De Dooyewaard Stichting heeft vijf ateliers. Aan de Schapendrift heeft de stichting een perceel met drie historische atelierwoningen, waar kunstenaars zoals Piet Mondriaan en Ferdinand Hart Nibbrig hebben gewerkt. De ateliers zijn in de twintiger jaren van de vorige eeuw van hun oorspronkelijke plek verplaatst naar de Schapendrift. Ze zijn door de stichting in hun authentieke staat teruggebracht en voorzien van een onderkeldering voor vergroting en meer woon- en werkcomfort. Deze ateliers dragen de namen La Petite Espinette, Mondriaan en Hart Nibbrig. Daarnaast heeft de stichting een atelier op het Fransepad, het Stipendiumatelier, en op de Eemnesserweg het originele, net gerestaureerde, atelier van de schilder, tekenaar en etser Bob ten Hoope.

Voor in de agenda
In de ateliers mogen gedurende een bepaalde periode prijswinnende kunstenaars wonen en werken. Zo zijn nu Marloes Roeper, Marie Reintjes en Sam Werkhoven de ‘Winter residents’ van de drie historische ateliers. Op zaterdag 16 maart zijn deze ateliers aan de Schapendrift 75 van 15.00-19.00 uur geopend. Een mooie gelegenheid om het werk van drie talentvolle kunstenaars te bewonderen (uiteraard zijn ze zelf ook aanwezig) en een kijkje in de ateliers te kunnen nemen. Om 15.00 uur start er een gratis, exclusieve rondleiding, met informatie over het werk en de stichting. Aanmelden: secretaris@dooyewaardstichting.nl

The post Dooyewaard Stichting appeared first on Hei & wei.

De zaal zat stampvol, alle negentien tafels voor tien personen waren verkocht. Zo waren er buren-, vrienden- en sportteams. Teams met de meest prachtige namen zoals Blarikoek, Quizt Heus Wel, Gravelstars, ChatGPTeam,
Betweters, Takkewijven en Belair. De avond werd met veel enthousiasme geleid door Jacco Kirchjunger en DJ Barry van de Gooische DJ zette de zaal op zijn kop. De winnaars werden de Loedermoeders, een team van moeders van KBS De Pionier. Gefeliciteerd dames!

Dorpshuis Blaercom
Rotary Club Blaricum Centaurea heeft als goed doel voor 2024 dorpshuis Blaercom. De rotaryclub wil hiermee de sociale en maatschappelijke functie die Blaercom in ons dorp heeft ondersteunen. Van de opbrengst van deze avond kan een nieuwe spoelmachine aangeschaft worden. Fantastich!

Alle vragen en antwoorden van de Blaricumse PubQuiz 2024 staan op onze website heienwei.nl

The post De Blaricumse PubQuiz appeared first on Hei & wei.

Reden genoeg voor een aantal ondernemers uit Amsterdam en Rotterdam om een organisatie op te zetten, gericht op het redden van personen uit de golven. Nog geen maand na de destijds dramatische gebeurtenissen werd op 11 november de Noord- en Zuid -Hollandschen Redding Maatschappij opgezet in Amsterdam en negen dagen later kwam een gelijksoortig initiatief van de grond in Rotterdam onder de naam De Zuid-Hollandsche Maatschappij tot Redding van Schipbreukelingen. In 1991 werden ze samengevoegd onder de noemer Koninklijke Nederlandse Reddings Maatschappij.

