Het hele dorp komt tot leven met prachtige kerstversieringen: verlichte bruggen in de Blaricummermeent, de feestelijke lantaarns met het wapen van ons dorp in de bomen en de horecagelegenheden die zich omtoveren tot gezellige winterplekken. Alle winkels stralen warmte uit, de straten zijn gevuld met lichtjes en overal is er die gezellige sfeer die dit seizoen zo bijzonder maakt. Geniet van feestelijk Blaricum!

The post Geniet van feestelijk Blaricum appeared first on Hei & wei.

Als gemeente hebben we hard gewerkt aan veel belangrijke onderwerpen: de openbare ruimte, de bereikbaarheid, wonen, veiligheid en zorg. Op ver-schillende plekken in Blaricum wordt er hard gewerkt en zie je straat voor straat onze mooie gemeente steeds mooier worden. Ook is er een belangrijke stap gezet in de bereikbaarheid: de HOV-lijn is in gebruik genomen, waardoor Blaricum nu nog beter bereikbaar is met het openbaar vervoer. Dat we de prachtige natuur om ons heen willen behouden, is voor ons allen vanzelfsprekend. Tegelijkertijd brengt de grote vraag naar woningen een uitdaging met zich mee. We hebben gezocht naar wat wel mogelijk is en hebben plannen ontwikkeld om op het terrein van het voormalige ziekenhuis ongeveer 400 woningen en 280 zorgwoningen te realiseren. Een belangrijke stap voor de toekomst van Blaricum.

Natuurlijk kunnen we ons niet afsluiten voor wat er in de rest van het land gebeurt. Er is veel onrust, zowel op het wereldtoneel als in de grote steden om ons heen. Ook de opvang van vluchtelingen blijft een urgente kwestie. In Blaricum hebben we deze verantwoordelijkheid opgepakt door het leegstaande voormalige ziekenhuis in te richten als vluchtelingenopvang voor statushouders. Hiermee wordt het pand zinvol gebruikt totdat er woningen gebouwd kunnen worden én kunnen we een bijdrage leveren aan de maatschappelijke opgave die we gezamenlijk hebben.

In december worden de dagen steeds korter en wordt het al snel donker buiten. Gelukkig brengt de verlichting licht in de duisternis. Voor mij persoonlijk staat kerst voor het brengen van licht in de duisternis: voor hoop in donkere tijden. En ik besef dat dat niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Ook in onze gemeente zijn er mensen die moeite hebben met donkere tijden van angst, verdriet of eenzaamheid. Laten we met kerst stilstaan bij de waarde van verbondenheid. Bij het besef dat we elkaar kunnen steunen. Ook de kleinste gebaren kunnen in donkere tijden hoop bieden en licht brengen in iemands leven.

Namens het gemeentebestuur van Blaricum wens ik u allen fijne feestdagen en een goed, gezond en gelukkig 2025. We hopen u te verwelkomen op de nieuwjaarsreceptie op 8 januari in het gemeentehuis, waar we samen het nieuwe jaar kunnen inluiden.

The post December is het moment om stil te staan en terug te blikken appeared first on Hei & wei.

Dat is natuurlijk vooral te danken aan onze creatieve redactieleden, die zich vol enthousiasme inzetten. Zonder hen geen hei & wei! We willen ook alle sponsoren, adverteerders en de gemeente Blaricum bedanken voor hun financiële steun het afgelopen jaar. Jullie maken hei & wei mogelijk! En natuurlijk: dank jullie wel, onze trouwe lezers! Voor de leuke interviews, inspirerende ideeën en alle fijne reacties die we hebben mogen ontvangen. Zonder jullie geen hei & wei!

Wij voelen ons bevoorrecht dat wij maandelijks in woorden en beelden datgene mogen vangen wat ons dorp zo bijzonder maakt: de vele evenementen die Blaricum kent, de rijke geschiedenis, de geweldige vrijwilligers die we in het zonnetje mogen zetten en de vele dorpsgenoten bij wie we een kijkje in zijn of haar leven mogen nemen en met wie we zulke mooie gesprekken hebben. En al die verhalen maken hei & wei een fijn dorpsblad.

