The post Blaricumse Kermisweek appeared first on Hei & wei.

Tussen 12.00 en 16.30 uur strijden teams met hun werkpaarden om de titel Team Dag van het Werkpaard. Er wordt geploegd, boomsleep gedaan en gewerkt op het boerenerf. Ook het dorsen met de dorsvlegel, het hooien met paard en een verrassingsopdracht staan op het programma.

Fotowedstrijd voor jongeren
Nieuw dit jaar: een fotowedstrijd voor pubers (12-16 jaar). De mooiste twee foto’s kunnen worden ingestuurd; tijdens de veiling wordt de winnaar bekendgemaakt.

Ambachten & Boeldag
Naast de paarden zijn er volop oude ambachten: de smid, imker, touwslager en bakkers en dit jaar ook een palingroker en leerbewerker. Verder zijn er gipsy’s met waarzeggerij, dans en handel, een kinderplein met ouderwetse spelletjes en een draaimolen. De dag eindigt rond 16.30 uur met de Boeldag, een veiling van brocante en antiek, gevolgd door de prijsuitreiking. Toegang is gratis.

The post Dag van het Werkpaard appeared first on Hei & wei.

door Petra Mommersteeg
Gespannen luisteren we naar het gesprek op de marifoon. Het is zondagmiddag vijf uur. Het is snoeiheet en ik ben aan boord van de Pieter Houbolt, de reddingsboot van de KNRM Station Blaricum om een kijkje te nemen bij de wekelijkse training. Gelukkig blijkt al snel dat het geen ‘prio 1’ is: er is geen direct gevaar voor mensenlevens.

Een zeilboot met motorpech is echter wel een probleem op het water. Rustig overlegt KNRM-schipper Marcel Argicola met de collega’s van Huizen en Den Helder Rescue. Blaricum is het dichtstbij en dus trekt Marcel de gashendel open en stuiven we op volle kracht naar de boot in nood.

Waarom een station in Blaricum
Ik had me al vaker afgevraagd waarom Blaricum een KNRM-station bemant. Het lijkt zo vreemd voor een dorp zonder directe (zee)haven en ik besloot op onderzoek te gaan. ‘Van harte welkom,’ was het antwoord van Marcel. ‘Op zondagmiddag oefenen we en dan zal ik je alles vertellen.’ Het lijkt wel of alle Blaricumse kinderen vandaag in het water spelen als ik aan kom fietsen bij het Stichtse strand. Vanuit het reddingsstation hebben we een prachtig uitzicht op het eiland Huizerhoef. ‘Blaricum ligt aan het Gooimeer’, vertelt Marcel, ‘en dat grenst weer aan het IJmeer en het Eemmeer, deze vormen samen het randmerensysteem rondom de polders.’ Het is een drukbevaren gebied vol met beroeps- en pleziervaart. Vooral in het weekend zijn er veel watersporters. Blaricum neemt de verantwoording voor de bewaking van haar grote watergebied zeer serieus. 30 vrijwilligers staan samen 24 uur per dag, 7 dagen in de week klaar voor iedereen op en rond het water; zwemmers die in de problemen komen, mensen die overboord vallen, boten die verrast worden door een plotselinge weersverandering, opvarenden die onwel worden of een zeilboot met motorpech.

Altijd in training
Alle vrijwilligers zijn professioneel opgeleid voor het reddingwerk en worden continu bijgeschoold. Wekelijks wordt er geoefend. Aan boord laat Marcel me onder andere de EHBO-uitrusting en de navigatieapparatuur zien. De hele middag wordt er met twee opstappers getraind; wegvaren, aanleggen, sleeptrossen overbrengen, communicatie en veiligheid op het water, het interpreteren van radarbeelden of het weer. Alles om optimaal voorbereid te zijn op een reddingsactie. De drie tot vier personen die dagelijks op piket staan moeten binnen vijftien minuten kunnen uitvaren. Dat heeft een grote impact op je persoonlijk leven. Toch zijn het ‘gewone’ Blaricummers met een baan en een gezin die dit belangrijke werk er vrijwillig ‘bij’ doen, soms met gevaar voor eigen leven en met een gemeenschappelijk kenmerk; hun grote betrokkenheid bij dit bijzondere werk.

