The post hei & wei wenst u een kleurrijk 2026 appeared first on Hei & wei.

Rozenn Le Buhan, veeverzorger en schaapherder van GNR heeft het over de Schotse Hooglanders, die in het rustgebied bij het Laarder Wasmeer leven. Ze legt uit: ‘Dit is een sociale kudde, met koeien, kalfjes en stieren. Oudere dieren nemen de leiding en delen ervaring over vindplaatsen van voedsel en water. Zo zorgen de dieren voor elkaar en beschermen elkaar indien nodig. Denk bijvoorbeeld aan de komst van de wolf. We monitoren nu het gedrag van de dieren, ook om te zien wat ze nodig hebben in hun leefgebied. Ze doen het goed, zijn heel rustig. Inmiddels zijn er zeven kalfjes geboren.’

Schatzoeken voor schaapherders
Met haar duobaancollega Mirjam de Hiep is Rozenn verantwoordelijk voor veeverzorging en beheer in het GNR. De Blaricumse kudde Drentse heideschapen graast zelfstandig op de Tafelbergheide en de Blaricummerheide, waar ze naast heidebeheer worden ingezet bij educatielessen en evenementen bij de schaapskooi, zoals schaapscheren. De Larense kudde wordt gehoed met herder en hond op de Westerheide, Bussummerheide en Zuiderheide. Tijdens hun werk verzamelen de herders op de heide allerlei zaken die niet in de natuur thuishoren. Een deel verdwijnt in een vuilniszak, bijzondere vondsten liggen uitgestald in het rariteitenkabinet in de voormalige manege in Laren.

Plastic, lekker hapje…
Heidebewoners als vos, vogels en knaagdieren zijn niet bepaald kieskeurig. Naast kaalgeknabbelde golfballetjes, een kaboutertje zonder neus en een plastic neushoorn met vraatsporen staan devotiekaarsen in de kast, kennelijk gejat van het kerkhof door de vos. Die heeft ze opengetrokken, leeggevreten en er overheen geplast. Een kinderlaarsje heeft een interessante knaagrand opgelopen. Minder aanvreetbaar zijn fietssloten, kogelhulzen, buisjes om je joint in droog te houden en twee urnen, die nabestaanden voor het gemak maar hebben achtergelaten na het illegaal uitstrooien van de as. Speelgoedjes, armbandjes, hondenpenningen en oormerken van vee liggen naast een plaat met de Formule 1-circuits van 2025. Zou de eigenaar van die lege wodkafles nog veilig zijn thuisgekomen, vraag ik me af.

Hartenkreet van de schaapherder
Rozenn: ‘Alsjeblieft mensen, neem je afval mee naar huis. Leer je kinderen om snoeppapiertjes in hun zak te stoppen of aan papa of mama te geven. Koffiebekers, blikjes, flesjes, zakjes, het schaadt de natuur. Gebruik in je eigen tuin vetbollen zonder plastic netje; vogels nemen de netjes mee en dumpen ze in de natuur.’ Nog één hartenkreet: je hond borstelen op de hei, prima, maar laat geen bossen hondenharen achter als ‘leuk nestmateriaal’. Het antivlooienmiddel dat er in zit is dodelijk voor jonge vogels en zoogdieren. De natuur is van iedereen en natuurbeheer doe je samen!

Zie gnr.nl voor informatie, natuurgebieden, themamiddagen en excursies.

The post Rariteiten en koeien in de mist appeared first on Hei & wei.

Een cadeautje van de aannemer die verantwoordelijk was voor de bouw van het daar gerealiseerde bio-based kantoorgebouw. Hij hing verschillende vogel- en dierenhuisjes rondom het gebouw op en wandelaars kunnen ze ontdekken. Dit voorjaar als de inheemse plantjes op het dak in bloei staan, besteden wij in hei & wei uitgebreid aandacht aan dit prachtige gebouw dat naadloos opgaat in het heidelandschap.

