Net als velen moest ook ik een drempel over. Ik heb immers mijn hele bewuste leven kunnen genieten van vrede in mijn directe omgeving. Ik kon vertrouwen op een solide Atlantische overeenkomst. Oorlog was iets uit onze geschiedenisboekjes; dat nooit weer. Maar wat zijn we het afgelopen jaar ruw wakker geschud. De rap veranderende geopolitieke situatie was niet meer te ontkennen, en het duurde niet lang tot ook ik het met vrienden en buren serieus had over noodradio’s, zaklampen en waterfilters.

Het gaat niet alleen om jezelf
Fijn dat Joke en Annemiek dit d.m.v. deze bijeenkomst willen structureren. Annemiek, werkzaam bij het Rode Kruis, heet iedereen welkom en benadrukt meteen dat ze niemand bang wil maken, maar dat het wel verstandig is om met elkaar na te denken over noodsituaties. Ze windt er geen doekjes om. Het is volgens haar niet de vraag of zich een noodsituatie aan zal dienen, maar wanneer. Dat staat vast. Sterker nog, er hebben zich al situaties voorgedaan: besmet drinkwater in Amersfoort en een gasexplosie in Utrecht. Het hoeft dus helemaal niet om een (hybride) oorlog te gaan, het kan ook langdurige stroomuitval of een overstroming zijn waar we mee te maken gaan krijgen. We kunnen allemaal individueel onze noodmaatregelen hebben genomen om 72 uur te overleven, inclusief onze hond of kat maar haar vraag aan ons is vooral ook hoe we anderen die daar misschien minder toe in staat zijn, kunnen helpen. Want als het internet wegvalt en dus ook onze fijne Boereblij Buurtapp, kunnen we niks meer. Als de stroom uitvalt, kunnen we niet koken, hebben we geen water en licht, de wc wordt niet doorgespoeld, onze ouders en kinderen zijn niet meer te bereiken en we krijgen het koud. Hulpdiensten kunnen niet overal tegelijk zijn en actuele informatie zal niet direct beschikbaar zijn. Een duister scenario, zeker voor dementerenden, alleenstaanden, zieken of mensen die slecht ter been zijn.

Aan de slag
Het is een verhelderend gesprek en het is duidelijk dat we als buurt aan de slag willen. Een groepje van zeven aanwezigen zal een voorzet doen en zich in eerste instantie bezighouden met vragen als: hoe brengen we de buurt in kaart, wie heeft er extra hulp of aandacht nodig en wie is daar als eerste verantwoordelijke voor en wie kan welke hulp bieden. Het is een goed begin, denk ik. We weten dat er verschillende buurtapps zijn in ons dorp. Bent u geïnteresseerd om ook eens met uw buurtgenoten door te praten over dit onderwerp. Annemiek Mulder (via redactie@heienwei.nl) adviseert u graag dit op te zetten.

The post Een goed buurtgesprek over noodsituaties appeared first on Hei & wei.

Iedereen die ooit op OBS Bijvanck, PC De Levensboom of RK Bijvanck/De Pionier heeft gezeten – van recente schoolverlaters tot leerlingen van het eerste uur – is van harte welkom om herinneringen op te halen en elkaar weer te ontmoeten. De reünie vindt plaats in tijdsblokken per leeftijdsgroep, waarbij ook (oud-)leerkrachten aanwezig zullen zijn.

Aanmelden kan via de QR-code op de poster.

The post Reünie Scholencomplex Bijvanck appeared first on Hei & wei.

The post Jaarvergadering hei & wei appeared first on Hei & wei.

Ze laten zien dat gemak, gewoonte en nieuwsgierigheid samen een eigen route maken, dwars door het landschap. Elke stap bevestigt het pad en nodigt anderen uit hetzelfde spoor te volgen. Ook Blaricum heeft olifantenpaadjes.

Deze keer starten we op de Bergweg en eindigen op Bij de Berg. De route scheelt zo’n 350 meter met de geijkte paden. Het startpunt bevindt zich naast Bergweg 22 en binnen een minuut bent u op Bij de Berg.