Heldhaftige vrijwilligers
Het zeilbootje met motorpech wordt snel gevonden en in overleg naar de haven in Huizen gesleept. De hele actie verloopt rustig en professioneel. Tevreden varen we terug naar het reddingsstation, blij dat we de watersporters hebben kunnen helpen. De Pieter Houbolt wordt grondig schoongemaakt en teruggereden in het botenhuis. Klaar voor de volgende inzet. Onder de indruk van deze bijzondere groep mensen met hun bijzondere taak fiets ik terug naar huis. Stiekem een tikje teleurgesteld. Ik val helaas net buiten de leeftijdscriteria om nog bemanningslid bij de KNRM te kunnen worden.

De KNRM Blaricum is op zoek naar uitbreiding van hun team
Gemiddeld 65 dagen per jaar komen ze in actie, deze bijzondere Blaricummers. Ben je tussen de 18 en 55 jaar dan ben je van harte welkom voor een gesprek. Schipper Agricola benadrukt dat het werk vrijwillig is maar zeker niet vrijblijvend. Na een aanmeldingsprocedure word je aangesteld als aspirant opstapper voor een periode van drie tot zes maanden. Als alles goed gaat word je bevorderd tot aankomend opstapper voor een periode van twee-drie jaar waarin je verschillende cursussen doorloopt: vaarbewijs, marifoondiploma, EHBO en SAR (Safety and Rescue) opleidingen. Als je die allemaal met succes hebt afgesloten ben je officieel opstapper.

knrm.nl/reddingstations/blaricum

The post Helden op het Blaricumse Gooimeer, een middag op stap met de KNRM Blaricum appeared first on Hei & wei.

Ze groeiden op in het dorp en zaten op de Bernardusschool. Jan ging bij Zus kijken bij het handballen, Zus keek bij Jan bij het wielrennen. Tot Jan plotseling verdwenen was en Zus opeens een brief uit Aruba ontving.

Jan
‘Mijn opa was boer aan de Langeweg. En mijn vader hovenier bij Schaapherder en Calis in Laren. Toen ik veertien jaar oud was, na de lagere school, wilde ik eigenlijk boer worden of matroos maar het werd schoenmaker. Ik leerde het vak heel kort in Hilversum en ik begon in de schuur achter ons huis.’

Zus
‘Naast het Tolhuisje aan de Eemnesser-weg ben ik geboren en getogen in een gezin met vier kinderen. Moeder zei altijd tegen mijn broers; “geef maar aan zus”, of “roep zus maar”. En zo langzamerhand werd ik gewoon Zus en wist bijna niemand nog mijn echte naam.’

Jan
Vanaf een jaar of vijftien was ik amateurwielrenner bij de Adelaar in Hilversum. Tijdritten deden we in de polder van Eemnes, begonnen op de Vaartsteeg en dan een rondje polder, zes km. Het wielrennen ging me goed af, ik reed landelijke wedstrijden. Tot ik in militaire dienst moest.’

Zus
‘Opeens zag ik Jan nergens meer. Maar toen kreeg ik een brief. Jan zat op Aruba. Hij was ingedeeld bij het elitekorps Mariniers. We gingen corresponderen. En toen hij na veertien maanden terugkwam was het echt “an” tussen ons. In 1961 zijn we getrouwd, meer dan 60 jaar geleden. We betrokken een éénkamer woninkje, een ateliertje aan de Schapendrift. Onze zoon Bart is daar geboren in 1962. Die zetten we vaak in de wandelwagen onder de appelbomen bij mijn ouders, want het was vlakbij om de hoek bij het Tolhuis.’

Jan
‘Ik ging uit dienst werken bij de Ledercentrale in Bussum. Daar stond ik in de winkel, verkocht jassen en damestassen, werkte in het magazijn, sneed uit en stond op beurzen. Na de Schapendrift hebben we nog op de Driftlaan gewoond en daarna 60 jaar op de Oude Renbaan waar Daan is geboren. Bij de Adelaar ben ik gestopt toen ik een jaar of 25 was maar ik zat in een fietsclubje dat iedere zondagochtend op pad ging. Reden we naar Harderwijk en dan in één streep door de Flevopolder naar Lelystad. Daar was destijds nog helemaal niets. Ik ben met pensioen gegaan toen de Ledercentrale ermee stopte. Ik was toen een jaar of 60.’

Zus
‘De laatste jaren hebben we in De Wingerd gewoond. Maar we zijn inmiddels al in de negentig en dan wordt het toch allemaal een beetje minder. Ik heb wat last van geheugenproblemen en daarom hebben we een paar maanden geleden Blaricum moeten verlaten en zijn we in een appartementje in Johanneshove in Laren gaan wonen. Tja, het is geen Blaricum maar het bevalt hier goed hoor. We gaan gewoon door met ademhalen. We doen een wandelingetje in de tuin en we gaan rond een uur of half zes naar beneden, dan eten we een hapje en drinken er een glaasje wijn bij.’