The post Huisje Boompje Beestje appeared first on Hei & wei.

Achter de schermen staan de initiatiefnemers -fotografen Mirjam van Iterson, Rob Regensburg en Alexander Peek- opnieuw klaar om hun passie voor fotografie over te dragen aan de jeugd. Hun doel? Kinderen op een creatieve manier laten kijken, voelen en vastleggen.

Inspirerende gastlessen
In februari krijgen alle deelnemende groepen een gastles van de fotografen. Tijdens deze lessen leren de leerlingen de fijne kneepjes van het vak: werken met licht, kleur, compositie én het maken van echt contact met degene die ze fotograferen. Want juist dat zorgt voor het allerbeste portret. Of er nu met een professionele camera of een smartphone wordt gewerkt – dat maakt helemaal niets uit.

Deadline & jury
De uiterste inleverdatum voor de foto’s is 15 maart. Daarna gaat de vakjury aan de slag met het selecteren van de acht beste foto’s. Daarbij wordt gekeken naar creativiteit, originaliteit, techniek én het verhaal achter het portret: waarom is deze persoon zo dierbaar? Ook dit jaar maakt Barend Houtsmuller, bekend van Het Perfecte Plaatje, weer deel uit van de jury – een geweldige motivatie voor de jonge fotografen!

Publieksprijs & feestelijke uitreiking
Uit de top 8 worden drie prijswinnaars gekozen door de vakjury, maar ook het publiek krijgt een stem. Iedereen kan straks meebepalen wie de publieksprijs wint. De feestelijke prijsuitreiking vindt plaats op 15 april. Natuurlijk zijn er weer mooie prijzen te winnen, maar het belangrijkste doel blijft: de jeugd enthousiast maken voor fotografie, creativiteit en bewust kijken. En met meedoen is eigenlijk iedereen al een winnaar. We houden u op de hoogte van alle ontwikkelingen rondom deze bijzondere fotowedstrijd!

The post Jongeren achter de Lens fotowedstrijd Blaricum van start! appeared first on Hei & wei.

door Marjolijn Schat
Jan Aberson uit Blaricum-Dorp deed vorig jaar mee en fotografeerde zijn opa. Met zijn foto Langs de Lijn won hij de derde prijs. Bij de foto vertelde hij: ‘Dit is mijn opa, hij staat door weer en wind langs de lijn. Hij is mijn grootste fan en hij is trots op mij. Maar ik ben nog trotser op zo’n opa.’

Via de jury kreeg ik Jans naam door als deelnemer die ik mocht interviewen. Daar was ik blij mee, want ik had destijds mijn stem uitgebracht voor zijn foto bij de publieksprijs. Niet alleen vanwege de technische kwaliteit, maar vooral door de emotie die de foto opriep. Het beeld raakte me persoonlijk: mijn eigen vader overleed voordat mijn kinderen begonnen met hun sportavonturen. Ik weet zeker dat híj daar elk weekend langs de lijn had gestaan. Precies dát is de kracht van fotografie – een beeld kan gevoelens losmaken en verhalen vertellen zonder woorden. Een groot compliment dus voor Jan.

‘Ondernemer worden lijkt me wel wat’
Jan woont met zijn ouders en zijn twee jongere broertjes Hein en Ted in Blaricum-Dorp. Inmiddels zit hij op het Goois Lyceum in gymnasium 1 en heeft hij net een succesvolle toetsweek achter de rug. Over zijn toekomst weet hij één ding zeker: studeren gaat hij sowieso. Wat precies, dat weet hij nog niet. ‘Maar ondernemer worden lijkt me wel wat, net als mijn vader,’ zegt hij.