Opstappers en financiële steun
De kracht van de organisatie bestaat uit de inzet van vrijwilligers, die worden betiteld als ‘opstappers’. Personen die zonder aarzelen, met gevaar voor eigen leven en onder extreme weersomstandigheden de zee op gaan met louter als doel hun medemensen te redden. In het verleden waren deze helden over het algemeen waterratten met een duidelijke connectie met dit vocht, maar naderhand stelden ook de zogenaamde landrotten zich beschikbaar. Binnen ons dorp is dit reddingsteam gevestigd in het Boothuis aan de Stichtseweg 99. Er wordt gewerkt met een alarmnummer dat 24 uur per dag op scherp staat. Een noodoproep wordt daarna kosteloos opgevolgd door de vrijwilligers. Uiteraard is het ongelofelijk belangrijk dat deze eeuwenoude traditie blijft bestaan, dus de bijdragen van donateurs zijn van onschatbare waarde. Zonder financiële steun is deze missie niet houdbaar. Als klein voorbeeld van de vele positieve gebeurtenissen rond deze onderneming, valt de nieuwe biodiesel reddingsboot te melden die afgelopen september in gebruik werd genomen onder de naam Pieter Houbolt, vernoemd naar het gelijknamige fonds. De zoon van deze Pieter, Peter, stond garant voor de schenking en namens hem nam Olga van Zijverden (bekend van haar vrijwilligerswerk op het gebied van o.a. hockey-, zeil- en theaterverenigingen) de doop voor haar rekening. Deze boot wordt gerund door 29 bemanningsleden die louter door hun enthousiasme voor hun passie, zonder gage, zo’n 65 keer per jaar in actie komen in de regio zuidelijke Randmeren (lees: tussen Nijkerk en Amsterdam). Uiteraard zijn zij allen professioneel geschoold voor dit werk en worden hierin ook regulier bijgeschoold.

200 jaar
De goede rekenaar onder ons zal het inmiddels niet zijn ontgaan dat de verjaardag van de KNRM exact 200 jaar op de teller heeft staan, wat bij ons in het dorp gevierd werd op 12 januari op de locatie van de organisatie met de komst van Stef Bos en zangeres Fleur, die daar hun nummer ‘Wat als de storm komt’ presenteerden, een lied uit de koker van Jochem Fluitsma en Eric van Tijn. Op dezelfde dag was de primeur van deze song op YouTube met een video, waarbij het fantastische werk van de vele vrijwilligers prachtig in beeld wordt gebracht.
knrm.nl/reddingstations/blaricum

The post 200 jaar KNRM appeared first on Hei & wei.

In januari kon er weer geschaatst worden. IJsbanen in het oosten van het land beconcurreerden elkaar om de eerste schaatsmarathon. Hier in de buurt op een bevroren ijsvloertje in een weiland, zag ik een ouderwets tafereel. Een kleuter moest leren schaatsen achter een oude keukenstoel. Zwoegend. Heel moeizaam. Opeens klonk haar stemmetje: ‘Pap, als ik het kan, hoef ik het dan niet meer?’ Pap zweeg, verbouwereerd over zoveel slimheid.

De mens schaatst al vanaf 5000 jaar geleden. Toen de winters nog lang en echt koud waren en de door de moderne mens veroorzaakte opwarming nog geen rol speelde. De eerste primitieve schaatsen dienden om grote ijsvlakten al glijdend over te steken. De afzetslag voor de voortbeweging kwam vanzelf. De eerste schaatsen waren gemaakt van geslepen dierlijk bot, voorzien van gaten. Ondergebonden met pezen of palingvellen.

Schaatsresten zijn gevonden in alle koudere gebieden van Europa. In ons land werd vanaf de dertiende eeuw echt geschaatst. In de zeventiende eeuw werd het een populaire volkssport. Het schaatsbot was vervangen door een houten constructie met een ijzeren mes. Genaamd de ‘iserne scoen’. Schaatsen was de snelste manier van verplaatsen, na het rijden te paard. De geliefde houten Friese doorlopers verschenen rond 1875. De hoge noren, zonder hout, maar met een metalen buis, kwamen hier op rond 1950. Het schaatsen ging steeds sneller. In 2023 bracht Kjeld Nuis op natuurijs in Noorwegen het wereldrecord zelfs op 103 km per uur.

