OVB is zeer vereerd dat ze ook dit jaar een warm welkom mogen organiseren voor de goedheiligman en z’n vrolijke gevolg van hele lieve Pieten. Alle kinderen, ouders en/of begeleiders en belangstellenden zijn van harte uitgenodigd om hierbij aanwezig te zijn. De toegang is gratis.

Per boot in de Blaricummermeent
Sinterklaas arriveert op zaterdag 22 november per boot in de Blaricummermeent. Deze jongste wijk van Blaricum naast het Gooimeer is natuurlijk bij uitstek geschikt. Sint kan hier na een lange en vermoeiende reis zijn prachtige boot perfect afmeren. Om 14.00 uur zal Sinterklaas in gezelschap van de Pieten voet aan wal zetten bij Restaurant Bruis. Kom op tijd want het wordt een feestelijk en muzikaal spektakel! De goedheiligman heeft talloze verrassingen in petto om samen met zijn Pieten alle kinderen een onvergetelijke middag te bezorgen. Tot 15.45 uur kan Sint bij Restaurant Bruis begroet worden en kunnen kinderen genieten van heerlijk strooigoed dat wordt uitgedeeld door de Pieten. Voor meer lekkere versnaperingen ben je bij Restaurant Bruis aan het juiste adres.

Trek dus je leukste sinterklaasoutfit aan en kom gezellig naar de ontvangst van Sinterklaas in de Blaricummermeent. Kom bij voorkeur lopend of met de fiets, want de parkeergelegenheid is beperkt. Als je toch met de auto komt, volg dan goed de borden waar te parkeren.

The post Zie ginds komt de stoomboot… appeared first on Hei & wei.

In de stam vond hij ooit de perfecte plek voor zijn nest. Daar bracht hij zijn jongen groot, daar verdedigde hij zijn territorium. Elk seizoen keerde hij terug. De boom en de specht: twee oude vrienden die niet zonder elkaar kunnen.

Jute
Maar ja, ook bomen worden ouder. Toen de stam wat broos werd, besloot men hem te helpen: een beschermend laagje jute om de bast, zodat de oude reus nog wat langer mee kon. Alleen… dat had de specht niet op zijn bouwtekening staan.

Hartje
Toch wist hij precies waar zijn holletje hoorde te zitten. Dus tikte hij gewoon door het jute heen – en wat verscheen er? Geen gewone ronde opening, maar eentje in de vorm van een hartje.
Een liefdevolle handtekening van een specht met een groot hart voor zijn boom.

The post De trouwe specht en zijn boom appeared first on Hei & wei.

Hij is onze dorpshistoricus en verzorgt wandelingen vanuit de Historische Kring. Ook is hij actief in comités, verenigingen en lokale besturen. Alweer tien jaar geleden werd hij uitgeroepen tot Blaricummer van het jaar vanwege zijn grote betrokkenheid bij het dorp. Hoog tijd dus voor een poëtisch portret van deze toegewijde dorpsgenoot die in alles wat hij onderneemt Blaricum ademt.

De man en zijn dorp
Hij woont waar hij ooit werd geboren,
in het dorp van zijn vader, wiens stem
als een echo weerklinkt in levenswijsheid
die zijn verhalen en kijk op het leven bepalen.

Als wandelend geheugen bewaart hij de tijd
en als hij spreekt schuilt er in iedere adem
een anekdote. Hij verbindt van jong tot oud
en slaat bruggen voor wie elkaar niet vindt.

Kent het leven van de Blaricumse straten,
weet wie waar woonde en wie ons heeft verlaten.
Noemt dorpsbewoners bij de familienaam
in de chronologische lijn van hun bestaan.

Hij durft te spreken, niet om het gelijk,
maar om het gewicht van wat gezegd moet
worden. Is een hoeder van vrijheid en respect.
Niet voor roem, het zit van nature in zijn doen.

Op zijn racefiets glijdt hij, vrij van gedachten, door polder, bos en ochtendmist.
Ook dan kun je bijna alles aan hem vragen.
Behalve op zijn vrije dag die valt op alle donderdagen.

Al vroeg stak hij zijn handen in het groen,
nooit te beroerd om iets voor een ander te doen.
Hij vindt zijn thuis op de Bergweg. Geworteld
in het verleden, bloeit hij rijk tot in heden.

Hij is de man van ons dorp.

The post Dichter bij Blaricum appeared first on Hei & wei.

