Tijdens dit evenement van de Oranje Vereniging Blaricum houdt deze prachtige wijk Open Huis! Bijzonder is dat ruim dertig ondernemingen en instellingen deelnemen aan Rondje Blaricummermeent. Ze geven een uniek kijkje achter de schermen, zoals bij Villa Florian, Tattooshop Imperial, de Gooische Bierbrouwerij en Marek Fiets-service.

Maar een ijsje van De Hoop kan ook! Het bruist op een groot podium bij Restaurant Bruis met doorlopend presentaties, voorstellingen en optredens. Zo rijdt er een treintje, loopt er een bandje rond en ook de brandweer -meerijden op de brandweerauto kan- en reddingsbrigade zijn aanwezig. Verder zijn er tal van activiteiten voor jong en oud langs de Meentstroom. Aansluitend kunt u van 17.00-22.00 uur heerlijk genieten met een hapje en een drankje en van goede muziek van DJ Rico Martin en de life-band CoverUp.

We zien jullie graag bij Rondje Blaricummermeent.

Projectteam wordt aangestuurd door Corinne Loenen en initiatiefnemer Han Landman.
Rondjeblaricummermeent.nl

The post Open Huis! Zaterdag 14 juni 11.00-22.00 uur appeared first on Hei & wei.

Op zaterdag 7 juni organiseert Rotaryclub Blaricum-Centaurea de End Plastic Soup Actiedag in ons dorp.

Een gezellige én nuttige middag waarbij jong en oud samen de handen ineenslaan tegen zwerfafval. Met prikstok in de hand en een bingokaart in de app volg je één van de uitgezette routes. En wie weet win jij na afloop nog een leuke prijs!

Geef je op vóór 31 mei via e-mailadres endplasticsoupblaricum@gmail.com

The post Schoon Blaricum appeared first on Hei & wei.

5 juli start de kaartverkoop voor het nieuwe theaterseizoen. Maar als Vriend van Het Theater kunt u al op 28 juni uw kaartjes reserveren! En als Vriend helpt u ook Het Theater, voor een bedrag en periode die bij u past.

The post Het Theater appeared first on Hei & wei.

De Blaricumse Rachel Geus maakte het boek ter nagedachtenis aan haar nichtje Sophia die op jeugdige leeftijd aan leukemie overleed. Rachel: ‘Sophia wist hoe ze met haar verbeelding uit de nare werkelijkheid kon vluchten en verre reizen kon maken waarin ze iedere mooie plek uit haar dromen kon bezoeken. Die dromen werden zelfs heel tastbaar toen Sophia dankzij de stichting Make-A-Wish op Curaçao met dolfijnen kon zwemmen. Het was de vervulling van een grote wens.’

PLOP!
Een hoofd vol zeepbellen gaat over Soppeke. Een gewoon meisje dat soms moeilijke momenten kent. Zoals niet kunnen slapen, piekeren, een ruzie. ‘Soppeke is als Sophia. Zij kan op reis door zeepbellen op te roepen Ze knijpt haar ogen dicht en dan -PLOP!- schittert daar een glanzende zeepbel waar ze via een klein luikje zo in kan kruipen. Daarna stroomt haar hoofd vanzelf vol met allerlei fijne ideeën en gedachten.’

Een briefje van Sophia
‘Sophia was zo dapper en rustig,’ zegt Rachel. ‘Tijdens de zware behandelingen in het ziekenhuis beeldde ze zich in dat ze naar het strand ging, dat ze de warme zon voelde en de golven hoorde suizen. “Ik ga naar Hawaï,” zei ze, toen ze euthanasie kreeg, “naar het strand.” Twee jaar terug moest ik het oude huis van Sophia opruimen, een confronterende opdracht. Wat verdrietig, dacht ik, dat er op die manier helemaal niks meer van je overblijft, zo triest.’ Rachel vond tijdens het opruimen een ontroerend en tegelijkertijd inspirerend briefje terug: ‘Wees niet verdrietig,’ had Sophia geschreven, ‘Ik heb een mooi leven gehad en heb er alles uitgehaald wat erin zat. Ik heb zo genoten, ga dat alsjeblieft ook doen.’