Als jochie pikte ik de oude ijshockeyschaatsen van mijn vader in. Gammele, gevaarlijke gevallen met veel te ruime schoenen. Zó ruim, dat ik bij de eerste schaatsslag achteroverviel op mijn hoofd en met een hersenschudding een week op bed lag. Dit schaatsavontuur was over. Maar met hoge noren heb ik nog vele jaren mooie kilometers geschaatst over de helder donkere, krakende Hollandse ijsvlakten, zoals op het Naardermeer. Maar ijshockey: dat hoefde ik toen echt niet meer…

The post Column appeared first on Hei & wei.

Jeffrey Vonk, meester timmerman, studie HvA buitensportinstructeur, mountain rescuer, schrijver van boeken en reiziger van de wereld. Via Rusland met de Trans Siberië Express naar China, op de motor grote delen van Azië en Zuid-Amerika ontdekken. Jeffrey: ‘Ik heb deze niet te stuiten nieuwsgierigheid en interesse in het onbekende. Reizen geeft je de mogelijkheid om persoonlijke groei te ervaren en de kennis die je opdoet, is een geschenk voor de rest van je leven.’

Een Nederlandse timmerman
‘In mijn reizen ben ik van alles tegengekomen. Gelukkig ben ik van nature niet bang en ga ik uitdagingen aan en zoek de grenzen op, ook al is het soms afzien. Ik heb oog in oog met de dood gestaan: met een mes op mijn keel in Colombia of door in wintertijd op een motor door Patagonië, naar Ushuaia Vuurland te reizen, maar het is duidelijk dat niemand de wildernis in zou gaan als de ontberingen het niet waard zijn. Je kunt versteld staan van de schoonheid van veelkleurige bergen, een plek vol met dieren in het wild waardoor je je echt één voelt met de natuur. Reizen betekent verrassingen. Samen met een medereiziger op georkestreerde wijze ons motorcertificaat verkrijgen in China was een sensatie waarmee we daar de tv haalden. Gekidnapt worden in Syrië, ook geen dagelijkse kost. In Turkije pas met rust gelaten worden toen ik meldde dat ik wapenhandelaar voor Hezbollah was, omdat ze niet geloofden dat ik een Nederlandse timmerman was.’ Ongewone gebeurtenissen van een avonturier.

RETURN terug naar de natuur
Toen hij een sarcofaag tegenkwam en kocht, was dit voor hem een teken om het plan waar hij al een tijd op zat te broeden in daden om te zetten. In zijn reizen had hij gezien dat ook de laatste reis op een wat minder beladen manier kan. ‘Vanzelfsprekend hoeft niet elke kist door de straten gedragen te worden met trompetgeschal, maar het mag allemaal best wel wat, met respect voor de overledene, minder stijfjes.’ Hij kwam er ook achter dat vrouwen en ouders vaak met een miskraam blijven worstelen om het een plaats te geven. Hij richt zich ook tot hen met mini kistjes. Hier komen veel reacties op, hij voldoet in deze duidelijk aan een behoefte. ‘Uit stof zijt gij opgebouwd en tot stof zult gij wederkeren, dat is het idee achter de naam RETURN, de terugkeer naar de natuur. Zo is de cirkel van het leven weer rond.’

Kisten en boeken
Reizen is intens of het nu de levensreis of de laatste reis is. Jeffrey probeert een bijdrage te leveren om deze reizen respectvol en met liefde voor mens en natuur, maar ook met humor glans te geven. Door zijn boeken te lezen, maak je deel uit van zijn humoristische, bijzondere en mooie avonturen zodat je de wereld kunt ervaren op een manier die maar weinigen te zien krijgen. Op de site van RETURN kun je zijn (voorlopig nog Engelstalige) boeken bestellen en alles lezen over de grafkisten die op allerlei manieren gepersonaliseerd kunnen worden, van een art-, kids- en eco- tot een budget uitvoering.
Jeffrey, succes met deze waardevolle bijdrage aan de reis. returnkist.nl

The post Jeffrey Vonk – reizen en RETURN appeared first on Hei & wei.