Na een flinke tegenslag – alle 120 kabouters waren vernield – sloegen buurtbewoners de handen ineen. Met hun gezamenlijke acties en veel enthousiasme van de initiatiefnemer werd het pad weer helemaal in ere hersteld.

Bezoek de kleine bosbewoners
En met succes! Inmiddels genieten jong én oud weer volop van de vrolijke kabouters langs de route. Overal zijn leuke tafereeltjes te zien, soms met een kleine opdracht erbij. Kinderen zingen kabouterliedjes, tellen mutsjes of speuren naar verstopte bewoners tussen de bomen. Of je nu met kleine kinderen komt of een lekkere boswandeling wilt maken: het Kabouterpad is een feest voor iedereen!

The post Om de hoek – wat in Blaricum en omgeving te beleven is appeared first on Hei & wei.

Tijdens dit landelijke vrijwilligersweekend zetten duizenden mensen zich in voor hun buurt, vereniging of stichting. Ook zijn er allerlei leuke en nuttige klussen, zoals speeltuinen opknappen of activiteiten voor ouderen organiseren. NLdoet is ook een laagdrempelige manier om kennis te maken met vrijwilligerswerk. Organisaties kunnen hun activiteiten aanmelden via nldoet.nl vanaf 3 november 2025, met een maximale bijdrage van €350 (op=op). Vrijwilligers kunnen zich daar ook inschrijven.

Voor meer informatie: info@vcbel.nl of 06-82311097.

The post NLdoet appeared first on Hei & wei.

door Wilma van Maarschalkerweerd
In de 19-eeuwse boerderij van Vos aan de Schapendrift 32 is het alsof de tijd heeft stilgestaan, zowel buiten als binnenshuis. Sinds zijn moeder zeven jaar geleden overleed woont Henk Vos (75) ofwel Henk van Piet van Wijn er alleen. Afgezien van een wisselend aantal koeien en kleinvee dan en regelmatige aanloop van onder andere zus Wijnanda en buurvrouwen Monique en Wil.

Half oktober blijkt het vee nog in de wei te staan, op Henk zijn grond naast dat van broer Klaas op de Blaricumse Kampen vlak bij Theetuin Brave Hendrik. Henk kachelt tweemaal per dag met de trekker naar zijn koeien om te melken. Vorig jaar heeft één koe de stier van Klaas effectief weten te verleiden; bij de andere heeft het helaas niet tot een kalf geleid. Vandaar dat Henk dit jaar één koe te melken heeft, Rozelientje, de enige melkkoe van Blaricum.

Een leven op de boerderij
Als oudste van vijf kinderen groeide Henk op op de boerderij. Hij herinnert zich de brand in de hooiberg, het fornuis op de deel, de was die daar pruttelde in de zwartmetalen kookketel met stookplaats onderin en met broers en zussen in de bedstee, totdat opa boven slaapkamertjes timmerde. Opa en oma woonden bij het gezin in. Na de ambachtsschool ging Henk in de metaalbewerking bij het staalconstructiebedrijf van Jan van den Bergh. Toen in 1986 zijn vader overleed stopte hij daar en nam hij het werk op de boerderij over, samen met moeder Duvera.

Verse melk en zelfgemaakte boter
Met tien koeien bleek op den duur het melkquotum voor de melkfabriek te klein. De melk werd niet meer opgehaald en de koeien gingen naar de slacht. Sindsdien houdt Henk zich bezig met een paar koetjes, wat jongvee van eigen kweek of van elders. Daarnaast is er altijd wel een machine om aan te sleutelen of iemand die zijn klushulp nodig heeft. De melk van Rozelientje is voor eigen gebruik en Henk maakt er boter van. Ook bij schoonzus Joke is de melk welkom, onder andere om yoghurt te maken. Henk krijgt wel eens de vraag of hij de boerderij niet wil verkopen. ‘Jawel’ is zijn antwoord dan, ‘maar dan moet je wel nog vijftien jaar wachten.’ Eind november moet hij worden geopereerd aan staar en zijn ene knie speelt op, maar Henk krijg je niet weg van deze plek.

The post Henk Vos en Rozelientje, de enige melkkoe van Blaricum appeared first on Hei & wei.