Blaricums (G)oud
In deze rubriek eren we degenen in onze maatschappij met de meeste levenswijsheid, onze ouderen/senioren. Hoe is hun leven verlopen? Wat waren hun dromen? Hoe zijn ze omgegaan met grote veranderingen? Met afscheid? Wat is volgens hen geluk? En hoe staan ze nu in het leven. Kortom, levenservaringsdeskundigen uit Blaricum aan het woord.
Kent u iemand of bent u iemand die uw levensverhaal wil delen? Laat het ons weten. Ons redactielid Loes Post-Janmaat komt graag langs voor een persoonlijk gesprek en brengt met liefde uw verhaal tot leven.
redactie@heienwei.nl

The post Blaricums Dubbel (G)oud Jan de Graaf en ‘Zus’ Lanphen appeared first on Hei & wei.

Daarmee is er ook een tijdperk afgesloten: de oude Kawai-vleugel, ooit bespeeld door grootheden als Herman Brood in de tijd van de Soundpush Studio, heeft na jarenlang trouwe dienst plaatsgemaakt. Omdat de vleugel niet meer goed op toon te krijgen was, werd het echt tijd voor een nieuwe.

Dankzij gulle gevers
De aanschaf van deze aanwinst werd mogelijk gemaakt door AH Blaricum, Voorma en Walch Makelaars in ’t Gooi, Experience Travel, Stichting Donorhart en de Vriendenstichting van Het Theater. En zoals initiatiefnemer van Het Theater Deirdre Blankenstein het zo mooi verwoordt: Teamwork makes the dream work. Sinds de opening in 2022 is Het Theater niet meer weg te denken uit het culturele leven van ons dorp. En het nieuwe theaterseizoen is inmiddels afgetrapt. Heeft u uw kaartjes al besteld?
hettheater.nl

The post Een nieuw muzikaal hoofdstuk voor Het Theater appeared first on Hei & wei.

Voor zover we kunnen teruggaan, woonden hier Hendrik (Hein) Borsen (1807-1867) en zijn vrouw Maria Rigter (1816-1896). Zij kregen acht kinderen. Hun vierde kind, Gijs, (1848-1921), trouwde met Anna Rokenbrand (1846-1926). Samen kregen zij vier zonen. De derde zoon, Jan, trouwde in 1936 met Jaan van Daatzelaar (1902-1987) uit Barneveld. Zij namen het boerenbedrijf aan de Zwaluwenweg over en kregen eveneens vier kinderen. De enige zoon, Bep (1943-2018), trouwde in 1968 met Rie Steenkamp (1941-2004) uit Soest. Bep en Rie zetten het boerenbedrijf voort. Uit hun huwelijk werden dochter Ria en zoon Bert geboren. Ria trouwde in 1996 met Fred Roest uit Laren en Bert trad in 2010 in het huwelijk met Susan Eek uit Maasdriel.

Blaricumse en Larense samenwerking
Zwagers Bert en Fred runnen inmiddels al meer dan 25 jaar samen het hoveniersbedrijf Roest-Borsen. Enkele jaren na het overlijden van hun vader Bep lieten Ria, Bert en hun partners de boerderij volledig herbouwen tot twee mooie woningen in boerderijstijl. De oude hooiberg, bestaande uit vijf roeden, bleef nog even staan. Het had nogal wat voeten in de aarde voordat zij die ook mochten vervangen. Dit jaar was het eindelijk zover. De nieuwe roeden werden geplaatst door staalconstructiebedrijf Jan van den Bergh uit ons dorp. De kapconstructie werd vervaardigd door Bert en de Blaricumse motorzaagkunstenaar Dennis van Kraaij. Het mooie nieuwe rieten dak is het werk van de Larense rietdekkers Antoon en Kees de Boer.

Toekomst
De vijfde generatie Borsen heeft hier een huzarenstukje gerealiseerd, waar beide gezinnen hopelijk nog vele jaren in goede gezondheid van mogen genieten. En wie weet gaat de boerderij later ook over naar de zesde generatie. Feit is dat Blaricum er weer een stukje mooier op is geworden.

The post Een bijzonder familiebezit appeared first on Hei & wei.

