De Atelierweg is een echt grensgeval tussen ons dorp en buurgemeente Huizen. De Atelierweg zelf ligt namelijk in Huizen maar de woningen met de huisnummers 1, 1a, 3, 5, 7 en 9 liggen dan weer in Blaricum-Dorp. Het Kabouterpad ligt dus eigenlijk ook nét over de grens. Maar kom zeker gluren bij de buren naar deze leuke kabouters.

Betonnen monumenten
Nog een weetje over de grens tussen Huizen en Blaricum: in het begin van de twintigste eeuw zijn betonnen grenspalen, met aan de ene kant een H (Huizen) en aan de andere kant een B (Blaricum), geplaatst op de plaatsen waar de grens een bocht maakte. Dit om de grens zo nauwkeurig mogelijk aan te geven. Deze palen zijn in het begin van de jaren zeventig verwijderd in verband met de bouw van de wijk Oostermeent (Bijvanck). De grenspalen werden opgeslagen op de toenmalige Blaricumse gemeentewerf. Voor deze grenspalen zijn er in de loop van de jaren nieuwe bestemmingen gezocht. Zo is er een grenspaal op het burgemeester Tydeman-plein geplaatst, op de rotonde aan de Aristoteslaan – Floris V Dreef en bij Kinderboerderij De Warande, exact op de grens van beide gemeenten.

The post Het Kabouterpad, een typisch grensgevalletje appeared first on Hei & wei.

Met zo’n 60 enthousiaste vrijwilligers – van bestuursleden en de planners tot onderhoudshelden en chauffeurs – zorgt de Rollybus ervoor dat haar passagiers overal komen: naar het ziekenhuis, familiebezoek, een avondje theater of een museumuitje. En in overleg kunnen ze zelfs op je wachten. De Rollybus rijdt met vijf bussen door Blaricum en de hele Gooi- en Vechtstreek. Wil je meer weten of een ritje boeken? Bel 035-5315522 of check hun website voor lidmaatschappen en tarieven: rollybus.nl
De stichting draait volledig op giften en donaties. Word Vriend van de Rollybus of sponsor en help deze prachtige organisatie nog jaren door te gaan.

The post Feest bij de Rollybus appeared first on Hei & wei.

Lammert was de jongste uit een gezin van elf kinderen waarvan er zes op jonge leeftijd overleden. Ze woonden aan het Zevenend in Laren. Lammert en Aaltje kregen zes kinderen, waarvan de oudste heel jong overleed. De tweede zoon was Gijs en hij nam de boerderij over. Gijs trouwde met Corry van Zon en hield van een echte moes- en bloementuin zoals goed te zien is. De ouderwetse zomerbloemen waren er te over. Door de gelukkig lage heg was dit voor eenieder te bewonderen, wat ook volop gebeurde. Gijs deelde ze ook ruimhartig uit, vooral aan voorbijkomende dames. Rond 2006 is deze boerderij gesloopt en vervangen door een op een boerderij gelijkende woning.

Aspergeboerderij
‘Oude Blaricummers’ noemen het nog de ‘boerderij van Jacob Kuijer’, die eigenlijk Piet heette. Ooit is zijn voornaam verwisseld met die van zijn broer die aan de Dorpsstraat 16 woonde en aannemer was, en deze verwisseling is tot hun dood zo gebleven. De boerderij is genummerd aan de Angerechtsweg 11. Jacob trouwde met Geertruida van Veen uit Weststellingwerf. Zij kregen vijftien kinderen waarvan er vijf jong overleden. Jacob was naast boer ook opzichter landontginningen. De jongste dochter, Diny (Diana), woont nog in het Rosa Spierhuis in Laren. Zij is als actrice bekend als Diana van Kolck en speelde in verschillende films en in het programma Verboden verhalen van Veronica. In 1956 kocht de gemeente deze boerderij en maakte Jan Buwalda er weer een boerenbedrijf van. Jan kwam van oorsprong uit de omgeving van Bolsward (Friesland), maar was jarenlang werkzaam geweest op de modelboerderij Oud Bussem. Zowel Jacob Kuijer als Jan Buwalda waren geen erfgooiers.

