisch redeneren.

Zo rijd ik al jaren op lpg vanwege de laagste prijs. Bijna intuïtief gekozen. Pas nu weet ik dat ik goed gehandeld heb. Lpg bevat geen lood of benzeen. Het octaangehalte ervan is hoger dan van superbenzine en euro loodvrij. Het verbrandt bijna zonder afvalstoffen. Zonder etsende zuren en koolafzetting. Is één van de minst milieubelastende brandstoffen. Heeft de schoonste emissie. En, de motor heeft een langere levensduur. Zo gaat de mijne al 350.000 km mee. Dat de speakers niet meer continue stereo werken, de handsfree autotelefoon onverwacht uitvalt en de airco vaak even niet werkt, heeft te maken met de ouderdom (1997).

Ik ben toch ook oud? Ja, en ik help mezelf best goed.

The post Column appeared first on Hei & wei.

Het wethouderschap is een fulltimebaan en niet bepaald van negen tot vijf. Een specifieke opleiding is niet vereist, maar algemene kennis is wel een pré. Al doende leren is de beste manier om het beroep inhoud en glans te geven. Je moet niet alleen van je eigen portefeuille verstand hebben maar ook kunnen meepraten over andere projecten. Participatie is een sleutelwoord in het contact met de burgers. Je moet kunnen plannen en in staat zijn mensen te motiveren. Anne-Marie Kennis: ‘Als wethouder moet je rekening houden met tegenstrijdige belangen. Dat is weleens zwaar; je kunt nu eenmaal niet iedereen tevredenstellen. Niet zelden komt het gewoon aan op je gezonde verstand gebruiken. Daarnaast weet ik me gesteund door de ambtenaren en het vertrouwen en de controlerende functie van de raad.’

Bezig zijn voor je dorp
‘Jij bent zo bestuurlijk bezig, voel je niet iets voor het wethouderschap?’ Het was de fractievoorzitter van de VVD van Laren die dit ooit aan haar vroeg. Anne-Marie Kennis – eerst bestuurslid VVD Laren, later raadslid – zag dat wel zitten. ‘Het leek me een prachtige uitdaging. Het mooie van het wethouderschap is dat je heel erg bezig kunt zijn met je dorp. Een specifieke politieke overtuiging is daarvoor echt niet nodig. Je bent er voor je hele dorp, niet voor een bepaald deel daarvan. Nadat ik naar Blaricum was verhuisd, werd ik door Hart voor Blaricum gevraagd om het ook een tijdje voor Blaricum te doen.’ Inmiddels is ‘tijdje’ een hele tijd geworden en is ze toe aan haar vijfde periode als wethouder. ‘Ik zou kunnen stoppen, maar veel verschil zal het voor mij persoonlijk niet maken; ik weet nu al dat ik dan toch weer in allerlei besturen ga zitten. Ze weten me wel te vinden.’

Eigenschappen
Als wethouder moet je benaderbaar zijn, zegt ze. ‘Mijn deur staat in principe altijd open. Ik hoor graag positieve dingen, maar ook als het niet goed gaat.’ Ruimtelijke Ordening is een zwaartepunt in haar portefeuille en bevat onder meer de stevige opdracht van de renovatie van de Bijvanck, een miljoenenproject. Tijdens een Rondetafelgesprek over dit onderwerp vindt ze drie insprekers tegenover zich die kritisch en gedegen hun vijf minuten opeisen. Wethouder Kennis doet haar naam eer aan; haar antwoorden getuigen van een grote kennis van zaken. Een beetje spannend wordt het wel, als de insprekers enkele weeffoutjes in het bestemmingsplan menen te hebben waargenomen. Met de verzekering van de wethouder dat de bewoners van de besproken wijken de komende maanden weer worden bijgepraat, wordt de avond afgesloten. Kunnen omgaan met veranderingen, noemt de wethouder het, speerpunt in het brede palet aan eigenschappen waarover een wethouder moet beschikken. En je moet goed kunnen luisteren naar de ander. Want het werkt altijd beter als je het samen doet, is haar overtuiging.