Na de verhuizing kostte het twee jaar om de tuin te ontdoen van oude coniferen, bomen en gras en met stoepranden moestuinbakken te maken in de voor- en zijtuin. Met dank aan Facebook en YouTube knutselde Jean-Paul mettertijd een opklapbare kweektunnel, tomatenkas, klimrekken voor bonen, erwten en komkommers en afdekbare constructies waar kool meestal rupsvrij kan opgroeien. ‘Vooral de eerste jaren hadden we meer uitgaven dan opbrengst,’ zegt Ans ‘maar nog steeds gaat het vooral om het plezier dat we eraan beleven.’ En daarmee raakt ze precies de kern: beiden ervaren ze dat deze hobby hen lichamelijk en geestelijk fitter maakt. Ze konden zelfs stoppen met diverse medicijnen en voelen zich er goed bij.

Schone ramen? Liever de tuin in!
Je eigen groenten kweken zorgt ervoor dat je verder ook bewuster met voeding omgaat. Jean-Paul: ‘We gaan graag op pad om eten bij de boer te halen. Het smaakt allemaal zoveel lekkerder.’ Ook plantjes en zaden halen ze er. Jaarlijks bezoeken ze de Moestuinbeurs, waar het biologisch en alternatief is wat de klok slaat. Ze kopen en ruilen er planten en zaden en vinden er boeken om van te leren. Bij plantenmarkt Boskoop in Laren halen ze groenteplantjes voor een kwartje, maar veel zaaien ze zelf, wat al begint in februari. Dan staat het huis vol potjes met zaailingen. ‘Vroeger maakte ik me druk om schone ramen, nu ga ik liever de tuin in,’ lacht Ans.

Te vol, te veel en te leuk
Begin juli hangt de perenboom vol vruchten, diverse komkommersoorten groeien langs een rek, de kousenband bloeit, er staan nog wat dikke tuinbonen en rode kool, spitskool, bloemkool en broccoli verdringen elkaar in het koolbed. Ook in de tomatenkas is het vol, té vol, zegt Jean-Paul. Hij bekent dat dat wel een dingetje is: te veel willen en dan de boel te dicht op elkaar zetten. Herkenbaar… Er is ook altijd wel iets nieuws om te proberen, allerlei bessen, een vijg, kiwi, diverse kruiden, bakken met pootaardappels, een vaderdag-perzikboompje, een nieuw aardbeienrek; het enthousiasme en de pret spat ervan af bij deze twee. Het huis geurt naar pas geoogste knoflook, in een gevlochten streng op de eettafel, die vol staat met tuinspul.

Praatje over de heg
Wat ze oogsten wordt opgegeten, ingevroren of geweckt en de kinderen krijgen wat mee. Die moeten altijd mee op een inspectierondje of krijgen de oogst per foto voorgeschoteld. Wat de tuin verder oplevert zijn sociale contacten. Mensen blijven staan, kijken over de heg om te zien wat de moestuin nu weer te bieden heeft. Dat is het leuke aan een moestuin vóór; het nodigt uit tot een praatje. Op zomervakantie zit er niet in met zo’n tuin, maar dat boeit Ans en Jean-Paul niet. ‘Misschien in het najaar, we zien wel. Eerst hier genieten!’

The post Blaricum Buiten, groentetuin aan huis, goed voor lijf en leden appeared first on Hei & wei.

door Gerda Jellema
In het Stipendiumatelier van de Dooyewaard Stichting aan het Fransepad werkt en woont momenteel Sam Reekers. Hij werd geselecteerd uit afstudeerders van de opleiding Fine Arts van de HKU te Utrecht.

Weg van de stadse- en studenteninvloeden van Utrecht heeft Sam een jaar de tijd om in de rust van Blaricum te werken en zich te oriënteren op een eventuele vervolgopleiding, masterfase en het professionele kunstenveld. Sam: ‘De bedoeling is niet alleen om je werk verder te ontwikkelen, maar ook om jezelf tegen te komen en te ontdekken welke kant je op wilt. En wat mij betreft heeft dit goed gewerkt. Het alleen zijn is mij meegevallen, dit komt ook omdat ik met mijn auto overal heen kan gaan.’