We kijken er naar uit om ook in 2025 alle verhalen weer met jullie te delen. En het nieuwe jaar brengt voor ons ook een bijzonder moment met zich mee: editie 600 van hei & wei! Een mijlpaal waar we best trots op zijn.

We wensen jullie allemaal een jaar vol gezondheid, geluk en mooie momenten. En laten we samen de prachtige sfeer van ons dorp blijven koesteren.

Aafje Boerma-Uithoof, namens het bestuur Dorpsblad Blaricum en Marjolijn Schat, eindredactie hei & wei

The post Op naar 2025 appeared first on Hei & wei.

door Frans Ruijter
Hans Christiaan Willem van Hemert, geboren 7 april 1945 in Voorburg, overleed 7 oktober dit jaar. Dat hij een grandioos muzikaal oeuvre nalaat, behoeft geen betoog. Over jaren zullen we zijn scheppingen nog beluisteren.

Maar daarnaast was Hans een geweldig mens, en hij voelde zich ontzettend thuis in Blaricum.

Hans als vader en opa
Familie stond centraal, vooral toen het hem gegeven was om vader te worden. Voor de geboorte van zijn kinderen was hij zenuwachtiger dan zijn vrouw Pauck.
Hans gedroeg zich soms meer als grote broer dan als vader. En met spelletjes doen, nam hij nog weleens een loopje met de spelregels, zodat hij vaak aan de winnende hand was. Voor de kleinkinderen was hij hun ‘mascotte’. Hans was ook een geweldige natuurliefhebber en gaf dit graag aan zijn kinderen door, bijvoorbeeld tijdens de vele fietstochten die ze maakten in onze mooie omgeving. En alles wat hij zag, kon hij dan prachtig verromantiseren. In zijn groentetuin leefde hij zich uit, in afgeknipte spijkerbroek en op klompen. Hier kweekte hij, op de meest biologische manier, groenten die soms tegen heug en meug door de kinderen opgegeten moesten worden. En het zal u vreemd in de oren klinken, maar als Hans thuis was, werden er geen platen gedraaid. Hij had een studio aan huis en was de hele dag met muziek bezig, zo hield hij werk en privé gescheiden. Hans hield van uitslapen, de kinderen slopen dan stilletjes naar buiten om lekker te spelen. Taal stond bij Hans hoog in het vaandel, zowel onze moedertaal als de taal van landen om ons heen. Ook wilde hij dat de kinderen goede tafelmanieren aanleerden en nagelbijten verafschuwde hij. In de vakanties werd vaak gekampeerd in Frankrijk, dat beviel zo goed dat er in 1973 een stuk grond werd gekocht. Na een paar jaar er met tentjes te hebben gekampeerd, vaak ook met vele kennissen, werd er in 1976 een zwembad aangelegd en pas in 1979 een prefab huis gebouwd, met muren die leken op karton. Dit laat echter onverlet dat het een vakantieverblijf was waar het gezin graag vertoefde.

Uitvaart
Bij zijn uitvaart op 15 oktober in een volle Dorpskerk werd door een van zijn kleinkinderen gezegd: ‘Wandelen of boodschappen doen met Hans kon wel een paar uur duren, hij maakte overal met bekenden een praatje.’ Hans had interesse in mensen en genoot van de belangstelling die men in hem had. In een van de terugblikken op de televisie na zijn overlijden, werd hem gevraagd of hij nog een nieuw lied ging schrijven voor het Nederlands voetbalteam in plaats van de grote hit ‘Wij houden van Oranje’, gezongen door André Hazes. Zijn antwoord: ‘Dan moet ik mezelf overtreffen…’ Tijdens zijn uitvaart zong zijn kleindochter Britt op de melodie van dit lied, recht uit haar hart, haar versie en met dit optreden kwam zij heel dicht bij het overtreffen van de uitvoering. Zij kreeg dan ook terecht een staande ovatie. Hans zou beretrots op haar geweest zijn en het hardst geklapt hebben.