Volgende maand: Frans Cornelis, wethouder namens de VVD

The post De Wethouders: de ministers van het gemeentebestuur (1) appeared first on Hei & wei.

Bij de World Bridge Federation zijn zo’n 100 landen aangesloten en wereldwijd spelen naar schatting 100 miljoen mensen bridge. En of je nu bridge speelt in Tokio, New York of Blaricum, overal gelden de dezelfde regels. In ons land zijn ruim 120.000 bridge-beoefenaars lid van de Nederlandse Bridge bond, die na de Amerikaanse de grootste bond ter wereld is. Er zijn meer dan 1000 clubs aangesloten. Daarnaast zijn er ook veel gezelligheidsverenigingen die zelfstandig bridge beoefenen. En even een eventueel misverstand wegpoetsen: bridge is geen spelletje, maar een officieel erkende sport. De landelijke bond is aangesloten bij de sportkoepel NOC*NSF.

Bridgen in Blaercom
Dorpshuis Blaercom herbergt maar liefst zeven bridgeclubs: Bridgevereniging De Bridge Gooiers, Bridgevereniging Très Louche, Bridgevereniging Stad en Lande, Bridgevereniging Sans Doute, Bridgeclub ’t laer, Bridgeclub Blaercombridge en Bridgeclub Laren. De een speelt in de avonduren, de ander juist overdag, er zijn clubs alleen voor dames, voor beginners, voor gevorderden, met of zonder competities. Kortom, voor ieder wat wils.

De Bridge Gooiers
Ik spreek met Pauline van Veen van bridgevereniging De Bridge Gooiers, opgericht in 1952 en lid van de Nederlandse Bridgebond. Ze tellen 93 leden en spelen iedere donderdagavond in dorpshuis Blaercom. Daarnaast organiseren ze bridgewedstrijden, competities en een jaarlijkse Horeca Bridgedrive in de horecagelegenheden in ons dorp. Pauline: ‘Nieuw is dat we een beginners-bridgecursus van vijftien lessen aanbieden. Op de donderdagavond vanaf 7 september, 19.30-22.30 uur in Blaercom. Doelgroep 50-plussers. De kosten bedragen 100 euro; inclusief theorie- en werkboek, het lidmaatschap van de bond en online bridgen. Op Koningsdag hebben de eerste cursisten zich al enthousiast ingeschreven.’ Er is meer: op zaterdag 26 augustus kun je proeven aan het bridgespel bij de Bridgeproeverij in Blaercom, waar een docent je op speelse wijze meeneemt in de beginselen van bridge en al snel zul je je eerste spelletje kunnen spelen. Beide activiteiten zijn mede mogelijk gemaakt door het Activiteitenfonds Blaricum. Pauline attendeert ook nog op de jaarlijkse ZomerBridge: elke donderdagavond van 1 juni tot 1 september. Ook voor beginners.

Informatie
paulinevanveen@hotmail.com
06-26794183
https://24025.bridge.nl

The post Blaricum bridgedorp appeared first on Hei & wei.

U zult zich afvragen waar ik heen wil met mijn verhaal. Ik ga het u uitleggen. Een nieuwe inwoonster van ons dorp viel iets op in de noordgevel van Eemnesserweg 8: in die gevel staat de letter W gemetseld. Niet geschilderd, maar het is er met gele stenen ingezet. Zij vroeg zich af wat het verhaal achter deze W is.

Een eerbetoon
De boerderij is ooit door een Larense aannemer gebouwd. Op de foto staat het bruidspaar dat op 24 november 1908 trouwde: Elbert Rozendaal (1879-1965) en Gijsje van Hoven (1883-1952). Zij betrokken deze boerderij en kregen vervolgens vier kinderen: Wilhelmus Nicolaas (1911-1915) waarover straks meer, Gerarda Veronica (1914-1982), Wilhelmus Nicolaas Maria (1915-1963) en Nicolaas Jacobus (1920-1990). Ik heb navraag gedaan bij enkele kleinkinderen van het echtpaar en allen zeggen, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, dat de letter W in de noordgevel geplaatst is ter herinnering aan de als kleuter overleden Wilhelmus Nicolaas in 1915. De boerderij is later in tweeën bewoond. Op nr. 10 nam Nico de boerderij van zijn ouders over en op nr. 8 ging Wim wonen, aan de kant waar de W in gemetseld is. Wim had een smederij aan de Schoolstraat, maar hij is helaas jong overleden.