StudioErikGutter is een ontwerpbureau dat ontwerpt en adviseert in interieurs en gebruikt daarbij meubels, verlichting, stoffering en accessoires van merken uit het hoge segment. Sven en Erik kijken met warme gevoelens terug op hun zo geliefde winkel maar kijken er ook naar uit u in hun nieuwe studio te mogen ontvangen.

Zeker, de dingen gaan voorbij – maar zelden is iets écht verdwenen, zelden raakt iets écht uit zicht: alles wat we ooit zagen zien we soms nog, ergens in onze hoofden opgeslagen om, vaak onverwacht, aan de binnenkant van onze ogen te verschijnen.
Tekst Marc Fabels

The post StudioErikGutter van Sven en Erik blijft in Blaricum appeared first on Hei & wei.

In 1971 heeft Geradus Lanphen, een Blaricumse beeldhouwer, een eikenboom van maar liefst 4½m hoog prachtig bewerkt tot een kunstwerk waarop de geschiedenis van de erfgooiers staat uitgebeeld. Zo zien we o.a. een kerk met drie devote vrouwen, Floris de V te paard (hij heeft ooit het Gooi terug gekocht van de Abdij van Elten), een boer met melkemmer, koe en vreding (het kenmerkende scheidingshek) en een schaap, tekenend voor de omvangrijke schapenhouderij. Verder een boer aan het werk en een haas, verwijzend naar Harmen Vos die in 1899 een haas schoot om aan te tonen dat hij als erfgooier mede-eigenaar van een stuk grond was en daardoor het recht had om daar te jagen, in tegenstelling tot de mening van het toenmalige bestuur. Het eind van de boomstam is gespleten. Volgens de beeldhouwer is dit de onzekerheid: wat brengt de toekomst voor de erfgooiers? Voor de geschiedenis van de erfgooiers zie stadenlandevangooiland.nl

Replica’s
De houten erfgooiersboom werd destijds in 1972 aan de Torenlaan geplaatst, naast de Dorpskerk. Maar ter bescherming tegen weersinvloeden werd de boom later in het voorportaal van de kerk geplaatst en staat daar nog steeds. Maar om iedereen de erfgooiersboom te kunnen laten zien, werd de boom op ware grootte in brons gegoten en deze staat sinds 1985 bij de Muziektent. Om dit te financieren zijn destijds een aantal bronzen boompjes van 40cm gegoten en verkocht voor 240 gulden. Deze kleine replica’s zijn niet meer te krijgen. Dezelfde initiatief-nemers hebben daarom later weer een boompje gegoten, nu van 29cm en op een marmeren voet. Deze kan voor 375 euro besteld worden bij de Historische Kring Blaricum via secretaris@HKBlaricum.nl

The post Blaricums trots, de erfgooiersboom appeared first on Hei & wei.

Terwijl Nick de perfecte cappuccino maakt, vertelt Fabiola hoe ze elkaar ontmoet hebben: ‘We waren collega’s bij een TV-productiebedrijf. Ik was producer en Nick regisseur. Tijdens een bedrijfsuitje ontdekten we dat we een speciale klik hadden. Maar óók allebei een relatie. Keurig als we zijn, hebben we niets met dit gevoel gedaan. Ik verliet het bedrijf en vijf jaar later ontmoetten we elkaar weer op een borrel. Die klik was er nog steeds en sindsdien (2012) zijn we samen. Ondertussen zijn wij verloofd en verwachten in 2025 te trouwen.’