Rust en plezier
Sam in 2001 geboren te Eindhoven vertelt: ‘Toen ik veertien jaar was, kon ik door lichamelijke omstandigheden tijdelijk niet meer doen wat ik leuk vond en ben ik gaan tekenen, hier haalde ik veel rust en plezier uit en ik ben dit blijven doen. De volgende stap was schilderen. Ik ben dit op socialmedia gaan posten en kreeg veel goede reacties. De tekendocent op de middelbare school adviseerde mij om naar de kunstacademie te gaan. De eerste twee jaar aan de academie was ik nog wat zoekende. De tweede helft van de opleiding kwam ik op gang en wist ik dat ik door wilde als schilder en heb me daar volledig op gestort.’

Schoonheid van het alledaagse
‘Ik ben een observeerder en gefascineerd door situaties, voorvallen, en tragisch komische momenten uit het dagelijkse leven. Bijvoorbeeld een knuffel welke langs de rails op het station ligt, hier gaan de meeste mensen aan voorbij, ik probeer met mijn werk te wijzen op de schoonheid van het alledaagse. Met mijn schilderijen van de afstudeerserie Onderweg verbeeld ik het thema “wachten”. Hoe grappig is dit eigenlijk dat je in een publieke ruimte zit en niks doet, iets wat eigenlijk zo gewoon is, maar ook wel raar als je er goed over nadenkt. Wachten is “actie” die in heel het leven zit.’

Het hart van wachten
‘Wij staan niet zo stil bij dit soort verstilde momenten en ik nodig kijkers uit om te zien wat ik zie, zie de mens in zijn humor, tragedie, eenzaamheid, verzonken in zijn eigen wereld.’ Zijn werken nodigen de kijker uit om dichterbij te komen, hiermee word je min of meer deel van het wachten op een vliegveld, station of waar dan ook en geef je je eigen invulling eraan. Het is knap om te zien hoe zijn werken het hart raken van ‘wachten’. Een bezigheid die we allemaal kennen. Naast zijn kunstenaarschap werkt Sam in de logistiek en backstage van poppodia in Utrecht. Ogenschijnlijk twee contrasterend bezigheden, maar juist een verbinding van tegengestelden. instagram.com/srmreekers/

U kunt zijn werk bewonderen tijdens de Atelierroute Blaricum 27 en 28 september 11.00-17.00 uur, Fransepad 42.

The post Sam Reekers en de actie van wachten appeared first on Hei & wei.

In het gemeentehuis aan de Kerklaan is een overzichtstentoonstelling te bezoeken, waar van iedere kunstenaar een werk te zien is. Ook jong talent krijgt dit jaar een podium: zes leerlingen uit groep 7 exposeren hun winnende kunstwerken.

Kunst in de Etalage
Als voorproefje zijn er twee weken voorafgaand aan de route al kunstwerken te zien in de etalages van winkels in Blaricum-Dorp.
kunstuitblaricum.nl

The post 20e Atelierroute Blaricum, ontdek de kunstenaars in het dorp appeared first on Hei & wei.

In principe was de winkel met de kermis dicht, maar voor dit Blaricumse verzoek was hij toch bereid om even open te gaan. De volgende ochtend sloeg het kleine deurtje open en even later stond ik klompen te passen. We stonden in een soort klompenhoekje waar ook een rek met stoffen klompenpantoffels te koop waren. Naast de pannen en achter het paardenvoer.

Nog even dreigde het einde kermis voor mij te worden, toen ik een stukje wilde lopen, maar vergeten was dat de klompen nog vastzaten aan een touwtje. Die helderheid van geest had ik de avond ervoor in het Vitus achtergelaten. Zo blij als een kind fietste ik met twee klompen in mijn hand terug naar huis.

Even later greep ik een rondje met de hond aan om ze ‘even’ in te lopen. Maar ik kwam van een koude kermis thuis. Ik was al meerdere keren gewaarschuwd dat je niet zomaar op klompen kon gaan lopen. Dat merkte ik. De laatste dag van de kermis stond ik op met blauwe wreven. Mijn doel om ze met het touwtrekken aan te doen, liet ik toch maar schieten.

Toch ben ik blij dat ze in de schuur staan. Je haalt namelijk toch een klein stukje Blaricumse identiteit in huis. De Blaricumse schoen is namelijk niet de loafer, de hoge hak, de bootschoen of de teenslipper. De Blaricumse schoen is er hooguit een met een stalen neus of een sneaker. Maar de enige échte Blaricumse schoen is van hout.

Dus als u mij voortaan ziet -of hoort- aankomen, weet u dat ik aan het oefenen ben. Want één ding is zeker: de volgende kermis beleef ik op klompen.

The post Een ode aan de Blaricumse klomp (en aan de Meelmuis) appeared first on Hei & wei.