Henk, broer Klaas en Lambert Vos van de Meelmuis gingen het gevecht met alle gevaar aan. Met veel moeite werd ze gemolken. Na drie dagen was er nog geen verbetering, waarop Henk zei: ‘Hou maar op. Dan gaat haar kop eraf bij de slager.’ Dit werd luid en duidelijk uitgesproken. Rozelientje verstond het en begreep het. ‘s Middags stond ze te loeien, ze was niet gemolken en haar uier deed zeer. Henk was alleen en voelde aan haar uier. Rozelientje sloeg niet. Henk hing de ketel eronder en Rozelientje sloeg niet. Nu wordt ze tweemaal daags gemolken. Als Henk binnenkort wordt geopereerd aan staar, gaat Rozelientje uit logeren. Als Henk hersteld is en alles weer helder ziet, gaat ze naar huis en tekent Henk er weer vijftien jaar bij.
Blaricum, een boerendorp met nog maar één melkkoe. Staat er nog een jonge boer op?

The post Het verhaal van Rozelientje appeared first on Hei & wei.

In 2006 vatte ds. Jan Rinzema, toenmalig predikant van de Dorpskerk en Blaricum een warm hart toedragend, het idee op om een beeld buiten de Dorpskerk te plaatsen, als uitroep en oproep. Het werd gemaakt door Carla Kamphuis-Meijer, een Bussumse beeldhouwer, en onthuld in 2008. Het beeld is geïnspireerd op Johannes de Doper (Laren) en ‘der Rufer’ (Berlijn). Door de verkoop van kleine bronzen beelden van De Roeper en giften van vrienden werd het idee gerealiseerd. Waarom deze Roeper?

“zullen de goeden spreken?”
Jan Rinzema: ‘Het beeld moest een zeggende boodschap zijn “voor buiten”. Immers: Jezus en zijn boodschap waren meestal te vinden in de open lucht, want daar sprak Hij zijn verhalen. De Roeper roept, met zijn hoofd licht naar de hemel gebogen naar boven, vanwaar zijn inspiratie komt. Tegelijkertijd is zijn hoofd gericht tot de hoofden en de harten van mensen, wat de positie van zijn hoofd ook uitdrukt. De spreuk, geplaatst op de sokkel, die ik het meegaf: “zullen de goeden spreken?” heeft als inspiratiebron de uitspraak “Zij die weten, spreken niet; zij die spreken, weten niet” van Lao-Tse, de beroemde Tao-filosoof uit 600 BC.

De Roeper bedoeld als sprekend beeld
Het was en is de droom van Jan Rinzema dat het beeld gebruikt worden zoals dat van Pasquino in Rome. Sinds de 15e eeuw tot op heden worden anonieme zielenroerselen aan de sokkel van dit beeld bevestigd over de actuele machthebbers, hun politiek en hun schandalen, de Pasquino als uitlaatklep. Jan: ‘Iedereen mag briefjes of boodschappen aan de Roeper hangen, om zo smekende, satirische en kritische boodschappen te verspreiden. Immers: de Roeper is bedoeld als een sprekend beeld van dat wat leeft in de harten van God en mensen.’

Roeper in de woestijn
Een tweede spreuk op de sokkel verwijst naar de bijbel, Marcus 10, vers 49: “Houd moed, staat op, Hij roept u”. Een spreuk, die we allen in deze tijd nodig hebben, wie die Hij ook mag zijn. Een tijd waarin we onze ogen en oren gebruiken waarvoor ze zijn bedoeld: dat we elkaar zien als mens, dat we naar elkaar luisteren. En dat we moedig zijn om op te staan voor elkaar. Jan Rinzema ziet in het beeld ook een aanmoediging tot samendoen: ‘De Roeper roept mensen op zich te engageren, om van toekijkers deelnemers te worden.’ Laten we ervoor waken dat De Roeper geen roeper in de woestijn zal zijn.

The post KerkKunst Dorpskerk – De Roeper appeared first on Hei & wei.

door Petra Mommersteeg
29 oktober 20.30 uur. In het donker rijd ik naar de Torenhof. Over een half uur gaan alle stembussen dicht. Ook in Torenhof.

Iedereen die dan nog in de rij staat, mag dan nog wel zijn stem uitbrengen voor de landelijke verkiezingen, maar daarna is het echt afgelopen. Want er moet geteld worden. En dit jaar maak ik actief deel uit van die fase van het democratisch proces. Ik tel mee!