Loop dit olifantenpaadje met ons mee via de QR-code of ga naar ons instagram account: Dorpsblad hei & wei / @heienwei. Kent u ook een olifantenpaadje? Laat het achter bij de redactie via redactie@heienwei.nl

The post Olifantenpaadjes in Blaricum Bergweg – Bij de Berg appeared first on Hei & wei.

In de loop van de tijd breidden mijn werkzaamheden zich behoorlijk uit. Zeker een dag in de week en regelmatig ook ’s avonds en in het weekend reed ik heen en weer. De parkeerkosten liepen de spuigaten uit. Dat kon toch eigenlijk niet de bedoeling zijn van vrijwilligerswerk. Hoogste tijd om naar een alternatief te zoeken. Hoe kom ik op een goedkopere manier naar Amsterdam.
Aan het openbaar vervoer had ik wel eens gedacht, maar het leek me vanuit ons dorp eigenlijk niet te doen. Geen idee hoe het allemaal werkte. Na wat speurwerk bleek de oplossing echter verrassend eenvoudig. Buslijn 320 vertrekt zo ongeveer om het kwartier vanaf de halte Crailo bij het voormalige ziekenhuis Tergooi en brengt me in nog geen half uur naar Amsterdam Amstelstation. Vanaf daar nog drie haltes met de metro en ik ben op mijn bestemming, hoe makkelijk kan het zijn.

De auto parkeer ik op het nabijgelegen P+R-terrein, waar je als je vroeg bent een heerlijke kop koffie kan scoren bij de koffiekar ‘Eerst koffie’ van Angélique Vredeveld. Anders dan ’s avonds en in de weekenden staat helaas het parkeerterrein op de dag dat ik werk ’s ochtends helemaal vol. Dan rijd ik naar de volgende halte Gooimeer P+R, waar altijd plaats is. Overigens stopt deze bus vanuit Hilversum ook bij Blaricum P+R bij de Bijvanck en rijdt er vanaf deze haltes ook een lijn naar het VU Medisch Centrum. (zie Transdev.nl)

Ontspannen, goedkoop en duurzaam naar de grote stad – ik kan het iedereen aanraden!

The post Van parkeerstress naar busgemak appeared first on Hei & wei.

Met de renovatie wordt een fikse verbetering gerealiseerd van ‘de Landingsbaan’, zoals de dreef in de volksmond ook wel bekend staat. Door de aankoop van een strook van vijf meter breed van de Agrarische Stichting Blaricum (ASB) creëert de gemeente Blaricum ruimte voor alle weggebruikers: gemotoriseerd verkeer, fietsers, wandelaars en ruiters. Bovendien krijgen het groen en de biodiversiteit een welkome opkikker.

Aangeklede rijbaan
In het kort: maximumsnelheid 60 km, geen vrachtverkeer, gebakken klinkers. Om de snelheid te remmen komt op drie plaatsen een plateau met gescheiden rijstroken, met slanke bomen en groen in het midden. Halverwege ontstaat daardoor een veilige oversteekplaats naar de parkeerplaats en de Groeve Oostermeent. Op de Randweg-Oost komt een uitvoegstrook, zodat men ook vanuit Huizen de Le Coultredreef op kan. De verkeerslichten en de opstelplaatsen voor fietsers worden verbeterd.

Fietsers, wandelaars en ruiters
Het fietspad, straks vier meter breed, wordt met provinciale subsidie onderdeel van een landelijk netwerk DoorFietsRouten. Rood asfalt op een nieuwe fundering, nieuwe ledverlichting over de hele lengte, die alleen op het fietspad schijnt en niet in het omliggende groen. Zo hebben planten en dieren er geen last van. Vlak bij de verkeerslichten komt een faunatunnel, zodat kleine dieren ongehinderd tussen Groeve en weilanden kunnen migreren.

Wie in de toekomst van Blaricum naar de meent loopt of andersom, hoeft niet meer over zijn schouder op fietsen, fatbikes en brommers te letten. Er komt namelijk een apart, halfverhard wandelpad met een natuurlijk karakter. Tussen wandelpad en de ASB-gronden wordt een ruiterpad aangelegd met zand en grassen. Men plaatst een nieuw hek langs de weilanden en ook de inritten naar de weiden worden aangepakt.

