door Frans Ruijter
In 1923 werd Dr. Theo Gribling (1891-1965) aangesteld als gemeente-arts in Blaricum, als opvolger van Dr. Catz. Het gezin ging wonen aan Torenlaan B51 en groeide uiteindelijk uit tot negen kinderen, waaronder zoon Paul (1924-1982).

Paul ging na de Bernardusschool op elfjarige leeftijd naar een kostschool van de Franciscanen in Venray. Zijn middelbareschooltijd bracht hij door in Utrecht, maar op zeventienjarige leeftijd keerde hij terug naar Venray.

Zijn roeping
Toen zijn zus Agnes (1927-1961) ziek werd en verpleging nodig had, werd Mary Eppink (1933-1971) haar verzorgster. Paul had twijfels over zijn roeping, zoals men dat in katholieke kringen noemt, en de ontmoeting met Mary werd een keerpunt. Paul was een uitstekende student en werd op 23-jarige leeftijd, in maart 1948, tot priester gewijd. Katholiek Blaricum vierde deze gebeurtenis groots. Op paaszaterdag werd hij feestelijk onthaald, en de volgende dag, op paaszondag, droeg hij zijn eerste Heilige Mis op in de Vituskerk.

Een boek over zijn leven
Zijn bijzondere levensverhaal is op indrukwekkende wijze vastgelegd door zijn zoon Govert Gribling, in samenwerking met zijn zus Gloria. Zij baseerden zich op een schat aan documentatie: dagboeken, agenda’s, fotoalbums en talloze brieven. Hun boek schetst niet alleen het persoonlijke verhaal van Paul, maar ook de invloed van de Rooms-Katholieke Kerk op het dagelijks leven in de jaren 40-60. De sfeer en taal van die tijd zijn in het boek levendig vastgelegd. Op 27 oktober vorig jaar werd het boek P.M. Kroniek van een aangekondigd huwelijk gepresenteerd op een symbolische plek: de Vituskerk in Blaricum, waar Paul ooit zijn eerste Heilige Mis opdroeg. De presentatie is hier terug te zien: https://vimeo.com/1025587717. Het boek is een aanrader en verkrijgbaar bij de Blaricumsche Boekhandel.

De band tusssen de families Gribling en Ruijter
De familiebanden lopen diep. Mijn moeder, afkomstig uit het Land van Maas en Waal, werkte intern bij de familie Gribling. Mijn vader was daar tuinman. Zo leerden zij elkaar kennen en sloeg de vonk over. Bij de intocht van de jonge priester Paul in 1948 speelde mijn vijfjarige zus Anneke een bijzondere rol: zij mocht als bruidje bloemen aanbieden. Enkele jaren later, in 1951, werd ik door Paul Gribling gedoopt in de Vituskerk. Mijn doopnaam, Frans, is een blijvende herinnering aan hem en aan de Franciscaanse orde.

Mijn zus Anneke was op vijfjarige leeftijd bruidje bij de intocht van priester Paul in 1948

Priesterzonen in Blaricum
Wanneer een Blaricumse jongen tot priester werd gewijd, was dat voor het hele dorp een feestelijke gebeurtenis. De jonge priester werd dan bij de grens van Laren opgehaald in een open Landauer-koets. Voorop reden boeren te paard, gehuld met een geel/witte sjerp, de pauselijke kleuren. De padvinderij, met verkenners en gidsen, begeleidde de stoet, samen met politieagenten op de fiets. In de koets zaten ook de trotse ouders. Zo trok de processie over de Torenlaan richting de Vituskerk, waar de viering plaatsvond.

The post P.M. Kroniek van een aangekondigd huwelijk appeared first on Hei & wei.

Tijdens het evenement openen bedrijven en instellingen -ook uit andere dorpsdelen- hun deuren voor een uniek kijkje achter de schermen. Rond restaurant Bruis bruist het van de activiteiten en langs en op de Meentstroom is er vermaak voor jong en oud. Een prachtig initiatief om inwoners en ondernemers te verbinden en ons dorp te promoten. Interesse om deel te nemen? Meld uw onderneming aan via rondjeblaricummermeent@ovblaricum.nl

The post Open Huis met Rondje Blaricummermeent appeared first on Hei & wei.

Met scherpe humor, verrassende wendingen en een vleugje overdrijving wordt het een avond om niet te missen! In het Vitusgebouw, deuren gaan om 20.30 uur open. Bestel kaarten (20 euro) bij: Nico de Jong 06-54954136, Klaas Vos 035-5313471 of Stef van den Bergh 06-53271637.

The post De Kruiskuilers komen weer van stal! appeared first on Hei & wei.