Blaricum gaat deze markante, creatieve, levensgenieter missen, maar zijn naasten gaan een geweldig familiemens missen. Hij was een echte pater familias.

Met dank voor de input van Tatiana, Hans’ oudste dochter

The post Gedachten aan Hans van Hemert appeared first on Hei & wei.

Ook onze maatschappij heeft dat nodig: samen, in plaats van dat we tegenover elkaar staan. Verbinding en onderling begrip zijn belangrijke waarden voor het goede samenleven. We weten allemaal dat het niet eenvoudig is om het goed te houden met elkaar. Dat merk je al in je eigen straat, in je eigen familie en gezin soms. Op het werk en in de maatschappij. Het is steeds de uitdaging om samen te werken en samen te leven met mensen met allemaal eigen meningen.

Hoe dat moet, daar heb ik geen antwoord op, zeker niet in dit korte artikel. Maar misschien helpt het om even stil te staan bij het Bijbelse kerstverhaal, waarmee het allemaal begon. Dat verhaal vertelt over een kind dat wordt geboren, midden in de donkere nacht. Een teken van een nieuw begin, een teken van licht en hoop, in donkere tijden. Het kind is er voor iedereen.

Het kind van kerst brengt mensen samen, dat vertelt het verhaal al: eenvoudige herders en deftige koningen, en alles wat daartussenin zit. Mensen uit allerlei windstreken. Het kind van kerst wijst niemand af. Het geeft iedereen hoop, omdat het zelf het symbool is van een nieuw begin.

Wat zou het mooi zijn als wij iets van die goede geest van verbinding en onderling begrip mee kunnen nemen het nieuwe jaar in. We hebben het nodig. Zeker in deze tijd. Ik wens u van harte een zalig kerstfeest toe, met de beste wensen voor het nieuwe jaar.

The post Kerst brengt je samen appeared first on Hei & wei.

Mia is ook van de gerookte regenboog- en zalmforellen. Met vaste hulpjes Marvin en Jelesto vangt ze die al zeventien jaar in de Toms Creek vijvers in Lelystad en die ze thuis rookt.

Goed, gezond en gelukkig
Mia werd in 1940 geboren aan de Tweede Molenweg. Als oudste van vier kinderen, drie meisjes en een jongen. Vader Bep Klaver kwam uit Eemnes en moeder Miep was Amsterdamse. In 1949 verhuisden ze naar de Statenkamer 5. Toen haar vader in 1982 stierf, 67 jaar oud, bleef Mia bij moeder totdat deze in 2015 overleed, bijna 101 jaar oud! Mia is nooit getrouwd. Bewust geen kinderen. Wilde haar vrijheid. Elke dag weer genietend van haar leven. Barstensvol levensvreugde. Een warm mens, rap van woord en beweging. Heel blij met haar vrienden en vriendinnen. Ze herstelde van vier hernia’s. Kortom, goed, gezond en gelukkig.

Herinneringen aan de feestdagen
Hartelijk begroet ze mij: ‘Kom binnen’, gevolgd door ‘Wie Mia niet kent, is niks gewend’. Een loslopend wit konijntje Rakker hipt om mijn voeten heen. Ik vraag naar haar herinneringen aan de feestdagen. ‘Met Sinterklaas haalden we bij de winkel van Steenbeek snoep dat we, met een zwarte handschoen aan, in de huiskamer bij de buren strooiden. Thuis hadden we pakjes in de gang. Een fantastisch feest. Toen ik 13 werd hoorde ik dat Sinterklaas helaas niet bestond. Diep teleurgesteld was ik, maar vooral ook omdat mijn ouders daar zóveel geld aan uitgaven. Als kerstboom kochten we er altijd een met kluit. Bleef zo binnen langer goed. Buiten planten? Dat deden we pas aan de Statenkamer. Die boom gedijde zo goed dat hij 74 jaar oud werd!’ Mia laat een foto zien van een enorme spar die eind december nog hoog boven haar huis uitstak. Helaas moest die, uitgedroogd door de hete zomers, gekapt worden. Over de kerst vertelt ze van de middernacht kerstmis in de kerk, toen bij buitenkomst alles opeens sneeuwwit was. Thuis volgde dan het nachtelijke kerstontbijt, naast de kerstboom, met snoepkransjes, echte kaarsjes en het zelfgemaakte kerststalletje. Samen oude kerstliederen zingend, zoals het ‘Nu zijt Wellekome’. Moeder had een mooie stem en zong ook in een koor. Liederen die Mia zich daarvan herinnerde waren het ‘Ave Maria’ en het ‘Nonnenkoor’ uit Casanova.