Langs de Lijn in Knokke
Meedoen aan de fotowedstrijd vond Jan fantastisch. Winnen had hij natuurlijk graag gewild, hij is behoorlijk competitief ingesteld. Dat blijkt ook uit zijn vele sportieve hobby’s: padel, golf en voetbal. Jan voetbalt bij BVV’31. De winnende foto van zijn opa langs de lijn is echter gemaakt in Knokke, waar het gezin in de herfstvakantie was. Ze besloten daar spontaan naar de lokale voetbalclub te gaan. ‘Het was best lastig met het licht aan de kust en die blauwe gloed,’ vertelt Jan. ‘En eigenlijk hadden we maar één dag echt goed weer.’ Een lucky shot dus, en één met gevoel. De tips uit de gastlessen kwamen goed van pas. Hoewel Jan nu niet ineens dagelijks met een camera rondloopt, merkt hij dat hij wel anders naar foto’s kijkt. ‘Ik let nu veel meer op het licht en de compositie.’

Opa en kleinzoon
Ook opa Oscar Monincx schuift aan bij het gesprek. Hij vond het geweldig om samen met zijn oudste kleinzoon aan de wedstrijd mee te doen. Als trotse opa van vier kleinzonen en een kleindochter staat hij afwisselend langs de voetbal- en hockeyvelden om iedereen aan te moedigen. ‘Dat ik nu zélf eens onderwerp van een foto was, samen met Jan, maakt het extra bijzonder,’ zegt hij. Jan knikt: ‘Opa is geweldig. We doen veel dingen samen.’ Zo zijn de bezoeken aan Ajax en het Nederlands elftal vaste prik. Het verhaal van Jan laat precies zien waar deze fotowedstrijd om draait: samen iets creëren, anders leren kijken én een blijvende herinnering maken. En dat maakt meedoen al een prijs op zich.

The post Langs de Lijn van Jan appeared first on Hei & wei.

De ruimte werd gehuurd van de buren en eigenaren, het echtpaar Jaap Visser en Anneke van de Koot. Het atelier kreeg de naam De Plakhoek, een knipoog naar de vroegere fietsenmakerij van Wim Bos in dit pand, waar de nodige banden werden geplakt. Bovendien hoopte men dat bezoekers in het atelier gezellig zouden blijven ‘plakken’ om van de kunst te genieten en erover te praten.

Een enthousiast begin
Een tiental kunstenaars ging enthousiast van start, onder de bezielende leiding van Marijke van Melle-Man en haar man Cor. Deelnemers waren pottenbakkers, schilders, beeldhouwers, grafici en een weefster. Dit waren onder andere Maja Boot, Rolf Kok, Marga Slager, Elizabeth Copijn, Nel Kooiman, Marianne Piël, Joanike Ring, Mieke Pontier, Wilma Husman en Jos en Peternelle Klap. Samen zorgden zij ervoor dat De Plakhoek financieel kon draaien, zonder één cent gemeentelijke subsidie. In de uitnodiging voor de opening stond een opvallende mededeling: ‘Overigens is het atelier alleen te voet of per fiets bereikbaar, want er zijn geen parkeerplaatsen. Een mooie gelegenheid om de oude en romantische omgeving rustig te bekijken.’ Ook anno 2025 geldt dit nog steeds voor deze mooie plek.

Grote belangstelling
De opening werd verricht door de toenmalige burgemeester Anneke le Coultre-Foest. De kunstenaars waren nieuwsgierig hoe hun initiatief zou worden ontvangen. In Laren en Blaricum met zo’n rijke kunsthistorie lagen de verwachtingen hoog. Maar die verwachtingen werden meer dan waargemaakt. Vanuit alle geledingen van de Blaricumse bevolking kwam men een kijkje nemen in De Plakhoek. Op tweede kerstdag werden kleine exposities gehouden met recent werk. De kerstsfeer werd verhoogd met een glaasje glühwein en feestelijke livemuziek, verzorgd door laatstejaars studenten van verschillende conservatoria. De belangstelling was groot.