Het verleden leeft zo weer
Zo is een verhaal van meer dan eeuw geleden ineens weer gaan leven. Dank u wel nieuwe inwoonster, u bent direct geslaagd voor de ‘Blaricumse inburgeringscursus’. Welkom in Blaricum!

Wilt u ook iets weten?
Heeft u ook een vraag over het verhaal achter een bepaalde gevelsteen? Of wilt u iets weten over een eerstesteenlegging, een windhoos, de naam of historie van een huis? Of over een andere wetenswaardigheid? Mail het ons, wij zoeken het graag voor u uit en schrijven erover in hei & wei. redactie@heienwei.nl

The post De W in een achtergevel appeared first on Hei & wei.

Samen organiseren zij sinds 2017 wandel- en fietstochten door de departementen Cher, Allier, Indre en Creuse. Door de ongerepte Franse natuur fiets of wandel je van de ene naar de andere accommodatie, waar je hartelijk ontvangen wordt door deze Nederlandse eigenaren. Zij brengen ook je bagage van plaats naar plaats.

Frans op vakantie?
Het verbaasde velen in mijn omgeving toen ze hoorden dat ik in het buitenland op vakantie zou gaan, iets wat ik niet vaak doe. Maar wat mij over de streep trok was het feit, dat mocht je onderweg pech krijgen of hulp nodig hebben, een belletje naar een van deze Nederlanders genoeg zou zijn om de vraag op te lossen en ‘de toerist’ weer met veel plezier op weg te helpen. Dat werd ons beloofd.

Straatnaambordje
Op 14 mei vertrokken wij naar Frankrijk, naar Préveranges, naar Wiebe en Marian Hadderingh. De volgende dag op de fiets voor de eerste etappe, voorzien van lunchpakketten en thermoskannen met thee en koffie. Noodzakelijk, want horecagelegenheden zijn dun gezaaid in dit gebied. Via een app kregen we de route, die via GPS perfect te volgen viel. We genoten van de mooie vergezichten, de natuur en van de rust. Op 19 mei kwamen wij aan bij Paul en Judith van de Mheen in Saint-Priest-La March, voor onze laatste etappe. Onder het overdekte terras werd ik blij verrast door het Blaricumse straatnaambordje Fransepad. Ik wilde uiteraard graag weten hoe ze aan dat bordje kwamen. Wat bleek, Evert van Kleine Eep van de Veen (die vroeger aan de Polweg 1 woonde) en zijn vrouw Grada komen al jaren bij Paul en Judith. Zij hadden dit voor hen geregeld. Zo zie je maar weer, waar ook ter wereld kom je wel iets van of over Blaricum tegen.

Pech, maar heel voldaan
Bij Paul en Judith vandaan begonnen wij op 20 mei aan onze laatste tocht van 45 km naar Préveranges, waar onze auto stond. Maar na zo’n 8 kilometer kwam Lida ten val in een afdaling. Tja, daar sta je dan met je vrouw met een hoofd- en beenwond en een duim die in een onnatuurlijke richting wijst. Toen was het heel fijn dat we direct de dichtstbijzijnde ‘Franse padder’, in dit geval Wiebe Hadderingh, konden bellen die ons, zoals beloofd, de nodige hulp bood. Lida werd per ambulance naar het ziekenhuis gebracht en in de avond kon ik haar ophalen. Hier vinden we het al vervelend als Tergooi verhuist van Blaricum naar Hilversum, zo’n 7 km verderop. Het ziekenhuis waar Lida behandeld werd, lag in Châteauroux, 72 km (!) vanaf Préveranges. De verwondingen zijn keurig behandeld en de volgende dag vertrokken we, vele ervaringen rijker, weer richting Blaricum.