Beste keepster
Mia begon met moeder in een speelgoedwinkel. Later werkte zij vijftien jaar in het Singermuseum, waar ze belast was met het beheer van de collectie en de inrichting van de tentoonstellingen. Een prachtige tijd. Aan sport deed ze ook. Ze handbalde bij BSV, nu SDS’99. Ze werd de beste keepster van het district. En werd gevraagd voor het Nederlands Elftal, voor de wedstrijd (op tv) tegen Skopje. Ze werd nerveus en vroeg zich af: ‘Wat moet ik hiermee?’ Ze bedankte. Was net iets te veel.

Mia en ik wensen u, lieve lezers, prettige kerstdagen en een héél gelukkig nieuwjaar.

The post De feestdagen in Blaricum, Mia Klaver vertelt appeared first on Hei & wei.

door Anneke Martens-van der Vlugt
Als groot balletfan bezocht ik begin november met een groepje medeliefhebbers Cuba voor het bijwonen van het Festival Internacional de Ballet de la Havana. Een week genieten van de indrukwekkende Cubaanse dans- en balletcultuur, halverwege de vorige eeuw mede geïnitieerd door de wereldberoemde ballerina Alicia Alonso met financiële ondersteuning van Fidel Castro die toen hij aan de macht kwam, het bevorderen van culturele programma’s hoog in het vaandel had staan.

Het eerste deel van de week verliep geheel volgens plan. Zo maakten we in de zwoele Caribische hitte een stadswandeling langs het Unesco-erfgoed in het oude centrum onder leiding van een architecte, zagen de eerste balletvoorstellingen van het festival en bezochten we het Instituto Superior de Arte, een kunstacademie in een opvallend gebouwencomplex, gevestigd op het terrein van de voormalige Country Club (1961), geesteskind van Che Guevara en de Italiaanse architect Ricardo Porro. Tevens brachten we een bezoek aan Escula Nacional Cubana de Ballet en het bijzondere dansgezelschap Lizt Alfonso Dance Cuba en genoten we ’s avonds van de aparte interpretatie van Het Zwanenmeer door het Ballet Nacional de Cuba.

Orkaan Rafael
De laatste drie dagen van de week kregen door orkaan Rafael een onverwachte wending. De storm hield behoorlijk huis op het eiland, zware regenval en hevige windstoten, met als gevolg enorm veel schade en het opnieuw volledig uitvallen van het landelijke stroomnet, nog geen drie weken sinds de vorige stroomuitval, een ramp voor de bevolking. Voor ons in het hotel, dat over eigen generatoren beschikte, waren de gevolgen aanzienlijk minder ingrijpend. Uiteraard was het duidelijk dat de rest van ons programma geen doorgang kon vinden. Alhoewel het nog even spannend was, op het vliegveld viel ook regelmatig de stroom uit en was er geen water, konden we gelukkig terugvliegen naar huis.

Een vanzelfsprekendheid
Het contrast bij terugkeer kon niet groter zijn. Het stroomslurpende Schiphol, de uitbundige kerstverlichting in ons dorp en ook thuis deed alles het ‘gewoon’. Ik knipte de lampen aan, zette de thermostaat een paar graden hoger, laadde mijn telefoon op, stapte onder een warme douche, draaide een wasje en keek wat televisie. Met de heftige ervaring op Cuba in gedachte, realiseer je je dan ineens dat je geluk hebt dat je in dit luxe Blaricum woont, waar stroom een vanzelfsprekendheid is.

