Ook in ons dorp worden de vlaggen dan weer uitgehangen. Maar waarom staat er op een van de dwarsbalken in de Dorpskerk de datum van 6 mei 1945 ter herinnering aan het einde van de oorlog. Een dag later dus. Hoe zit dat?

De feiten uit de geschiedenisboekjes
Op 4 mei 1945 capituleerden de Duitsers voor veldmaarschalk Montgomery op de Lünenburger Heide. Een dag later ontbood de Canadese generaal Charles Foulkes de Duitse opperbevelhebber Johannes Blaskowitz naar Hotel de Wereld in Wageningen om hem daar, in het bijzijn van Prins Bernhard commandant der Binnenlandse Strijdkrachten, het bevel te geven voor de aftocht van de Duitsers uit Nederland. Dat gebeurde om 08.00 uur en markeerde het begin van de bevrijding in Nederland. Het verhaal gaat dat de capitulatiedocumenten pas een paar dagen later door beide partijen officieel werden ondertekend; er was in het hele hotel geen typemachine te vinden.

Een extra dag vlaggen
Na vijf zware bezettingsjaren was het niet van het ene op het andere moment veilig in het land. De vlaggen wapperden in veel plaatsen maar de Duitsers waren nog niet vertrokken. Daarbij waren ze boos, gefrustreerd en nog steeds gewapend. In Blaricum was men dus voorzichtig. Er werd afgesproken dat in ons dorp de vlaggen pas mochten wapperen als de vlag op de St. Jan in Laren te zien was. Door onbekende omstandigheden ging deze pas in de avond van 5 mei omhoog. Helaas was het toen al donker. In Blaricum zag men pas het rood-wit-blauw in de ochtend van 6 mei. Maar toen was het ook echt feest in het dorp. In de Dorpskerk wilde men deze belangrijke gebeurtenis vastleggen. Niet uitgetypt maar uitgesneden in hout voor de eeuwigheid en voor iedereen zichtbaar. In de balk staat: 6 mei 1945 “De heer regeert”, Psalmen 93. In Blaricum mogen we dus eigenlijk een extra dag vlaggen. Mooi in deze onzekere tijden.

bron: Op het oog gewone huizen door Jan Greven en Gerbe van der Woude

The post We kunnen niet vaak genoeg vlaggen appeared first on Hei & wei.

Stinzenplanten zijn van oudsher te vinden op landgoederen en bij boerderijen en pastorieën. Denk aan sneeuwklokje, krokus, lelietje-van-dalen, longkruid en wilde hyacint. Langs de Bergweg groeien onder zelfbeheer bosanemoontjes. In het Stichtsepark tussen De Noord en het tennispark bloeien begin april o.a. kievitsbloem, daslook, bosanemoon, zomerklokje en vingerhelmbloem. Genoeg te genieten in Blaricum Buiten!

The post Blaricum Buiten Stinzenplanten appeared first on Hei & wei.

Geniet van optredens van de Papageno jongeren, Danny de Munk, de We Want ABBA Tribute en Anita Meyer, gepresenteerd door moderator en radio-dj Jet Berkhout. Met uw bezoek steunt u bovendien twee mooie doelen: het Papageno Huis Laren en Stichting Hulphond Nederland. zomerconcert.nl

The post Papageno Zomerconcert 25e editie appeared first on Hei & wei.

Zeker nu de nieuwsberichten gedomineerd worden door oorlogsleed en machtsvertoon waardoor de dreiging voor ons land toeneemt. Terugkijken heeft altijd zin, maar ons handelen in het heden bepaalt hoe de toekomst eruit gaat zien en of we met z’n allen in staat zijn om de oorlog buiten ons bestaan te houden. Hoe wij de patronen weven die we aan onze kinderen doorgeven.

Ons weefgetouw

Op 4 mei staan wij stil, kijken we terug
naar draden die lang geleden gespannen
zijn als basis voor ons weefgetouw.
In de doorgegeven patronen leren we van
verhalen van verlies, verkeerde keuzes,
en inslagen die vertrouwen lieten rafelen.

Als wazige schaduwlijnen lopen ze door
tot in het heden. De draden in onze handen
bepalen de kleuren waarmee wij verder
weven, welk motief we kiezen waarmee we
onze toekomst vorm willen geven. Hoe strak
we de draden door de schering trekken.

Het weefsel dat zich voor ons uitstrekt,
is zo sterk als wij besluiten het te maken.
Door draden te verbinden, aan te sluiten
en af te stemmen op elkaar, ontstaat iets
kostbaars om door te geven aan onze kinderen.
Een samenspel gedragen door verwevenheid.

The post Dichter bij Blaricum appeared first on Hei & wei.

door Marjolijn Schat
In mei is het een jaar geleden dat de Blaricumsche Boekhandel verhuisde naar de locatie aan de Huizerweg. In dat jaar vond de winkel stap voor stap zijn nieuwe vorm, met oog voor wat past bij het dorp en zijn bewoners.