Lustrum en nieuwe inspiratie
Bij het tweede lustrum besteedde de Gooi- en Eemlander op 20 december 1988 uitgebreid aandacht aan het kunstenaarscollectief. Ter gelegenheid daarvan was er een gezamenlijke expositie van de elf kunstenaars. Daarnaast werd een oriëntatiecursus aangeboden. Deze was bedoeld voor mensen die ooit creatief bezig waren geweest, maar dit onderweg waren kwijtgeraakt. In De Plakhoek kregen zij de kans hun creativiteit weer nieuw leven in te blazen.

Het einde van De Plakhoek
In 1991 kwamen er donkere, vooral financiële, wolken boven De Plakhoek. De onderhoudskosten -het dak moest vernieuwd worden- liepen te hoog op. Besloten werd te verhuizen naar Almere, waarmee een einde kwam aan dit gedurfde initiatief. Het pand werd verkocht aan liedjeskunstenaar en schrijver van vele grote hits Hans van Hemert, die ons op 7 oktober 2024 is ontvallen.

Met dank aan Maja Boot voor de verstrekte info

The post Kunstenaarscollectief De Plakhoek appeared first on Hei & wei.

Zijn veelzijdigheid komt velen vaak van pas. Zo is Lambert onder andere actief bij de Blaricumse brandweer, de duivenclub, de Blaricumse kermis, de Dag van het Werkpaard, Stichting Promotie Blaricum, de Wijnproeverij en -niet te vergeten- zijn eigen schapen, met in het voorjaar de vele lammetjes die vrolijk blaten rond de boerderij.

Na het overlijden van zijn moeder december 2024 viel zijn steun en toeverlaat weg. Gelukkig wordt Lambert omringd door mensen die het goed met hem voor hebben. Zij vonden het belangrijk om in het grootste geheim een verassingsfeestje te organiseren ter gelegenheid van zijn twaalfde lustrum.

Een hele uitdaging
Dat was natuurlijk wel een flinke uitdaging, want Lambert ontmoet dagelijks veel mensen. Maar het is de organisatoren wonderbaarlijk goed gelukt. Op zijn geboortedag werd een volledig verraste en duidelijk geraakte Lambert opgewacht door een grote schare familie en bekenden in De Duiventil in Laren, waar Lambert wekelijks achter de bar staat. Het werd een hele gezellige avond met iemand die zich altijd zo bescheiden opstelt en nu eens volop in het middelpunt stond. Alles was tot in de puntjes geregeld. Wouter Kroon schreef namens de brandweerleden een toepasselijk lied – op de melodie van Mijn Opa van Leen Jongewaard en Hetty Blok – dat hieronder staat en uit volle borst werd meegezongen.

Elk dinsdagavond neemt ie bitterballen voor ons mee,
neemt zelf ook een hapje, en soms ook wel voor twee,
biertjes tappen en koffie uit een mok …
en dan de frituur … een heuse ware kok.

Refrein:
De meelmuis, de meelmuis, de meelmuis,
in heel het dorp is er niemand zoals hij,
de meelmuis, de meelmuis, de meelmuis,
en niemand is zo vrolijk en blij,
voor heel de brandweer, een echte gastheer,
en niemand is zo vrolijk en blij,
nergens zo iemand als hij,
voor heel de brandweer, een echte gastheer,
niemand zo aardig en blij. Die ouwe meelmuis …

Op z’n klompen stapt hij vrolijk in het rond,
frikandellen eten want dat is toch gezond,
het eerste bij de uitruk het liefste bij de deur,
snel de straalpijp pakken want daar zijn die dingen veur.

Refrein

Schapies tellen en wat zijn het er weer veel,
snel terug naar de winkel want iemand wil wat meel,
Lambert Vos is inmiddels zestig jaren oud,
een hele goeie gozer al reageert hij soms wat bout,
altijd aan het werk voor mens en ieder dier,
kerstbomen verkopen, dat doet hij met plezier.