Ik wens u allen voor 2025 een stroom aan positieve energie, nieuwe kansen en vele oplaadmomenten.

The post Zoiets vanzelfsprekends als stroom… appeared first on Hei & wei.

door Angélique Boezel-Spoor
Rémy Duker behoeft geen nadere introductie. Het multi-bak- & kooktalent opereert al decennialang als ‘über-patissier’ in ons pittoreske Blaricum.

Maar naast het feit dat vele Gooise inwoners doorlopend voordeel hebben van zijn talenten in de keuken en ook velen buiten onze contreien genieten van zijn bijzondere (bruilofts)taarten, heeft Rémy meer ijzers in het vuur die wellicht niet bij iedereen bekend zijn. Zo schittert hij al jaren als jurylid samen met collega Meester Patissier & Meester Boulanger Robèrt van Beckhoven (bij het grote publiek bekend van Heel Holland Bakt) in het programma CupCakeCup, waarbij de heren regelmatig worden bijgestaan door gast-juryleden. In deze challenge mogen kinderen in de leeftijd van 10 tot 13 jaar samen met een maatje op tv laten zien wat zij in hun culinaire mars hebben.

De Gouden CupCakeCup
De televisieshow ging van start in 2012 en wordt sindsdien uitgezonden door AVROTROS op de zender NPO Zapp. De presentatie was in eerste instantie in handen van Tim Douwsma, die het stokje in 2016 doorgaf aan Klaas van der Eerden. Paardenliefhebster Britt Dekker nam de teugels van hem over in 2022, en zij heeft de leidsels tot op de dag van vandaag nog steeds ferm in handen. De wedstrijd houdt in dat de jeugdige kandidaten verschillende opdrachten moeten uitvoeren om uiteindelijk de felbegeerde Gouden CupCakeCup te kunnen bemachtigen. Sinds 2020 is een en ander veranderd in de opzet van het gebeuren en werd het strijdtoneel uitgebreid met duo’s. In het verleden vonden de opnames van het programma plaats in de herfstvakantie, maar die zijn de afgelopen twee seizoenen vervroegd naar de maand augustus, omdat de zomerperiode tijdtechnisch beter past in het werkschema van Robèrt.

Start nieuw seizoen 14 december
De eerste van de 10 uitzendingen zal worden uitgezonden op zaterdag 14 december om 9.15 uur. De spannende finale waarin de felbegeerde CUP zal worden uitgereikt, is 4 januari 2025.

Mijn eindejaarsgedachten gaan dit keer met name uit naar degenen die weinig baat hebben bij goedbedoelde nieuwjaarswensen vanwege hun weinig hoopgevende levensverwachting. Hierbij mijn immense respect, diepe genegenheid en hardnekkige stille hoop op een wonder.

Angélique Boezel-Spoor

The post Rémy Duker, naast patissier ook jurylid appeared first on Hei & wei.

Alexandra is geboren en getogen in Den Haag. Ze volgde een jaar lang een studie in de toeristenbranche in Brussel waar ze onder meer de Franse taal machtig werd. Alexandra wilde echter de creatieve kant op en ging naar de Mode Academie in Amsterdam, waar ze stage liep bij, en later werkte voor een van de grootste ontwerpers van Nederland, Frans Molenaar. Hij moedigde haar aan een eigen studio te openen in hartje Amsterdam. In de daaropvolgende jaren ontwierp ze samen met een collega goedlopende couturecollecties voor haar klanten.

Van couture naar beeldhouwen
2002 stond in het teken van veranderingen. Zowel in privésfeer als zakelijk. Een vingerwijzing was de laatste opdracht die ze hadden, het liep niet, herhaaldelijk alles los moeten halen, opnieuw strijken, naaien, weer loshalen etc., iets wat ze nog nooit hadden meegemaakt. Hét moment om een deur dicht te doen en iets nieuws te starten. Haar vader was degene die haar motiveerde om een andere richting op te gaan, hij riep al jaren dat ze beeldhouwer moest worden, nadat hij van haar een beeldje had gezien dat ze ooit tijdens de Mode Academie gemaakt had. Het roer ging om.