Meer groen, beter voor insecten en vogels
Langs de dreef zijn drie elzensingels met onderbeplanting en drie vogelbosjes gepland. De bermen aan de buitenzijde van de dreef worden voorzien van kruidenrijk grasland. Tussen rijbaan en fietspad komen bloemrijke gazonstroken, in vaktermen ‘nectar onder het maaimes’ ofwel eten voor insecten. De bomen en struiken in het groenplan zijn inheems en gekozen om hun bloesem, bessen en stekelige voorkomen. Vogels en insecten vinden hier voedsel en bescherming en een groene verbinding tussen verschillende voedsel- en broedgebieden. De beplanting zorgt bovendien voor een prettige afstand tussen auto’s en andere weggebruikers.

Planning
Op 13 maart gaat de Le Coultredreef tijdelijk weer open voor auto’s, maar let op: ook fietsers moeten dan op de rijbaan. Dan worden het fietspad, wandelpad, ruiterpad en de groenstrook aangelegd. De dreef gaat nog even dicht als het kruispunt met de Randweg-Oost wordt vernieuwd. Als laatste wordt er bij de verkeerslichten een trap aangelegd over de geluidswal, zodat wandelaars rechtdoor de Bijvanck in kunnen. En voor de zomervakantie 2026 wordt het geheel opgeleverd.

Bron: blaricum.nl Herinrichting Burgemeester Le Coultredreef Zie aldaar planning, informatie en tekeningen.

The post Burgemeester Le Coultredreef, grote verbouwing appeared first on Hei & wei.

door Frans Ruijter
De Burg. Le Coultredreef kent een lange en bijzondere geschiedenis. Oorspronkelijk was het niet meer dan een zandpad, bedoeld voor paard en wagen en gebruikt als toegangsweg tot de Oostermeent van Stad en Lande.

Later werd het pad verhard met puin, maar dat bleek funest voor de hoeven van de paarden. Om dat probleem te verhelpen, bracht men een laag vloeibare teer aan, die werd afgestrooid met fijn grind. Dit onderhoud werd eens in de paar jaar herhaald, waardoor het pad zich geleidelijk ontwikkelde tot een teerweg.
Na het verdwijnen van de Verlengde Bergweg ontstond er politiek een dringende zoektocht naar een nieuwe verbinding met de Bijvanck. Die kwam er in 1995, toen de Blaricummerstraat werd geasfalteerd en ingericht als verbindingsweg tussen beide dorpsdelen. Door het kaarsrechte verloop en de vele lantaarnpalen kreeg de weg al snel de bijnaam ‘de Landingsbaan’.

Op 18 maart 2017 kreeg de weg zijn huidige naam: Burgemeester Le Coultredreef, als eerbetoon aan Anneke Le Coultre. Zij was van 1973 tot 1992 burgemeester van Blaricum en zette zich met grote betrokkenheid in voor het behoud van de Bijvanck bij het dorp én voor het voortbestaan van de verbindingsweg tussen de twee dorpsdelen.

The post Van Zandpad tot Burgemeestersdreef appeared first on Hei & wei.

Lavinia komt op tweejarige leeftijd naar Nederland als de Zuid Koreaanse Soo Ji en groeit op in een liefdevol Nederlands gezin. Als zij op de basisschool in de klas bij ‘meester Henk’ het lied Verdronken Vlinder van Boudewijn de Groot hoort, voelt ze voor het eerst de intense kracht van muziek. En daar wil ze iets mee. Tot verrassing van haar ouders kiest ze niet voor piano of viool maar voor de harp. Ze is dan pas negen jaar. Het is het begin van een imposante internationale muzikale carrière.

Op hoge hakken
De harp is niet alleen een muzikale uitdaging maar ook een fysieke. Lavinia is klein en tenger en moet schoenen met hoge hakken dragen om bij de pedalen van haar instrument te komen. Ze heeft continu blaren en eelt op haar vingertoppen en spierpijn in haar armen. Maar ze heeft talent, veel talent. Als ze naar de eerste klas van het gymnasium gaat, studeert ze ook al aan het Utrechts conservatorium. Net veertien jaar debuteert ze als soliste met symfonieorkesten en zal uitgroeien tot een van de meest belangrijke, avontuurlijke musici van deze tijd met soloconcerten in zowel Carnegie Hall in New York als de Berliner Philharmonie als optredens op muziekfestivals en in kleinere zalen, maar altijd op zoek naar de grenzen van haar instrument en haar talent.