Refrein

The post Lambert Vos ‘Meelmuis’ 60 jaar appeared first on Hei & wei.

door Wilma van Maarschalkerweerd
Dat zegt biodiversiteitsactivist Hugo Weenen, wiens project duizendsoortentuin nu bijna een jaar loopt. Sinds begin 2025 registreert hij via waarneming.nl alle soorten, flora én fauna, die voorkomen in zijn tuin en twee aangrenzende stukjes gemeentegroen die hij in zelfbeheer heeft. Half december staat de teller op 693 soorten, dus gaat hij in 2026 vrolijk door met determineren. Het is een goede stimulans om veel over biodiversiteit te leren, merkte hij.

Hugo is sinds enige jaren voorzitter van de Groencommissie Blaricum, waar het handhaven en verbeteren van de biodiversiteit hoge prioriteit heeft. Dat de biodiversiteit onder druk staat door diverse oorzaken is algemeen bekend. Hugo: ‘Elke tuin, elk plantsoen en elke berm kan bijdragen aan biodiversiteitsherstel, mits deze op een ecologische manier wordt beheerd. Als ik de bewoners en de gemeente Blaricum daartoe wil aanzetten, moet ik er ook in mijn eigen tuin mee aan de slag. Dus: practice what you preach, Weenen!’

De tuin als een living lab
In de BEL-gemeenten zijn tot op heden 3000+ soorten geïdentificeerd. Hugo telde tot nu toe onder andere 114 soorten nachtvlinders, 91 vogelsoorten, 11 soorten paddenstoelen en 8 soorten slakken. ‘Mijn tuin verandert steeds,’ zegt hij, ‘ik haal zaken weg die niet bijdragen aan de biodiversiteit en plant dan inheemse planten die de soortenrijkdom bevorderen. Ook waaien plantensoorten spontaan aan. Mijn tuin is een living lab.’ Voor de jaarlijkse BEL Biodiversiteitsavond nodigt de BEL Biodiversiteitscoalitie interessante sprekers uit, die bewoners graag aansteken met het ‘biodiversiteitsvirus’. Door de prachtige foto’s, enthousiaste verhalen en praktische tips groeit het aantal mensen dat zich interesseert en inzet voor de natuur in onze dorpen.

Hoe wordt je tuin biodiverser?
Hugo: ‘Ik ga uit van de vijf V’s: veiligheid, voedsel, vocht (water/vijver), voortplanting, variatie. Veiligheid vinden vogels in stekelige struiken, zoals de meidoorn; voor voedsel zijn ze aangewezen op bessen, zaden en insecten en om die te lokken zet je nectarplanten en waardplanten in je tuin. Bij voortplanting kun je denken aan nestkasten en insectenhotels. En variatie spreekt voor zich: hoe ruimer het buffet gedurende zoveel mogelijk maanden, hoe meer soorten gedijen in jouw tuin. En tenslotte: tuinier zonder insecticiden en koop biologisch gekweekte planten.’ Zijn grasveld is inmiddels veranderd in een wilde bloemenweide, waar eerder dit jaar o.a. wilde marjolein, duizendblad, zuring, koninginnenkruid, zomerfijnstraal en ooievaarsbekje bloeiden. Het zoemde en fladderde er dat het een lieve lust was.

Waardplanten en nectarplanten
Hugo Weenen schreef hier al vaker over waardplanten, waar vlinders hun eitjes op afzetten, zodat de jonge rupsen direct kunnen eten. Denk aan de brandnetel, waardplant voor maar liefst vijf vlinders, en verder zuring, luzerne, kattenstaart, wegedoorn, wilde peen, pastinaak, engelwortel, dille, venkel. Voor nectar en stuifmeel plant je winterheide, sneeuwbal, vlinderstruik, judaspenning, lavendel, koninginnenkruid, hemelsleutel, herfstaster en klimop. Zorg voor een goede bloeiboog: bloeiende planten van de late winter tot de late herfst.
Biodiversiteit, essentieel voor een gezond en levend Blaricum! Lees meer op Facebook: Biodiversiteit in Gooi en Vechtstreek

The post ‘Biodiversiteit verbeteren kunnen we allemaal’ appeared first on Hei & wei.

door Gerda Jellema
Of het nu gaat om gebeurtenissen, actuele thema’s, reizen of gewone momenten uit het dagelijks leven: alles vindt zijn weg naar het werk van Jolanda Drukker Murray. Elk kunstwerk vertelt een eigen verhaal. En deze veelzijdige kunstenares is voorlopig nog niet uitverteld.