Toekomst ongewis
Kees Bakker was in 1980 de volgende bewoner. Hij sloeg de professionele weg van de aspergeteelt in en zo werd de boerderij vanaf 2001 ‘de Aspergeboerderij’ genoemd en is als zodanig nog een begrip. De boerderij werd door de gemeente overgedragen aan de Agrarische Stichting Blaricum (ASB). Een paar jaar geleden stonden er op zaterdag op De Hoop-lijkende rijen voor de aankoop van het witte goud van Blaricumse grond. Na het dramatische overlijden van Mariëlle Bakker in 2016, die het aspergetelen van haar vader had geleerd en overgenomen, werd het ondanks de vele goede bedoelingen helaas nooit meer zoals het was.

Heel Blaricum wacht nu met grote spanning af wat er met deze monumentale boerderij op die schitterende plek in ons dorp gaat gebeuren.

Bron: Maria Vos-Blekemolen genealogie

The post Dorpskiekje uit 1969 appeared first on Hei & wei.

Niet dat dat lopen echt hoeft, want de bofhond wordt net zo makkelijk in de grote auto -denk type Range Rover- naar het bos gereden. De Bofhond heeft het grote geluk dat er van dat bos in zijn woonomgeving meerdere exemplaren zijn, waarin avontuur en plezier nooit ver weg zijn en de broodnodige afwisseling ruim voorhanden is. Het spreekt natuurlijk voor zich dat de dagelijkse keuze voor welk wandelgebied geheel aan de Bofhond is. Ook bepaalt hij -of zij- welk pad er wordt ingeslagen en hoe lang er aan struiken en bomen gesnuffeld kan worden. De Bofhond neemt doorgaans zijn -of haar- tijd om alle bekende plaatsen die al honderden keren bezocht en bekeken zijn, opnieuw te inspecteren, alsof hij -of zij- er voor de eerste keer komt. Dat het gedienstige baasje van de Bofhond dan soms een tijd staat te blauwbekken, deert de Bofhond niet. Die moet dan maar even geduld oefenen.

Op de aanwezigheid van andere honden is de Bofhond bepaald kritisch. Met andere met de Bofhond vergelijkbare exemplaren kun je veel plezier hebben, maar van kleine parmantige dwergkeesjes of bijdehante teckels moet de Bofhond niet veel hebben. Hij heeft er ook niet veel verstand van trouwens, hoe daarmee om te gaan. Dat is vaak het moment waarop de nekharen lichtjes overeind gaan staan. Daaruit blijkt wel dat de Bofhond, hoewel een Bofhond, ook een enorme tuthola kan zijn, met nuffige trekjes. Dat speelt vooral een rol als de Bofhond een teefje is. Dan kijkt hij – zij dus – liever de kat uit de boom. Maar daar zijn er gelukkig weinig van, in het bos. Zodat de Bofhond in feite een enorme bofkont is.

The post Bofhond appeared first on Hei & wei.

Al vanaf haar tiende is Rhodé een bekend gezicht op de club. Ze ging altijd mee met haar vader naar de tennisbaan en besloot al snel actief mee te helpen. ‘Banen slepen, materialen opruimen en Marijke, een bekende kracht bij de club, assisteren bij activiteiten, ik doe het allemaal graag’, vertelt ze bescheiden. Haar toewijding bleef niet onopgemerkt en de club besloot dit jaar haar inspanningen te belonen met een nominatie.

Tennis als passie
Tennis speelt een centrale rol in haar leven. Ze doet mee aan enkel- en dubbelspel in jeugdtoernooien, clubkampioenschappen en de voorjaars- en najaarscompetities. ‘Ik tennis graag met mijn “tennisbesties” Puck en Bo.’ Samen met Bo werd ze dit jaar, opnieuw, clubkampioen in het dubbelspel. ‘We zijn goed op elkaar ingespeeld en begrijpen elkaar zonder woorden, dat maakt het extra leuk.’ Maar Rhodé doet meer dan tennissen. Ze helpt de toernooicommissie bij het organiseren van het jaarlijkse open toernooi. Van wedstrijdschema’s maken tot baliewerk, ze pakt alles met enthousiasme op. Haar inzet en professionaliteit zijn indrukwekkend voor iemand van haar leeftijd.

School, toekomstplannen en vrije tijd
Rhodé volgt het derde leerjaar op College De Brink in Laren. Ze koos voor de richting Zorg en Welzijn, maar twijfelt nog over haar toekomst. ‘Misschien toch iets in de horeca’, overweegt ze. ‘Ik hou ervan om bezig te zijn en ik denk dat ik daar meer op mijn plek ben.’
Ondertussen verdient ze extra zakgeld door te babysitten en staat ze open voor meer oppasadressen. Als Rhodé niet aan het tennissen is of bezig is met haar huiswerk, brengt ze haar tijd graag door met vrienden en vriendinnen. De schaatsbaan in Laren was de laatste tijd haar favoriete plek. ‘Het is gezellig en dicht bij school’, zegt ze. Ondanks de entreeprijs van 10 euro ging ze soms wel 5 keer per week.