Muziek als brug tussen werelden
Voor piano en viool is veel muziek geschreven. Voor de harp is dat anders. Als ze zich dat realiseert, reist ze de hele wereld over om dat ‘muzikale platform’ dan maar zelf te creëren. Ze legt contacten met dirigenten en musici en is altijd alert op het vinden van klassiek en hedendaags werk voor harp of muziekstukken die ze zelf kan arrangeren. Een ontmoeting met de Amerikaanse componist Philip Glass, die haar toestemming geeft om zijn vijfdelige Metamorphosis te bewerken, betekent het begin van een dierbare, langdurige samenwerking. Het zet de deur open naar andere muzikale experimenten als filmmuziek, jazz, pop en spoken word en ze werkt met mensen als Iggy Pop, Carel Kraayenhof en Abdelkader Benali.

Haar muzikale en creatieve groei gaat hand in hand met haar persoonlijke groei maar confronteert haar ook met pijnlijke vragen over haar afkomst. Als ze de gelegenheid krijgt om op te treden in Zuid-Korea en daar haar biologische vader voor het eerst ontmoet, is het de muziek die haar helpt, niet alleen om de twee geliefde werelden samen te brengen, maar ook het kleine Koreaanse meisje en de Nederlandse vrouw.

15 maart, 16.00 uur Dorpskerk
Ze stond op internationale podia maar in de Dorpskerk in Blaricum speelt ze solo. Lavinia, een bijzondere vrouw met een muzikale missie, een uitzonderlijk talent en een prachtig verhaal. Kaarten via laviniameijer.com/concerts

The post Lavinia Meijer in Concert appeared first on Hei & wei.

Yara is drie jaar geleden gevlucht voor de ellende van de oorlog in Syrië, terwijl haar man en kinderen achterbleven. Het duurde lang voordat ook zij naar Nederland konden komen voor de gezinshereniging. Een half jaar geleden kon zij hen eindelijk in de armen sluiten. Ook zij werden door medewerkers van het COA liefdevol opgevangen in het oude Tergooi-ziekenhuis in Blaricum waar ze eindelijk op adem konden komen.

Veilig
Zo’n oud, ongebruikt ziekenhuis met al die lege gangen en trappen is misschien niet de gezelligste omgeving, maar het is er veilig. En dat is het belangrijkste. Samen met een Syrische vriendin heeft ze de voormalige ziekenhuiskamer een beetje gezellig gemaakt. Het is een echte vrouwenkamer geworden. Het COA heeft voor twee comfortabele banken gezorgd en voor de ramen hangen nieuwe, frisse gordijnen met een vrolijk blauwwit motief. De stof hebben Yara en haar vriendin samen uitgezocht op de markt in Hilversum. Het is er behaaglijk warm en voor het interview hebben Yara en haar vriendin verse glaasjes water neergezet.

Integratie
De – verplichte – inburgeringscursus in Hilversum heeft zijn vruchten afgeworpen: elke dag leert Yara meer nieuwe Nederlandse woorden. Ze dwingt zichzelf om Nederlands te spreken, ook al struikelt ze geregeld over de langere woorden. Desondanks moedigt ze andere vrouwen aan ook te proberen de taal onder de knie te krijgen, ook al vinden ze dat razend moeilijk. Yara zegt: ‘We helpen elkaar met de taal omdat het belangrijk is voor de integratie.’

Gewoon naar school
Dat geldt niet alleen voor haarzelf, maar ook voor haar kinderen. Net als in Syrië moet ieder kind hier ook gewoon naar school en de taal leren. Het COA biedt taallessen aan, om de kinderen alvast te laten wennen. Eenmaal op school moeten ze zelf hun taalvaardigheid verder bijspijkeren. Yara’s zoon van veertien en haar dochter van achttien jaar willen niets liever. De oudste wil zelfs naar de universiteit. ‘Wij hadden het goed in Syrië, totdat Assad kwam. Het werd er met de dag gevaarlijker. Ik maak me grote zorgen om mijn ouders, die zijn nog steeds daar.’