Door de centrale ligging is de boekhandel haast vanzelf onderdeel geworden van het dagelijks leven in ons dorp. Mensen lopen er even binnen; op zoek naar een boek, een cadeautje of gewoon om rond te kijken. Ook voor ontmoeting is er ruimte. De winkel vormt het decor voor kleinschalige bijeenkomsten zoals lezingen, interviews en signeersessies. Afgelopen jaar waren er gesprekken met onder anderen Anya Niewierra, Arjan Dwarshuis en Dik van der Meulen. Bij grotere belangstelling wordt soms uitgeweken naar een andere locatie.

Verbonden met het dorp
De boekhandel is zichtbaar verweven met het dorp. Zo wordt deelgenomen aan initiatieven als Kunst in de Etalage en de Atelierroute, en is er betrokkenheid bij het Blaricum Music Festival. Samen met hei & wei maakt de boekhandel bovendien deel uit van Made in Blaricum (zie ook pagina 7).

Vos-lezing
In mei wordt niet alleen het eerste jaar op de nieuwe plek gemarkeerd, maar ook een bijzondere mijlpaal: het 101-jarig bestaan. Dat wordt gevierd met de start van een nieuwe traditie, de jaarlijkse Vos-lezing. De eerste editie vindt plaats op 22 mei in Het Theater Blaricum, met Ahmed Aboutaleb als spreker. Meer informatie over de activiteiten is te vinden via de QR-code.

The post Een jaar op de Huizerweg appeared first on Hei & wei.

door Annette Wierper
Christine Wiselius wilde arts worden, ze wilde de zorgen van haar patiënten wegnemen, er voor hen zijn. Arts werd ze, maar de oorlog legde een grote druk op haar professionaliteit en haar ethos als arts toen zij door de nazi’s gedwongen werd om onder zeer slechte omstandigheden medische hulp te verlenen aan de in de immense onderaardse wapenfabrieken in Thüringen werkende dwangarbeiders.

Christine Wiselius wordt op 12 januari 1912 geboren op de suikeronderneming Kendal bij Semarang. Haar vader is een Nederlander, haar moeder is Javaanse. In 1914 gaat het gezin naar Nederland en vestigt zich in Den Haag. Christine gaat naar de HBS en gaat daarna geneeskunde studeren in Leiden. Op de universiteit leert ze Waclaw Orzechowski kennen, een Poolse student die in Brussel economie studeert. Als beiden zijn afgestudeerd trouwen ze in 1937 in Warschau. Daar worden zoon Stefan (1938) en dochter Emilia (1942) geboren. Helaas niet onder een gelukkig gesternte: in 1944 staat de stad Warschau in brand als gevolg van de Opstand van Warschau, een drieënzestig dagen durende gewapende opstand van het Poolse verzetsleger tegen de – veel beter bewapende – Duitsers. De opstand wordt in 1944 neergeslagen en Christine moet met haar gezin vluchten.

Op transport
Christine wordt van haar man gescheiden en wordt met haar twee kinderen Stefan en Emilia van Warschau via Erfurth op transport gezet naar Kahla in Thüringen. Daar wordt ze onder druk gezet om medische zorg te verlenen aan de in het Kamp Kahla verblijvende dwangarbeiders die in opdracht van de nazi’s in een van de grootste onderaardse wapenfabrieken van de Tweede Wereldoorlog in de Walpersberg werkten aan de bouw van de gevreesde Messerschmidt Me 262. In Thüringen blijkt het Leidse artsendiploma Christines redding: de Duitsers konden een gediplomeerd arts goed gebruiken. In het provisorische ziekenhuis van de wapenfabriek REIMAHG (Reichs Marshall Göring) doet Christine onder zeer slechte en dramatische omstandigheden haar werk. Terwijl zij daar de meest elementaire zorg aan de veelal doodzieke dwangarbeiders verleent, wordt haar man naar Mauthausen afgevoerd. Daar wordt hij in 1945 door de Russen bevrijd. De Polish Free Army brengt hem uiteindelijk naar Parijs. Door de ontberingen geheel uitgeput – hij had ook tyfus opgelopen – overlijdt hij een maand na de bevrijding.

Erkenning
Na de oorlog volgt internationale erkenning en waardering voor Christines werk. Tijdens de jaarlijkse officiële herdenking in 2026 van de Vereniging van Dwangarbeiders van de Walpersberg speelt het bijzondere verhaal van de Nederlandse arts Christine Wiselius dan ook een voorname rol. Christines dochter, Emilia Orzechowska mag namens haar moeder een bijzondere oorkonde in ontvangst nemen waarin de dankbaarheid van de dwangarbeiders tot uitdrukking komt. De stad Kahla heeft haar postuum vermeld in hun Ehrenbuch.