Life changing
Er volgde een periode waarin ze allebei druk waren met hun werk maar ook mooie reizen maakten. De reis naar Colombia, het geboorteland van Fabiola, was life changing. ‘Ik ben geadopteerd maar was hier nooit veel mee bezig. Ik voelde me ontzettend Nederlands, hield van boerenkool, woonde in Groningen en genoot van het studentenleven.’ Pas toen Nick begon over het stichten van een gezin voelde Fabiola dat ze iets met haar adoptieverhaal moest doen. Ze startte met behulp van een stichting de zoektocht naar haar biologische familie. Al na twee maanden kreeg ze een belletje: ‘Mijn familie was opgespoord en ik bleek ook een volle, slechts anderhalf jaar oudere zus te hebben. We hebben zes weken door Colombia gereisd en op eerste kerstdag 2016 kwam mijn zus ons ophalen. Het was onvergetelijk en het voelde zo fijn om mijn “eigen” mama te ontmoeten.’

Thuiskomen in Blaricum
Deze indrukwekkende reis gecombineerd met het harde werken, maakte dat Fabiola een pauze moest inlassen. Hierna zei ze volmondig ‘ja’ tegen een gezin. Het bleek ze gegund en in 2018 werd Ginger geboren. ‘Nick en ik zijn zes maanden met ons drietjes thuis geweest. Toen Ginger dertien weken oud was, maakten we een prachtige reis naar Bali. Want het leven stopt niet als je een klein kindje hebt.’ Ook later met hun tweede dochter Indy erbij hebben ze langere en mooie reizen gemaakt. ‘We gaan graag met elkaar op avontuur, maar er is niets fijner om ook weer thuis te komen. En dat is nu thuis in Blaricum. De hele dag de zon in de tuin, het daglicht dat in ons huis valt, de natuur… alsof we op vakantie zijn, maar dan wel met een goed koffieapparaat in huis en onze beste vrienden in de buurt. Maar ook waar we niet moeten vergeten om de juiste afvalbak aan de weg te zetten, dit was wel even wennen na twintig jaar Amsterdam.’
Nick is freelance regisseur voor documentaires voor Amazon Prime en Viaplay en Fabiola doet de styling voor commercials en stelt orde op zaken als organizer, is graag uw (of voor uw kind) persoonlijke stylist of uw Head of Mess: waar organisatiestructuur & interior design de raakvlakken zijn.
fabioladeboer@gmail.com

The post Welkom in Blaricum… appeared first on Hei & wei.

Hoe verliep uw leven?
‘Ik ben de jongste van drie jongens, Hans en Johan (Jon) zijn mijn broers. In de oorlog zat Hans ondergedoken in Amsterdam om de razzia’s in Hilversum te ontlopen. Hij was een begaafd schilder en een heel lieve broer, maar besloot in september 1951 dat hij niet verder wilde leven. Hij was pas 27 jaar. Dat was een heel verdrietige gebeurtenis. Schuin tegenover ons, op de hoek Groest/Kerkstraat, woonde mijn buurmeisje Aleid, de dochter van bakker Wildschut. Mijn moeder wees rond bedtijd vaak naar de overkant: ‘Kijk, de gordijnen zijn dicht, Aleid ligt al in bed.’ Aleid werd een vriendin voor het leven. Zelfs nu heb ik, al is het wel sporadisch, nog contact met haar. Op mijn plek was ik op de Kunstnijverheidsschool. Ik ben namelijk erg creatief. Zat op piano- en zangles. Ik tekende, maakte boekjes, verzorgde onze etalage en speelde met mijn vriend Erik Plooyer poppenkast op paleis Soestdijk voor kinderen uit het Oostenrijkse vluchtelingenkamp Spittal. Een kennis heeft onze voorstelling vertaald in het Duits. Wij lazen de tekst van een briefje dat in de poppenkast hing. Koningin Juliana kwam ons na afloop achter de poppenkast nog even de hand schudden. Na militaire dienst ging ik bij mijn moeder in de winkel werken en na haar overlijden in 1964 nam ik de zaak over. Ik breidde het assortiment na verloop van tijd uit met (klein) kunstartikelen en mijn zelfgemaakte halskettingen. Door mijn bijzondere etalages werd De Papaver een begrip in Hilversum. Inmiddels speelde ik bij de Plankeniers, een amateurtoneelgezelschap in Naarden. Later heb ik ook vele decors en kostuums ontworpen en gemaakt.’