Jolanda volgde de studie Kunstgeschiedenis aan de Universiteit Leiden, een aantal kunstopleidingen en de 3-jarige opleiding tot autonoom kunstenaar bij Artibus (HKU) in Utrecht. Ze werkt met klei, textiel, beton, hout, naald en draad. Het onderwerp, de vorm en het verhaal bepalen de materiaalsoort. Haar werk is regelmatig te zien op exposities en opgenomen in verschillende binnenlandse en buitenlandse collecties.

Visueel verhalenverteller
Jolanda is geïnteresseerd in het gedrag van mensen en dieren. Wat beweegt ons om iets wel of niet te doen. Jolanda: ‘Ik voel mij een visueel verhalenverteller, ik hoop emoties over te brengen en een bewustwording te creëren. Een voorbeeld hiervan is mijn kunstwerk Hear no evil, See no Evil, Speak no evil. Kijken wij als mens weg van onze verantwoordelijkheden? Dit kunstwerk is uitgevoerd in zowel hard als zacht materiaal.’ Een ander verhaal is het kunstwerk Let’s vote, een ode aan het vrouwenkiesrecht. Jolanda: ‘Mijn moeder vierde dat ze mocht stemmen. Na het uitbrengen van haar stem nam ze ons kinderen mee om taartjes te gaan eten. Ik deed en doe hetzelfde met mijn kinderen en kleinkinderen.’

Frames of nature
Haar verwondering voor de natuur komt terug in de serie Frames of Nature, gebaseerd op de mosselen die ze als kind zag meebewegen met de golven. In de wachtruimte van het Centrum voor Vroegdiagnostiek bij het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis heeft één van haar Mossels een mooie plek gekregen. De Mossels zijn ook het beeldmerk voor Naarden the Art Fair in januari 2026.

Documentair borduurwerk
‘In de covidperiode heb ik het borduren herontdekt. Met name het “documentair borduurwerk” zoals ik het noem, heeft mijn belangstelling. Bijvoorbeeld het werk Notre Dame on Fire; een foto van de Notre Dame waaruit geborduurde vlammen oprijzen. Mijn borduurwerk werd op Instagram ontdekt door onder anderen de New Yorkse Photography Academy, en sindsdien geef ik daar online workshops foto borduren, deze workshops geef ik ook fysiek in Parijs en in mijn atelier.’

Experimenteren met klei en textiel
Als artist in residence werkte Jolanda in 2024 drie maanden in het Tuinatelier van het K.F. Hein Fonds, waar ze experimenteerde met combinaties van klei en textiel. Bij het stoken bleek het textiel te verbranden, wat haar aanzette tot onderzoek naar zelfdrogende klei. Dit experiment zette ze voort in het voormalige atelier van de Gooise kunstenaar Bob ten Hoope in ons dorp. In het kader van Plan B van de Dooyewaard Stichting werkte ze daar de laatste drie maanden van 2025. Er zijn nog meer verhalen: volg Jolanda op haar socials en jolandadrukker.com. In 2026 is haar werk te bewonderen op Naarden the Art Fair van 22 t/m 25 januari. En van 2 mei tot 21 juni 2026 is in het Leids Wevershuis haar solo-expositie Where do I belong – Reflections on my Heritage te bewonderen.

The post Visueel verhalenverteller Jolanda Drukker Murray appeared first on Hei & wei.

The post Boodschappen doen in het dorp appeared first on Hei & wei.