Make-A-Wish
‘Wijze woorden voor een 19-jarige, dacht ik, ik moet hier iets mee doen, dit is kennelijk de boodschap die zij aan ons en de wereld wil achterlaten.’ Het idee voor een boek was geboren. ‘Ik dacht: als ik een boek maak dan blijft zij misschien nog een beetje voortbestaan. En kan ik wellicht wat geld ophalen voor Make-A-Wish, iets terugdoen voor wat zij voor ons hebben gedaan, en waarmee zij weer andere dromen kunnen realiseren.’

Een hoofd vol zeepbellen is te koop bij de Blaricumsche Boekhandel en drie euro per boek wordt gedoneerd aan Make-A-Wish.

The post Een hoofd vol zeepbellen appeared first on Hei & wei.

Nou niks ergs eigenlijk. Ik moest gewoon weer eens een column schrijven. ‘Schrijf maar iets liefs,’ zei de baas van dit prachtige medium. Je hebt gelijk, dacht ik, er is al genoeg gedonder in de wereld. Maar waar haalde ik zo gauw ‘iets liefs’ vandaan? Hoe kon ik een liefdevolle column schrijven nu Trump, Poetin, JD Vance en al die andere griezels het nieuws domineren? En dan was de Paus ook nog dood, verdorie, de aardigste opa van de hele wereld!
Mij overviel een lichte paniek. Het schrijven van een column is namelijk een van de fijnste maar ook een van de meest angstaanjagende dingen om te doen. Een column is persoonlijk maar niet ‘op de man’. In een column mag je veel zeggen, maar niet alles. Een column moet grappig zijn, of ontroerend, of allebei. Een column mag best prikkelen en schuren, maar niet kwetsen.

En – en dat is nog het moeilijkste – een column moet ergens over gaan. En daar zat mijn probleem. Door al dat gedonder in de wereld gaat het al voortdurend en onophoudelijk ergens over. Kon ik wel een column schrijven zonder gedonder? Kon ik niet gewoon een lieve column schrijven, een column over een vogelnestje in onze portiek? Waardoor wij nu al zes weken lang niet door de voordeur durven en bezoek afwimpelen?

Dat bleek te kunnen.

The post Lief appeared first on Hei & wei.

Door wie? Door een groep stoere Blaricumse vrijwilligers die een paar keer per jaar een paar uurtjes besteden aan het onderhoud van het kerkhof. De mannen van de Vituskerk, allemaal in de bloei van hun leven. De benjamin van de groep is bijna 70 en de oudste in de 90 en samen zorgen ze ervoor dat het oude kerkhof er tiptop bij ligt. De koster, Paul Kaarsgaren, doet het grove werk, hij knipt de heggen en snoeit de bomen maar de mannen van de Vituskerk maken het fijntjes af. Ze schoffelen, harken en wieden het onkruid met zorg en beleid en soms met een eigen hark, gewoon omdat het lekkerder werkt. En als het ze gevraagd wordt, hangen ze ook nog zonder morren de vlaggetjes op voor Sacramentsdag of zetten ze de tientallen lichtjes langs de paden op Allerzielen (2 november).

Een prachige dankbare taak
Aanvoerder is Wim de Gooijer. ‘Ik ben van huis uit katholiek,’ vertelt hij ‘en ik wil daarom graag ook mijn steentje bijdragen. Na mijn pensionering, negen jaar geleden, meldde ik mij aan als vrijwilliger om twee keer per jaar de paden van het kerkhof aan te harken. Dat dat niet genoeg was, wist ik eigenlijk al van tevoren. Ik heb jarenlang bij de gemeente Nederhorst den Berg en Wijdemeren gewerkt als beheerder van de vijf begraafplaatsen dus ik weet waarover ik praat. Al vrij snel hebben we zowel de groep vrijwilligers als het aantal onderhoudsmomenten uitgebreid. Nu zijn we met een man of tien en harken we zes keer per jaar. Met een kleine afvaardiging “schoffelen we dan vooruit”. Als we de dag daarna om negen uur met de volledige groep beginnen, kunnen we vaak al rond tien uur gezellig aan de koffie. Het geeft veel voldoening om met elkaar op het kerkhof aan het werk te zijn. Voor veel leden van ons groepje ligt hier hun hele familiegeschiedenis. Dat maakt het nog specialer. Het is een prachtige dankbare taak.’