Een inspirerend voorbeeld
Met haar inzet, prestaties en haar sociale betrokkenheid is Rhodé een inspiratie voor de jeugd op de tennisclub. Haar nominatie voor de Aanmoedigingsprijs is een terechte erkenning. Maar voor Rhodé draait het niet om prijzen. ‘Ik doe gewoon wat ik leuk vind’, zegt ze lachend. En dat is precies wat haar zo bijzonder maakt.

The post Vrijwilliger in de schijnwerpers: Rhodé de Ruyter appeared first on Hei & wei.

door Loes Post-Janmaat
Al zo’n 40 jaar zien ze elkaar drie keer per week. Agaath, Petra, Lucy, Marjolijn, Sabine, Ineke, Joke, José, nog een Ineke, Tineke die even niet meedoet omdat ze haar voetbotje heeft gebroken, en nog een Joke.

Op woensdag in Blaercom bij damesgym o.l.v. Cathelijne met koffie na afloop. Op vrijdag bij de Body Combinatie begeleid door Rita, opnieuw in Blaercom maar dan wordt er koffie gedronken bij Café Moeke Spijkstra. Op maandag wordt er niet gesport maar zien ze elkaar in Café d’Ouwe Tak. Dan wordt er naast een flesje wijn, lief en leed met elkaar gedeeld.

Van 88 tot 68 jaar jong en allemaal verschillend
Joke Bosch is met haar 88 lentes de oudste van het stel. Petra Windig de jongste (68). Deze sportieve club is in de loop van tijd wel veranderd van samenstelling maar de harde kern sport maar liefst al zo’n 40 jaar met elkaar. ‘Er is wel een soort van ballotage hoor, als je niet gezellig bent, zeggen we dat we “vol” zitten’, vertelt Agaath Bezaan lachend, ‘we zijn allemaal heel verschillend; van de “rieten kappen” tot de “gewone” bevolking. En we hebben wel discussies maar nooit ruzie.’ Als je elkaar al zo lang kent passeren heel wat levenservaringen de revue; opgroeiende kinderen, kleinkinderen, scheidingen, partners die overlijden en ook leden van de club die zijn weggevallen.

Een jeugdherberg voor bejaarden
Maar er zijn ook uitjes en vakanties met elkaar. Spanje, Griekenland, Turkije en na Corona vaak naar Texel, waar één van de leden een vakantiehuisje heeft. Agaath: ‘Met z’n achten of negenen slapen we daar, met z’n drieën op één kamertje, het lijkt soms wel een jeugdherberg. Voor bejaarden dan, hé? Haha. Dan gaan we tochtjes maken, met een bootje varen. Lekker eten en drinken en ouwehoeren. Gewoon een stel gekke meiden met elkaar.’

The post 40 jaar sportclub van ‘gekke meiden’ appeared first on Hei & wei.

Want ook Blaricummer Ko Steenman zal op 12 december dit jaar van start gaan op het bij de Canarische Eilanden horende La Gomera om ruim 4800 kilometer (3000 zeemijlen) over de zee te bikkelen naar het eindpunt in het Caribische Antigua, samen met zijn vrienden Jeroen van den Berg, Enrique Gomez en Frans van Leeuwen. Saillant detail hierbij is dat de boot van de heren met de stoere naam Thor is gebouwd door de zojuist vermelde Mark Slats.

Roeien tot het uiterste
De race is bloedstollend spannend, want los van de prestaties en kundigheid van de roeiers, vormen de weersomstandigheden uiteraard een belangrijke factor. Zo kunnen de deelnemers worden geteisterd door giga hoge golven of dwarsgezeten door de wind, die weigert de goede kant op te waaien. Los daarvan moet er gedacht worden aan de verschillende aspecten die het uiterste vergen van de mannen qua doorzettingsvermogen en wilskracht. Denk hierbij aan de keiharde discipline waaraan de heren zich hebben te houden gedurende de tocht die rond de 30 dagen zal gaan duren. Zo is er het bikkelharde schema ‘twee uur op/twee uur af’, m.a.w. twee uur roeien en dan twee uur rust. Plus wat te denken van simpele basiszaken als eten, drinken en je behoefte doen. Dat laatste blijkt een kwestie van ‘hoppeldepop’ en overboord…