The post Rondje Blaricum appeared first on Hei & wei.

Nu zou hij nooit meer ergens anders willen wonen. Blaricum is zijn dorp. Hij houdt evenveel van het dorpse karakter met zijn rietgedekte boerderijtjes als van de mondaine villawijken. En hier heeft hij zijn vrienden met wie hij over voetbal kan praten: ‘Van alle onbelangrijke dingen in het leven het allerbelangrijkste.’ In zijn kantoor in Blaricum staat op zaterdag van negen tot twee een perfecte cappuccino en warm appelgebak -mét slagroom- voor je klaar. Tijd om serieus met Jacques Walch, makelaar te Blaricum, te gaan praten. Over Blaricum, natuurlijk. Blaricum: dat is zowel de authentieke bewoner als de import. Beiden mogen zich wat Jacques betreft wel een beetje meer om elkaar bekommeren, iets meer hun best doen om elkaar te begrijpen, wat liever voor elkaar te zijn. ‘We zijn soms zo gauw aangebrand, het korte lontje. Dat vind ik wel jammer.’

Sport, Kunst en Cultuur
Als makelaar sta je midden in de samenleving, vindt hij. Dat hij een flink deel van zijn inzet in die samenleving investeert, is voor hem een vanzelfsprekendheid. ‘Sport, kunst en cultuur vormen het cement van de maatschappij. Daar moet altijd geld bij. Samen met andere ondernemers steken wij een deel van onze omzet in die sectoren.’ En er zijn meer voorbeelden waarbij zijn bedrijf betrokkenheid toont met die samenleving: neem de Bevrijdingsdag, de 4-5 mei viering, Het Theater Blaricum, niet te vergeten. ‘Kijk eens hoe mooi dat is geworden.’ Tijdens het jaarlijkse aspergediner op de akker wordt door de plaatselijke ondernemers met een speciale bingo geld opgehaald voor drie kleine, geselecteerde goede doelen. ‘Ondernemen is heel leuk, maar als je kiest voor een zorgzame samenleving dan moet je dat ook laten zien.’

Boekwinkel
Een voorbeeld van die betrokkenheid betreft de Blaricumsche boekwinkel. Jacques was een van de aanjagers van een crowdfunding om de boekhandel aan meer winkelruimte -lees: een grotere omzet- te helpen. Dat gaat nu gebeuren; in het oude pand van Stijn Vos aan de Huizerweg krijgt de Blaricumsche Boekhandel de zo intens gewenste kans om collectie en assortiment uit te breiden. ‘Zo fijn dat een flink aantal mensen bereid bleek om substantieel bij te dragen aan het behoud van de boekhandel. Het belang van een boekhandel in het dorp kan niet genoeg benadrukt worden; het draagt in belangrijke mate bij aan de levendigheid van het dorp. In de boekwinkel kom je je buurman tegen, je vrienden.
Het is een ontmoetingsplek voor velen. Net als de vernieuwde Albert Heijn of IJssalon De Hoop, perfecte plekken voor het werken aan de sociale cohesie! Het is gewoon het dorpsplein!’

Makelaar of advocaat?
Als 21-jarige strafrechtstudent deed Jacques vakantiewerk bij de firma Voorma. ‘Opa Voorma zei: waarom kom je niet bij ons werken?’ Zijn ouders hadden zo hun bedenkingen. Makelaars, dat waren toch gladde, welbespraakte jongens met een stropdas? De rest is geschiedenis. ‘We zijn betrokken bij de meest elementaire vraagstukken van mensen, je deelt als het ware hun leven. Hoe mooi is dat? Ik heb echt het allerleukste vak.’

The post ‘We zouden wel eens wat liever voor elkaar kunnen zijn’ appeared first on Hei & wei.

De coronajaren, waarin de wereld ineens op pauze leek te staan. De avondklok, lege straten, gesloten horeca en een run op wc-papier alsof het goud waard was. We wachtten in lange rijen voor vaccinaties, droegen overal mondkapjes en hielden krampachtig afstand van elkaar. Zelfs een simpel bezoek aan de supermarkt voelde als een militaire missie.

In die bijzondere tijd moest ik mijn rijbewijs verlengen. Niets bijzonders, zou je zeggen. Maar omdat mondkapjes de norm waren, kreeg ik in de fotowinkel een speels idee: waarom niet een rijbewijsfoto mét mondkapje? De dame achter de balie keek me aan alsof ik gek was, maar ik kon het niet laten. Natuurlijk liet ik ook de officiële, goedgekeurde foto’s maken, maar de ‘speciale’ versie nam ik mee als souvenir.