En het is ook gezellig
Om 10 uur schuiven de mannen vermoeid maar tevreden op hun sokken de Koffiekamer in. De koffie staat klaar en er is paasbrood met roomboter. Ik krijg het kapje, met extra boter. Heerlijk. Geen moment is het stil. Zonder uitzondering vinden de mannen van St. Vitus dit het leukste moment van de ochtend. En het is zo verdiend.

De groep kan wel wat versterking gebruiken
Lijkt het u leuk om zes keer per jaar een paar uurtjes te helpen, neem dan contact op met Wim de Gooijer via e-mailadres wim.degooijer@ziggo.nl U hoeft niet praktiserend katholiek te zijn, zelfs geen man. Groene vingers zijn niet nodig. Goeie zin en goeie verhalen zijn veel belangrijker en uw eigen hark meenemen mag.

Algemene begraafplaats De Woensberg
Het beheer van deze begraafplaats is in handen van een individuele beheerder. Sinds 1 december 2024 heeft Stefan van de Nagel deze prachtige taak overgenomen van de voor velen bekende en geliefde Henk de Boer.

Kerkhof Dorpskerk
Het kerkhof bij de Dorpskerk wordt onderhouden door een particuliere hovenier.

The post De mannen van de Vituskerk appeared first on Hei & wei.

Dit evenement, georganiseerd door Stad & Lande Ruiters, trekt ruiters van topniveau uit heel Nederland. Kom kijken, aanmoedigen en genieten van spectaculaire springrubrieken, indrukwekkende dressuurproeven en gezelligheid voor jong en oud. jumpingblaricum.nl

De vrijwilligers van Jumping Blaricum kijken uit naar jullie komst!

The post Jumping Blaricum appeared first on Hei & wei.

door Frans Ruijter
In de jaren vijftig en zestig kwamen -van wat nu de scouting is- regelmatig groepen Verkenners, Welpen (jongens) Gidsen en Kabouters (meisjes) naar
Blaricum. De oudere kinderen kampeerden in tenten, bijvoorbeeld bij Rust Wat of op de hei, jongens en meisjes altijd strikt gescheiden. De jongsten sliepen op boerderijen, op de deel, omdat het vee in die periode buiten liep. De leiding bedacht allerlei opdrachtjes waarbij saamhorigheid en behulpzaamheid centraal stonden.

Hei & wei ontving april 2023 onderstaande mail:
Ik ben Joke Bakker-Lute en kom uit Bakkum/Castricum. Ben nu 72 jaar. In mijn jeugd ben ik met de ‘kabouters’/ scouting in de jaren 1958 of 1959 op kamp geweest in Blaricum. We logeerden daar in een boerderij op de hooizolder. Weet geen straatnaam of naam van de boerderij. We hadden toen geweldig mooi weer en het reuze naar ons zin, met leuke activiteiten. Helaas werden we halverwege de week in de nacht gestoord door een heuse wolkbreuk en noodweer, daar de hooizolder zo lek als een mandje was, en onze slaapzakken en spullen wegdreven, werden we ’s nachts opgehaald met een bus en weer naar huis gereden. Ontzettend jammer vond ik dat toen, het was er namelijk zo leuk!!! Ik heb het bij Stichting Oud-Castricum ook al eens gevraagd, helaas niets gevonden. Ook de leidsters van die tijd zijn er niet meer. Misschien kunnen jullie me helpen, zou die plek graag nog eens willen zien. Met vriendelijke groet Joke Bakker-Lute

Neeltje’s Hoeve
Volgens mij zijn er maar twee adressen waar dat geweest zou kunnen zijn: bij Jacob de Jong aan de Langeweg of bij Henk de Graaf -bekend als Henk van Neel- aan de Venenweg. Dat heb ik aan Joke laten weten en ik heb haar aangeboden dat, mocht ze naar Blaricum komen, ik haar daar graag mee naartoe zou nemen. Dat aanbod nam ze graag aan, maar door allerlei omstandigheden kwam het er niet van, tot net voor Pasen dit jaar. Joke belde en ik wist meteen waar het over ging. Ze was van plan om op eerste paasdag samen met haar man een rondje Gooi te doen en ook ons dorp te bezoeken. We spraken af bij de St. Vituskerk. Joke was er direct van overtuigd dat het de daarnaast gelegen boerderij Neeltje’s Hoeve aan de Venenweg 2 was, waar ze zulke fijne herinneringen aan had.