Hoe bent u in Blaricum terecht-gekomen?
‘In 1966 leerde ik mijn partner de kunstenaar Klaas Fernhout kennen. Eerst woonde hij bij mij op de bovenetage van De Papaver maar in 1970 konden we dit huis in Blaricum kopen. Klaas had door een tbc-besmetting een fragiele gezondheid en werkte veel boven in de beslotenheid van zijn atelier. Zijn collectie tekeningen en schilderijen, in potlood, krijt en aquarel, is zeer omvangrijk. Hij overleed in 2006 en ligt begraven op begraafplaats de Woensberg waar in 2016 zijn werk tijdens de In Memoriam Avond is tentoongesteld.’

Waar bent u trots op?
‘Begin jaren tachtig ben ik begonnen met het maken van een groot poppenhuis. Alle poppen, meubels, het interieur heb ik zelf bedacht en gemaakt. De keuken, de eetkamer, de salon, de kinderkamer, de slaapkamer, de rommelzolder. Ik heb er drie jaar aan gewerkt en het heeft in de etalage van de winkel gestaan. De Papaver sloot in 1990 haar deuren omdat het niet meer rendabel was. Het poppenhuis staat nu hier in mijn woonkamer.’

Hoe ziet uw leven er nu uit?
‘Inmiddels ben ik alweer jaren gelukkig met mijn huidige partner Sieto. Mijn broer Jon, inmiddels 96 jaar, zie ik met regelmaat. Ik speel nog piano en zing elke vrijdag met een vriendin. Schumann, Schubert en Brahms. Ik heb akelige dingen meegemaakt: de oorlog, het overlijden van dierbaren maar ik heb nog steeds plezier in mijn leven. Soms denk ik, waar heb ik dat aan verdiend?’

The post Blaricums (G)oud appeared first on Hei & wei.

Deze jongeren, die naar school gaan, studeren of werken, hebben over het algemeen geen sociaal vangnet of missen nog wat praktische vaardigheden om helemaal zelfstandig te wonen. U kunt ze op weg helpen naar een zelfstandig leven.

Een kamer mét aandacht!
Regio Gooi- en Vechtstreek heeft zich aangesloten bij Kamers met Aandacht. ‘Op dit moment zijn er in deze regio vijftien jongeren op zoek naar een Kamer met Aandacht’, vertelt de nieuwe regiocoördinator Lisa Freriks. ‘Ik vind het een prachtig concept waar niet alleen jongeren bij gebaat zijn, maar ook degenen die een kamer verhuren. Je bent echt van betekenis wanneer je een jongere in huis neemt en het is vaak ook nog eens heel gezellig. Daarbij is het een fijne bijverdienste voor een kamer die waarschijnlijk anders leeg had gestaan.’ De verhuurders variëren in leeftijd van 25 tot 75 jaar. Het zijn stellen, alleenstaanden en woongroepen. De juiste match is essentieel. Een coördinator gaat met u in gesprek en kijkt wat er bij u past, al uw wensen en verwachtingen worden meegenomen. De jongeren worden begeleid door een ambulant begeleider en u houdt een oogje in het zeil.

Kamers met Aandacht is sinds drie jaar actief en heeft zich inmiddels door heel Nederland uitgebreid. Wilt u meer weten over Kamers met Aandacht? U kunt zich aanmelden op kamersmetaandacht.nl voor een online informatiebijeenkomst op 8 februari of 5 maart.
Of wilt u deze jongeren een klein financieel handje helpen? Want van sommige jongeren past al hun bezit in een plastic tasje… Kijk voor informatie hierover op de website.

The post Heeft u ruimte over in uw huis en in uw hart? appeared first on Hei & wei.