Een nieuwe toekomst
In Syrië werkte Yara vrijwillig als projectmanager voor de UN. Dat was een goed betaalde baan. Nu werkt ze voor het COA, het Rode Kruis en de gemeente Blaricum. Ze wil haar Nederlands nog meer verbeteren, zodat ze een betaalde baan kan vinden. Het liefst bij het COA, in het werkveld dat ze al zo goed kent. Yara: ‘Ik gun andere vluchtelingen dezelfde ervaring. Nederland voelt safe. Hier vergeet ik voor even alle ellende. Want hier heb ik een nieuwe toekomst, hier voel ik me welkom en veilig.’

The post Op bezoek bij Yara appeared first on Hei & wei.

door Gerda Jellema
Geboren als zoon van een varende vader en een opa die hem meenam naar het Rijksmuseum en de liefde voor de zee bijbracht, raakte Jan Min al vroeg vertrouwd met de scheepvaart. Zijn grote helden waren de marineschilders Willem van de Velde de Oude en vooral Willem van de Velde de Jonge, de belangrijkste marineschilder van de late zeventiende eeuw. Zij werden later de inspiratiebron voor William Turner.

Jan: ‘Als jongen stond ik vaak voor hun werk in het Rijks en vond deze schilderijen helemaal te gek en dacht: dat wil ik ook kunnen. Op mijn twaalfde schilderde ik al de zeeslagen bij Kijkduin na. Inspiratie vormt de rode draad in mijn leven: geïnspireerd worden door ervaringen, door mensen die ik ontmoet en door de reizen die ik maak. En op mijn beurt anderen inspireren.’ Vergaren, groeien en delen.

Van zee naar Blaricum
De zee bleef trekken en bepaalde ook zijn loopbaan. Jan werd marine arts en voer jaren over de zeeën, een leven dat soms ruig en uitdagend was. Hij specialiseerde zich later in psychiatrie en werkte twintig jaar als zodanig binnen de marine. Na een periode in Frankrijk en een tussenstop in Loenen vond hij zo’n eenentwintig jaar geleden in Blaricum een plek waar hij zijn oude liefde voor schilderen nieuw leven kon inblazen. ‘Aan de Gooise Academie verdiepte ik me verder in olieverf, wat ik interessant vond, maar dat bleek toch niet mijn medium. De geur en het werken ermee pasten niet meer bij mij. Ik wilde aquarelleren leren. Omdat die mogelijkheid er op de academie destijds niet was, ging ik op zoek en vond in Antwerpen een masterclass aquarel. Door deze ervaring en de inspiratie van deze aquarellist was ik direct verkocht en ik heb sindsdien geen oliekwast meer aangeraakt.’

Enthousiasme en toewijding beloond
Het werk van Jan – landschappen en marine – kenmerkt zich door een serene sfeer. ‘In een hectische wereld zoek ik naar rust en verstilling voor mezelf, en ik merk dat toekijkers de emoties die ik erin breng, herkennen.’ Schilderen, iedere dag, ziet hij als een proces van vallen en opstaan, groeien en voldoening vinden. Zijn enthousiasme en toewijding werden onder meer beloond met de erkenning als Master binnen de International Watercolor Society, talloze prijzen, lidmaatschappen van prestigieuze schilderclubs en een vijftal kaderlidmaatschappen van o.a.de Amerikaanse Vereniging van Zeeschilders, die de ‘buitengewone kwaliteit’ van zijn werk erkende.

Dat wil ik ook kunnen
Elf jaar geleden richtte Jan samen met twee collega-aquarellisten de Nederlandse afdeling van de International Watercolor Society (IWS) op, waarvan hij voorzitter is. Wat begon met drie leden groeide uit tot een vereniging van zo’n 160 aquarellisten. Jan exposeert internationaal, is jurylid bij wedstrijden en deelt zijn kennis via workshops, lessen en online sessies. Zo blijft de cirkel rond: ook hij wil een bron van inspiratie zijn, zodat anderen denken: dat wil ik ook kunnen!

Zijn werk is te bewonderen in Blaercom van 2 maart tot en met 27 april.
Watercolorsjanmin.com

The post Jan Min – een inspirerende aquarellist appeared first on Hei & wei.