Spannend
Ik kan mij niet herinneren dat Landelijke Verkiezingen ooit zo spannend waren. Er is heel veel gedebatteerd, campagne gevoerd en gepeild de afgelopen weken. De Verkiezingen waren trending topic op social media, in kranten en op televisie. In de peilingen zijn de grote partijen nu zo dicht tegen elkaar aangekropen dat theoretisch echt alles mogelijk is. Net voetbal. De nieuwe premier kan van links, rechts of door het midden komen. Reden is het grote aantal zwevende kiezers. Tot afgelopen maandag 27 oktober schatte men dat dat getal ergens tussen de 47 tot 82% ligt. Wij de tellers mogen zo het eerste tipje van deze sluier oplichten. Nou ja, alleen wat betreft stembureau Torenhof in Blaricum dan. Maar toch.

Handwerk
Voorzitter Rik Barlo heeft er zin in. Na een korte introductie gaan we aan het werk. Om 21.00 uur precies gaat het bureau dicht en gaan de stembussen open. De stembiljetten worden op de vloer gestort. Tellen is een fysiek karweitje en dat is fijn; het handwerk van de Democratie. Zittend op de grond of aan een tafeltje vouwen we, met z’n negenen, de enorme vellen papier uit en lopen rond om ze op de juiste stapel te leggen. We noteren het aantal stemmen per partij op een lijst. Gedurende de dag is zorgvuldig bijgehouden hoeveel mensen hebben gestemd en deze twee getallen moeten natuurlijk gelijk zijn. Morgen worden de verschillende stapels verder per kandidaat uitgesplitst.

Signed, sealed and delivered
Het is 22.45 uur. We zijn klaar. Inmiddels zijn de landelijke exitpolls bekend geworden. Wij maken per lijst een pakket dat in transportbakken gaat. De Blaricumse uitkomst wordt genoteerd in een proces-verbaal dat we allemaal moeten tekenen. In de stromende regen dragen we de transportbakken naar de auto van de voorzitter. Ik neem het koffertje waarin het proces-verbaal zit onder mijn hoede en zal achter voorzitter Rik aan rijden. Mocht er onderweg wat met de stembiljetten gebeuren hebben we altijd het proces-verbaal nog. Zonder verdere strubbelingen komen we aan bij het BEL-gemeentehuis in Eemnes. Ons democratische handwerk gaat daar na controle veilig achter slot en grendel. Het is 23.30 uur. Mijn taak zit erop. Hopelijk nu voor vier jaar…

The post Het handwerk van de democratie appeared first on Hei & wei.

door Nelliëtte van Wijck
Soms ben je al zo lang vriendinnen dat het voelt alsof je er gewoon een zus bij hebt. Dat geldt zeker voor Juliette Leeuw en Tinka Kant.

Juliette: ‘We kennen elkaar nu al 35 jaar en in onze familie-app heet het niet voor niets Zussen en Tinka. Zussen door vriendschap.’

Juliette
Op haar achttiende vertrok de Blaricumse Juliette naar Parijs om Frans te studeren. Via een toeristische opleiding reisde ze vervolgens de wereld over. Haar grote liefde Pieter ontmoette ze tijdens een bijzonder diner, waarbij elk stel een vrijgezelle man en vrouw meenam. Toevallig kwam ze naast Pieter te zitten – en aan het einde van de avond was het raak. Ze wonen alweer jaren in Blaricum-Dorp en hebben twee kinderen.

Tinka
Ook Tinka bewandelde haar eigen pad. In Soest liep ze op de markt haar oude schoolgenoot Cees tegen het lijf. Wat begon met een praatje en een paar koffiedates groeide al snel uit tot meer. Tijdens een spontaan etentje sloeg de vonk definitief over – sindsdien zijn ze onafscheidelijk. Inmiddels wonen ook zij gezellig in het Gooi.

Samen sterk
Omdat Juliette en Tinka tegenwoordig dicht bij elkaar wonen, besloten ze hun vriendschap een nieuwe dimensie te geven. Twee jaar geleden richtten ze samen Studio Lacy Lion op – een speelse knipoog naar de Engelse vertaling van hun achternamen. Met hun studio richten ze zich op het opruimen en restylen van woningen, ze ondersteunen bij woningontruimingen en begeleiden mensen als verhuiscoach. Hun samenwerking voelt vanzelfsprekend; ze begrijpen elkaar met een half woord en vullen elkaar moeiteloos aan.

The post Opgeruimd staat netjes appeared first on Hei & wei.