Fast forward naar het gemeentehuis, waar een jonge baliemedewerker -duidelijk nog in training- mijn papieren in ontvangst nam. Terwijl hij door het mapje bladerde, bleef zijn blik hangen op die ene foto. Zijn ogen schoten omhoog, zijn brein in overdrive: kon dit serieus de bedoeling zijn?

Terwijl hij verbijsterd naar me keek, hoorde ik ineens een schaterlach achter hem. Zijn collega, die hem aan het begeleiden was, had de foto ook gespot en kon zich niet meer inhouden. Al snel werd mijn coronaportret doorgegeven onder de medewerkers.

Het BEL-gebouw, normaal een bastion van bureaucratie, vulde zich met vrolijk gelach. Ik denk niet dat ik ooit zóveel blije gezichten heb gezien bij een loket.

Uiteindelijk is alles goed gekomen, en met een officieel rijbewijs -zonder mondkapje- kon ik weer de weg op. Maar dat moment, die collectieve lach in het gemeentehuis, voelde als een klein stukje vreugde in een tijd die vooral draaide om regels en beperkingen.

The post Een corona-flashback appeared first on Hei & wei.

Ottovino wordt gerund door Rick ‘Otto’ van der Eijk. Rick groeide op in een Goois gezin en wijnproeven zat er al vroeg in: ‘Mijn vader zat in de wijnimport en vanaf mijn twaalfde ging ik al mee naar wijnbeurzen, proefde van jongs af aan en had toen al een mening over wijn. Je kan dan ook echt zeggen: Otto weet van wijn.’

Van de hotelschool de wijn in
De stap naar de Hotelschool in Den Haag was dan ook niet meer dan logisch: ‘Ik wilde de horeca in en een keten van restaurants opstarten. In Den Haag begon ik al met de opleiding Vinologie en na mijn afstuderen heb ik een korte periode in de horeca gewerkt. Na een jaartje kwam ik terecht in de wijn.’ Na een tijdje bij een Hilversumse wijnimporteur gewerkt te hebben, komt Rick in 1997 terecht bij de Hocras, waar hij verantwoordelijk werd voor… de wijn. Toen de groothandel in 2020 verhuisde van Bussum naar Almere, maakte Rick de volgende stap in zijn carrière: in 2021 begint hij Ottovino: een wijnwebshop die hij vanuit huis draaiende houdt.

De naam Ottovino
Daar zit een mooi vakantieverhaal achter. ‘Ik was in Italië met zeven vrienden. We besloten een hapje te gaan eten, maar ik moest nog wat uit mijn auto halen en sloot wat later aan. De Italiaanse ober vroeg: “Waar is nummer Otto?” -verwijzend naar het Italiaanse woord voor acht- en sindsdien heet ik Otto. Na even puzzelen was de naam Ottovino geboren.’

Ottovino-wijnbar
Vanuit huis levert Rick -Otto voor vrienden dus- wijnen aan horeca, particulieren en bedrijven. Via-via komt Otto in gesprek met iemand die hem vraagt zich in Blaricum te vestigen. Daar begint hij een kleine wijnwinkel in het pand van interieurzaak Blinx. Toen de interieurzaak een jaar later vertrok, lag het pad naar een Ottovino-wijnbar open. ‘Bij Ottovino proef je de wijnen die je direct op onze website kunt bestellen. Als het bevalt, kunnen de flessen een aantal dagen later al voor de deur
staan.’

De toekomst
‘We gaan verbouwen voor ruimte voor grotere proeverijen, en in de toekomst kan men de bovenverdieping afhuren om te vergaderen’, aldus Otto. ‘Daarnaast willen we Ottovino uitbreiden en dus zijn we op zoek naar leuke plekken voor nieuwe Otto-locaties.’

The post Otto – het verhaal van nummer 8 appeared first on Hei & wei.

door Petra Mommersteeg
‘Willen jullie als inwoner van Blaricum samen wat doen voor de gemeenschap?’, vroeg oud-burgemeester Helma Ton meer dan twee decennia geleden aan een aantal mensen die zij een lintje mocht opspelden, toen nog namens H.M. de Koningin.

Als burgemeester keek zij verder dan de schoonheid van ons mooie erfgooiersdorp en werd geraakt door voorbeelden van stille armoede; inwoners die moeilijk rond konden komen en niet in beeld waren bij de overheid. In die tijd werd er veel geschreven over Amerikaanse Community Funds. Particulieren signaleerden dat mede als gevolg van de ontkerkelijking het sociale vangnet van de kerken weg viel in hun stad of dorp. Stilzwijgend namen ze deze taak over door lokale projecten te financieren en inwoners die hulp nodig hadden stille zetjes in de rug te geven. Helma Ton dacht dat dit ook in Blaricum goed zou kunnen werken. En ze had gelijk.