A Venetian Story
Een traject van experimenteren, zoeken, doorzetten en nieuwsgierigheid bracht haar in aanraking met internationale kunstenaars, curatoren en galeriehouders. Alexandra was geregeld in Parijs te vinden, om inspiratie op te doen en technieken met anderen uit te wisselen. Alexandra woont in Nederland en Italië. De documentaire ‘A Venetian Story’ van Storiedichi is gebaseerd op Studio 2091, het atelier in een pakhuis dat Alexandra samen met vier kunstenaars deelt. Alexandra: ‘De liefde voor Venetië werd me meegegeven door mijn familie en vooral door mijn grootmoeder van vaderskant, die in de jaren vijftig lange perioden in de lagune doorbracht. Sinds 1977 hebben we op het Lido in Venetië een appartement. Italiaans leerde ik via een bevriende docente en door in Italië meters te maken met Italiaanse uitgevers, galeriehouders, collega’s etc. die geen woord Engels konden spreken en ik wel moest.’

Internationale erkenning en netwerk
Alexandra heeft inmiddels een mondiaal netwerk opgebouwd, van Chili tot Japan en van India tot de Filipijnen. In Zuid-Korea in het Haegeumgang Theme Museum was ze vier jaar lang jurylid en nam ze deel aan Art Festivals samen met een groep internationale kunstenaars met wie ze nu verder gaat als collectief MinAri. De inzet en het harde werken heeft tot internationale erkenning geleid, (solo)tentoonstellingen en het winnen van prijzen, in 2022 kreeg ze uit handen van hertogin Tilde Badoglio de Gondola d’Oro Award 2022 voor haar internationale inzet voor de kunstwereld. In Blaricum heeft Alexandra de laatste twee jaar een bijdrage geleverd aan de Atelierroute en in januari gaat ze weer lesgeven in het Brinkhuis te Laren.

Experimenteren en verinnerlijking
Alexandra: ‘Ik werk in verschillende thema’s, in steen, brons, terracotta, was, gips, ijzerdraad en experimenteer met materialen als kunststof en het mengen van glas met pigmenten. Het zijn vooral vrouwelijke vormen en daarnaast geschilderde portretten. Beeldende kunst is voor mij een verinnerlijking tot uiting gebracht.’

Voor beeldhouw- en schilderles in het Brinkhuis en voor verdere informatie: alexandra-leeuwenmanen@hotmail.com +31652325575

The post Even voorstellen… Alexandra van der Leeuw, kunstenares appeared first on Hei & wei.

En die kwam. Een gezin uit Afghanistan, dat bij mij om de hoek woont: vader, moeder en drie zonen van 13, 11 en 7 jaar.

De jongens spreken al goed Nederlands, maar mams vindt dat het bij haar niet goed en snel genoeg gaat. Dus kom ik elke woensdag voorlezen en maak met de moeder het huiswerk.

Een lieve ‘buurmansplicht’
Wat een leuke familie. We lachen wat af en ik ben blij dat ik iets voor ze kan doen. En altijd, wanneer ik er ben, krijg ik thee en iets lekkers te eten. Patatjes, een soepje, een puddinkje, en alles op zijn Afghaans. Het is heerlijk… maar voor mij soms een beetje lastig, ik eet niet zoveel en probeer via de jongens aan moeder uit te leggen dat het niet altijd hoeft. Maar die vlieger gaat niet op. Op een avond gaat de bel. Wanneer ik opendoe, staan de drie jongens in het stikdonker op de stoep. Met soep en brood. Maar ik had al gegeten… Ik wist niet dat het zo’n diepgewortelde gewoonte was in hun land. Uiteindelijk, na uitleggen dat ik dichtgroei van al het lekkere eten – ik heb nog nooit zulk lekker brood geproefd! – heeft de moeder het geaccepteerd. Het is een hele lieve ‘buurmansplicht’ uit het zo verwoeste Afghanistan.

Een fijne, hartverwarmende kerst toegewenst.

The post Wat een leuke familie appeared first on Hei & wei.