Sportieve bezigheden en Het Groene Paleis
Wanneer Ko niet bezig is met zijn huidige sportieve bezigheden – naast het 2 á 3 maal roeien per week ter voorbereiding op het evenement, dagelijkse trainingen op de roeimachine, hardlopen en veelvuldige bezoeken aan de sportschool – (met nadruk op ‘huidig’, want in het verleden beklom hij de Mount Everest, reed de 11-steden tocht en liep diverse marathons), is hij te vinden in zijn horecazaak Het Groene Paleis aan het Amsterdamse Rokin. In het restaurant kan de hele dag en avond door worden ontbeten, geluncht of gedineerd ongeacht het tijdstip. Dit, omdat onze hoofdstad natuurlijk wordt bezocht door allerlei nationaliteiten uit diverse tijdszones, waarvan de een ’s ochtends vroeg al trek heeft in een driegangen diner en de ander laat op de avond naar een ontbijtje snakt.

Sushi en olifanten
Ko is sowieso een ondernemend type. Zo werd hij in zijn tijd als bedrijfsleider bij Krasnapolsky naar Japan gestuurd voor zaken. Daar kwam hij in contact met de sushicultuur, waarna hij dit concept als eerste in ons land introduceerde. En in Zambia heeft de dierenliefhebber zich ingezet als ‘anti-poaching hunter’ om het stropen van olifanten tegen te gaan.

The post World’s Toughest Row The Atlantic Challenge appeared first on Hei & wei.

Drie hoogtepunten
Zijn eerste overwinning behaalde hij in 1967 in Zweden met een DAF-formule 3. De drie hoogtepunten uit zijn carrière waren zijn twee Porsche-zeges in de 24 uur races van Le Mans. De eerste, in 1971 met Helmut Marko, waarbij hij het afstandsrecord vestigde met 5335 km, dat 39 jaar standhield! De tweede zege in 1976 van Le Mans, was met Jacky Ickx. Het derde hoogtepunt was de overwinning in de laatste Targa Florio in 1973, de fameuze wegrace in Sicilië. Vier seizoenen reed hij zeven races in de F1. ‘Om toentertijd in de F1 succesvol te zijn, moest je een hele goede auto hebben. Ondanks dat ik twee zesde, een achtste, een negende en een tiende plaats haalde, vond ik dat mijn F1-carrière niet gelukt was.’

Jenny
Dat autoracen gevaarlijk kon zijn ervoer hij in 1967 met zijn crash op het circuit van Francorchamps, toen bij 230 km per uur zijn motorkap losschoot. Hij raakte van de baan en werd uit de auto geslingerd. Met ‘slechts’ een breuk in zijn hand. Terugkijkend: ‘Als je ouder wordt, kijk je toch anders tegen bepaalde dingen aan. Ik denk dat ik daardoor een beter en completer beeld heb van hoe ik geleefd heb. En in dankbaarheid kan omzien naar alle steun en hulp die ik al die jaren van iedereen mocht ondervinden. Zoals van mijn vriend voor het leven, Ben Pon. En op de eerste plaats mijn vrouw Jenny, die mij mijn hele carrière enorm terzijde heeft gestaan en mij altijd mijn gang heeft laten gaan. Zij was en is mijn steun en toeverlaat. Ze kon niet altijd mee naar de races, maar het was altijd een prettig thuiskomen. Als zij er wel bij was, genoot ik. Jenny was niet voor een kleintje vervaard. Zo miste ik eens na afloop van een race opeens mijn racewagen. Daar bleek Jenny stiekem mee weggereden, de weg op, mee met de andere auto’s van ons team!’

Bron:‘Gijs van Lennep, de biografie van een bijzonder raceleven.’
Te bestellen bij RTLmagazine.nl/store

The post Mijn leven als coureur appeared first on Hei & wei.

Charissa Promes behaalde haar bachelor Spaans waarna ze de overstap maakte naar de master Journalistiek en media aan de UvA. Ook bekwaamde zij zich als danseres. Charissa danste onder meer bij theatergezelschap Don’t hit mama. Als hiphop dans/cultuur recensent werden van haar hand artikelen geplaatst in de Theaterkrant en Volkskrant. Bij Moves! Almere gaf ze hiphop- en breakdancelessen, choreografeerde voor dansshows en landelijke wedstrijden. Toen een tweede kindje zich aandiende, zochten Charissa en haar man een grotere woning en vonden deze in de Blaricummermeent, waar ze nu vijf jaar naar volle tevredenheid wonen.