Meer over deze vakantiemoge-lijkheid weten? Kijk dan op www.hetfransepad.com

The post Het Franse Pad appeared first on Hei & wei.

Bijna drie jaar staat Marika alleen voor de opvoeding van Jill en broer Boy (22), die niet meer thuis woont. Echtgenoot Olav (van Doorn) is overleden aan de gevolgen van een ernstig ongeluk op het circuit van Zandvoort. Kort daarna overleed ook de vader van Olav. Maar vandaag is het jongere zusje van Olav bevallen van een dochter en ze heet Olly, vernoemd naar Olav. Dit prille babynieuws doet iedereen zichtbaar goed. ‘Normaal gesproken drink ik door de weeks geen alcohol’, vertelt Marika, ‘maar vandaag toasten we op het nieuwe leven. Drink je een glaasje met me mee? Deze rosé bevat slechts 10%!’ Ze kocht hem bij de gouden koets die je misschien kent als Gooisch Gemak. Ik toast graag mee op de geboorte van Olly.

Drie generaties vrouwen
Omdat Jill tussen 5 en 6 zwemles heeft, heeft Marika het eten voorbereid. Na de zwemles maakt Jill zich klaar om snel naar bed te kunnen terwijl Marika het eten opwarmt en zo zitten we om 19 uur aan tafel. Oma Mary (de moeder van Marika) is afgelopen jaar in de achtertuin komen wonen en heeft daar haar eigen huisje, volledig uitgerust met badkamer en keuken. De vrouwen eten lang niet elke avond samen. Jill eet wel regelmatig bij oma als ze zin heeft in soep. Met dit gezelschap van drie generaties aan tafel doet de sfeer Italiaans aan. Dat wordt versterkt als de LAT-lover van Mary ter sprake komt: de Italiaanse Tony. En het wordt nog beter: we eten orecchiette en Marika heeft het recept met de hand uitgeschreven, het ligt voor me klaar op tafel.

Prachtig wonen aan de Noolseweg
De pasta en rosé smaken heerlijk en wat is dit gezellig; Jill vertelt honderduit over school, zwemmen, streetdance, ballet, piano, spreekbeurten en haar twijfel of ze nou dierenarts of toch kinderdokter wil worden. Als dessert krijgen we dolci (zoetigheden), ik doop een cantucci in m’n koffie. Marika vertelt dat ze met Jill naar de Noolseweg is verhuisd en vindt het zelf het mooiste stukje Blaricum. De achtertuin heeft prachtige hoge bomen, een gazon, hommelhotel en konijnenhok en aan de voorzijde kijk je op de akkers. ‘Heel veel dorpser kan het toch niet?’ Voordat Jill naar bed gaat en ik naar huis, laten Marika en Jill nog wat avondrituelen zien die ze graag doen. Jill klimt op Marika en Marika sleept haar met gemak op haar rug door de kamer.

Schrijven
‘Sinds kort ben ik bezig met een boek schrijven, ik documenteer het leven van Olav voor onze kinderen. En mij helpt het met de rouwverwerking. Tegenwoordig schrijft iedereen een boek om een trauma te verwerken’.
Als ze schrijft zoals ze in het leven staat wordt het een prachtig boek. Ik kijk er naar uit. En ik kijk terug op een hartverwarmende avond.

The post Aan tafel bij… dochter Jill (7), moeder Marika (50) en oma Mary (84) appeared first on Hei & wei.

Thuisbiljartclub Tot ons Genoegen heeft hier tientallen jaren gebiljart. En door de jaren heen hebben ook vele stamgasten de keu ter hand genomen. Na de Blaricumse Kermisweek is het definitief gedaan met het groene laken.

V.l.n.r. op de foto: Henk, Bart en Cor (en Niels achter de toog). De mannen zullen hun biljartafspraken missen.

The post Het biljart in café d’Ouwe Tak appeared first on Hei & wei.