Bestuursvoorzitter Jan Rinzema
De lintjesregen van toen markeerde het begin van het Activiteitenfonds Blaricum (AFB), dat dit jaar twintig jaar bestaat. Het werkdoel is wat verbreed: gemeenschap bevorderen door gemeenschappelijke activiteiten te ondersteunen. Het is en blijft echter een particulier initiatief zonder overheidsbemoeienis. Ik praat met de huidige bestuursvoorzitter, Ds. Jan Rinzema. Jan, voormalig predikant van de Dorpskerk, heeft het succes van de Community Funds van dichtbij meegemaakt toen hij werkte in Somerset in de VS. Hij gelooft dan ook heilig in de doelstelling van het AFB. ‘Het leven is veel sneller en vooral individualistischer geworden. De invloed van televisie, internet en sociale media is groot. Het lijkt soms wel eens of mensen in grote zoemende zwermen van event naar event vliegen. Niet iedereen houdt dit tempo bij en sommigen komen alleen te staan. Die mensen moeten we in beeld houden. Betrekken bij wat er in het dorp gebeurt. Misschien nu als “consument” van activiteiten maar wellicht straks als mensen die actief gaan meehelpen en meedenken. Een plaats kan zoveel meer worden dan een hoeveelheid postcodes, huizen en gezinnetjes. How can we build a community? Dat is de vraag waar wij ons als bestuur van het AFB mee bezighouden. Als je niks doet, gebeurt er niks.’

Door, voor en met Blaricummers
De Blaricumse Bevrijdingsdagen, het Blaricum Music Festival, het Insecten Voedselbos, een buurtbarbecue of de Kledingbank. Het is maar een kleine greep uit de projecten die met steun van het AFB tot stand zijn gekomen en die een vaste plek hebben in het collectieve geheugen van de Blaricummers. Dat kunnen er nog veel meer worden. Het Fonds verwelkomt en behandelt alle aanvragen voor projecten ‘door, voor en met Blaricummers’.

Heeft u een goed idee voor een verbindend project in Blaricum? Bezoek dan https://www.activiteitenfondsblaricum.nl
Al twintig jaar levert het AFB prachtig werk door geld ter beschikking te stellen aan goede ideeën. Met als sleutelwoord verbinding en vastbesloten om iedereen in beeld te houden. Nog vele jaren AFB!

The post Twintig jaar Activiteitenfonds Blaricum appeared first on Hei & wei.

In ons gesprek lachen we veel, afgewisseld met een traan. Stralend vertelt ze dat haar dochter eindelijk een appartement in Hilversum heeft gevonden. ‘Als het goed gaat met mijn man en kinderen, gaat het goed met mij.’ De reacties op het eerdere artikel waren hartverwarmend. ‘Mensen zoeken de verbinding, stappen uit hun comfortzone om te vragen hoe het met me gaat.’

Chinese geneeskunde en voeding
Maar ze heeft een zware periode achter de rug. Ze moest stoppen met medicatie, een flinke klap. Ook zette ze tijdelijk haar interesse in Chinese geneeskunde en acupunctuur op pauze. ‘Misschien pak ik het weer op. Chinese geneeskunde richt zich op preventie, niet alleen op het genezen van ziekte. Dat vertel ik ook mijn kinderen. Ik gebruik het naast de reguliere geneeskunde om zo minder last van de bijwerkingen van de medicatie te hebben en het zo sterk mogelijk maken van mijn immuunsysteem.’ Voeding is een ander thema waar ze zich in verdiept. ‘We hebben schoon drinkwater, maar toch zitten er stoffen in die je liever niet binnenkrijgt. Onze voeding moet gezonder, minder bewerkt en bespoten.’

Dierbare vrijdagen met mijn vader
Naast haar eigen gezondheid kreeg ze nog een grote klap: het plotselinge overlijden van haar moeder. ‘Mijn vader en ik hadden elkaar net weer gevonden. Sindsdien ga ik elke vrijdag met hem op pad. Een klein avontuur, een lunch, een bezoek aan een bijzondere plek.’ Lachend herinnert ze zich hun lunch bij Gordons Blushing. ‘Iedereen liet Gordon met rust, behalve mijn vader: “Bedankt, meneer, tot de volgende keer!” En we zijn ook naar het Bonte Paard geweest, hij zag het café altijd vanuit de bus en wilde er graag een keertje heen.’ De vrijdagen samen zijn voor beiden een cadeautje. Nieuwe herinneringen maken.

The post Hoe is het met Mouna? appeared first on Hei & wei.

The post Het Aspergediner appeared first on Hei & wei.