Moederschap een uitdaging
Charissa: ‘Vanuit het drukke Amsterdam naar het rustige Blaricum, ik hoorde vogels fluiten in plaats van stadsdrukte. Inmiddels hebben we drie kinderen en heb ik ondervonden dat, zeker in de grotere steden, het moederschap een uitdaging is. Daarom heb ik de switch gemaakt naar een mentaal ondersteunende rol. En vraag ik aandacht voor hoe vrouwen modern moederschap met hun professionele dromen kunnen combineren. Met mijn ervaringen in creatief schrijven, spreken in het openbaar en presenteren draag ik bij aan oplossingen.’

Work it Mama en Topmoeders
Als expert bij emancipatieplatform Work It Mama en host van de Topmoeders podcast spreekt Charissa tientallen jonge moeders on- en offline over de mentale uitdagingen van het moederschap. Charissa: ‘We zien dat de wereld verandert, nog niet zo lang geleden werkten westerse moeders niet betaald buitenshuis, de wereld is geïndividualiseerd, mensen vertrekken voor het werk naar andere plaatsen waardoor het vangnet kleiner wordt. We verwachten veel en horen te voldoen aan het “Instagramplaatje”. Hierdoor moeten jonge moeders vele ballen hooghouden bij het schakelen tussen werk en gezin, voelen zij zich schuldig omdat ze het gevoel hebben niet genoeg tijd met hun kinderen door te brengen, of dat ze juist niet genoeg werken. Dit is niet iets alleen van Nederland, maar we zien het overal gebeuren. Miljoenen kijkers volgen de Missverkiezingen, als ik hierdoor op grote schaal het bewustzijn kan vergroten voor de worsteling van jonge moeders en ouders, dan is dat de spanning van de Missverkiezing waard.’

Universele onderwerpen
Ondanks dat de naam van Charissa komt van het Griekse charis en staat voor ‘bevalligheid en gratie’, draait het bij haar en de andere finalisten niet alleen om het uiterlijk. De Missverkiezing is een plek geworden om universele onderwerpen aan te kaarten die eenieder aangaan. ‘Tot nu toe ben ik dankbaar voor wat de verkiezing mij aan mooie ervaringen heeft gebracht, voor de dames die ik heb ontmoet, en voor wat er nog gaat komen.’

Stemmen
‘De stem van het publiek speelt een grote rol in het behalen van de winst tijdens de finale. Mochten de lezers mij hierin willen steunen, dan is dat natuurlijk van harte welkom.’ En dat kan door te klikken op de link https://missuniversenetherlands.nl/product/noord-holland-charissa/ of op haar Instagram account @charissapromes, waar je kunt stemmen tot 1 februari.
Succes Charissa!

The post Charissa voor Miss Universe appeared first on Hei & wei.

33 punten heeft wijkbrandweerman Joost Schaapherder een paar jaar geleden met mij in mijn huis doorgenomen. Brandveilig wonen. Je kunt zelf veel doen om je huis brandveilig(er) te maken of als er toch brand uitbreekt, de gevolgen te beperken. We kwamen best goed uit de test, maar er waren zeker nog verbeterpunten. Zo zetten we de televisie eigenlijk nooit uit als we weggaan. Mocht er brand uitbreken, wie waarschuwt wie in huis en hoe te vluchten, hebben we eigenlijk nooit besproken. Rondom de cv-ketel hebben we veel te veel (brandbare) materialen opgeslagen. Oh ja… en geen stekkerdozen op stekkerdozen aansluiten.

Voorkomen is beter dan genezen
Joost: ‘Een brand die niet ontstaat, hoeft immers ook niet geblust te worden. We zijn ons soms niet bewust van brandgevaar. Het is zoveel meer dan een rookmelder ophangen. Denk aan een kaarsje in de vensterbank naast nylon gordijnen, het schoonmaken van het filter van de wasdroger, of de houtkachel die nog brandt als u naar bed gaat. Is de meterkast netjes opgeruimd? En heeft u een rieten kap? Denk dan eens na over het gereedhouden van een tuinslang van voldoende lengte in een vorstvrije ruimte.’

Wilt u een gratis woningcheck van de brandweer? Mail risiscobeheersing@brandweergooivecht.nl

The post Brand, je moet er niet aan denken… of juist wel? appeared first on Hei & wei.