Bevestiging
We gingen naar Corrie Rokebrand-de Graaf, dochter van de familie De Graaf, aan de Huizerweg. Zittend in haar heerlijke achtertuin kwamen ook bij haar herinneringen boven: hoe de leiding van de scouting weken van tevoren al kwam overleggen, en dat ze inderdaad uit Castricum kwamen. Dat was de bevestiging waar Joke naar op zoek was. Tevreden en genietend -maar niet voordat haar man Cees nog wat lekkers had gehaald bij AH voor bij de koffie- hebben we op het zonnige terras bij mij en mijn vrouw Lida nog heerlijk nagepraat over deze bijzondere ontmoeting.

The post Zoek je iets, schakel hei & wei in appeared first on Hei & wei.

door Wilma van Maarschalkerweerd
Liefde op het eerste gezicht was het, toen Sanne Everaarts (22) en haar moeder Bianca van den Berg (53) de moestuin op Het Keijersveen aan de Goyersgracht Noord op stapten. Waren het de moestuingenen van oma die zich lieten gelden of was het de plek zelf?

Voorbij de ingang de eerste tuin rechts, bijna aan het oog onttrokken door een braambos, een overwoekerd stuk grond, vol brandnetels en zevenblad. Drie roestige rozenbogen leidden langs een paar scheefgezakte en even roestige tuinhekken naar een kloek tuinhuis. Een oude appelboom hield zich staande langs de slootkant, de takken naar het huisje uitgestrekt. Dit werd hun plek!

Vier weken later, begin april
Sanne brandt los: ‘Kijk, deze bessenstruiken hebben we verplaatst en deze zijn nieuw. Daar staat een oude druif en daar een vijg. Hier achter het hekje heb ik eetbare bloemen gezaaid en bij die takkencirkel doperwten, dat wordt een erwtenhutje. En daar staan aardbeien.’ Bianca leidt me onder de rozenstruik door die over de rozenboog groeit, en langs de vlinderstruik. ‘Dit was een wildernis,’ zegt ze ‘we hebben veel gesnoeid en gezaagd om er model in te krijgen. De houten terrassen zag je niet eens, die kwamen onder een dikke viltige laag gras en onkruid vandaan.’ De rijke inhoud van de oude composthoop is inmiddels over de gewiede moestuinbakken verdeeld. Op het terras staat een vuurschaal.

Ervaringsgericht leren
In het door Bianca schoongeboende tuinhuis vertelt Sanne wat ze hier van plan is. Ze is bijna afgestudeerd als pedagoog en wil groepjes kinderen natuurbeleving aanbieden. Wat kun je ontdekken buiten? Haar thesis schrijft ze over ervaringsgericht leren, dat het kind centraal zet in zijn eigen leerproces. Niet het resultaat, maar de ervaring is het belangrijkste. De opvoeder/pedagoog observeert de natuurlijke interesses van het kind en moedigt zonder oordeel aan om eigen ideeën en expressie te ontwikkelen via praktische activiteiten. Het kind gaat in een natuurlijke omgeving aan de slag met diverse materialen en leert door te experimenteren: voelen, ruiken, proeven. ‘Onze moestuin is de perfecte plek daarvoor,’ zegt Sanne,
met een tevreden blik om zich heen kijkend.

Sanne loopt altijd over van ideeën en net als haar moeder zorgt ook de moestuin voor rust. Bianca: ‘De tuin is een heerlijke hobby, het geeft ons rust en een vrij gevoel. Dat willen we kinderen ook laten ervaren. Hier bezig zijn, maakt ook nieuwe ideeën los.’ Er valt nog veel te leren van medetuinders. Sanne is een groepsapp aan het opzetten, voor onderlinge hulp en gezelligheid. Naast workshops voor kinderen zou af en toe een Keijersveenborrel in hun tuinhuis superleuk zijn.

@moestuin.deontdekking
Een ontdekking is het voor henzelf en mag het voor kinderen worden, vandaar deze naam. Op Instagram doet Sanne wekelijks verslag van de ontwikkeling van de moestuin en daar kondigt ze ook haar workshops voor kinderen aan.

The post Blaricum Buiten, de ontdekking van een moestuin appeared first on Hei & wei.