Naar Blaricum
Van 1945 tot 1949 werkt Christine als arts in het St Franciscus Ziekenhuis in Rotterdam. In 1949 hertrouwt zij met de Amsterdammer Bernardus Bon, een vaardig springruiter die al vanaf zijn jonge jaren in het Gooi komt en hier ook zijn vrienden heeft. Hij was met verlof uit Soerabaja en ontmoette Christine tijdens het paardrijden. In die hobby vonden Christine en Bernardus elkaar. ‘Het was haar grootste liefhebberij,’ zegt haar dochter Emilia. Aanvankelijk is er argwaan bij de boerenbevolking: dat de dokter een vrouw is, valt niet bij iedereen in goede aarde. Maar Christine weet zich al snel een warme plek in het hart van de Blaricummers en Eemnessers te veroveren. Van hen leert ze dat de dingen komen zoals ze komen. Mensen helpen en niet zeuren, dat was haar motto. In 1963 neemt Christine de praktijk aan de Torenlaan 49 over van huisarts Gribling, die met pensioen gaat. Hier is ze meer dan twintig jaar een gerespecteerd huisarts. In 2010 overlijdt Christine op achtennegentigjarige leeftijd in haar geliefde Blaricum. Ze wordt begraven in het familiegraf op de begraafplaats te Muiderberg, waar ook Bernardus Bon zijn laatste rustplaats vindt.

The post Christine Bon-Wiselius: dokter in oorlogstijd appeared first on Hei & wei.

De vrijwilligers van KNRM-reddingstation Blaricum staan dag en nacht klaar om hulp te bieden bij noodsituaties, van zoek- en reddingsacties tot medische hulp en preventie. KNRM, redders op zee.

Vrijwilligers gezocht
Het team zoekt dringend versterking. Ben je ouder dan achttien jaar en woon of werk je binnen tien minuten van het reddingstation aan de Stichtseweg en wil je helpen? Scan de QR-code en meld je aan! Voor informatie:
knrm.nl/reddingstations/blaricum

The post Stap jij aan boord bij de KNRM? appeared first on Hei & wei.

Wat krijg je als je creativiteit, techniek en een persoonlijk verhaal samenbrengt? Prachtige foto’s geschoten door achtstegroepers!

De fotografen Mirjam van Iterson, Rob Regensburg en Alexander Peek daagden groep 8-leerlingen van de vier basisscholen uit om een dierbare creatief te portretteren. De jury beoordeelde de inzendingen op creativiteit, techniek en het verhaal achter de foto. De jury dankt alle deelnemers en stemmers voor de publieksprijs.

Winnaar van de vakjury

Mila Hartong van OBS Bijvanck – Het verleden
‘Toen je jong was kon je zoveel avonturen beleven. Daarom is de foto zwart-wit.’

Winnaar van de publieksprijs

Eva Eijpe van KBS Bernardus – Perfect
‘Dit is mijn beste vriendin sinds we nul zijn. Ze houdt van de natuur vooral het bos. Daarom een foto in het bos. Ze is voor mij zo goed als perfect. Sophie is de grappigste en beste vriendin ooit.’

The post Jongeren achter de Lens appeared first on Hei & wei.

Hardcore house (gabber) ontstond in Nederland en werd groot in Rotterdam. De snellere variant, uptempo hardcore (180–220+ BPM), is de laatste jaren enorm populair geworden: extreem energiek, perfect voor festivals en gemaakt om op los te gaan met ‘hakken’. Hoewel de muziek hard en snel is en daardoor soms als agressief wordt gezien, is de sfeer op hardcore feesten juist vaak sociaal en verbonden.

Veiligere samenleving
Om zijn werk als producer en dj van hardcore uptempo muziek verder technisch en marketingtechnisch te ontwikkelen, volgt Nick een producer-opleiding. Daarnaast heeft hij een baan binnen de ICT en samen met een vriend heeft hij het bedrijf Veilig & Simpel, dat zich bezighoudt met antifraude. Deze onderneming adviseert mensen om te voorkomen dat ze in de valkuilen vallen van cybercrime en andere gerelateerde criminele activiteiten. Op deze manier wil Nick een bijdrage leveren aan een veiligere samenleving.

Hardcore uptempo
De twintigjarige Nick: ‘Als zestien-jarige, ik moest eigenlijk achttien zijn, kwam ik dankzij oudere vrienden, bij een festival vlak voor het podium terecht. Het was het vetste ooit. Er was echte verbroedering, van studenten tot doctoren, van bouwvakkers tot advocaten en verrassend respectvol. Een plek waar iedereen zichzelf kan zijn. Sindsdien ben ik vol enthousiasme bezig met het produceren van uptempo hardcore muziek. Dat is nog best lastig. Mensen denken dat het herrie is zonder structuur, maar je moet echt wel weten wat akkoorden en toonladders zijn. Achter mijn computer zit ik tijden te finetunen. En ik experimenteer door bijvoorbeeld viool- of pianogeluiden toe te voegen.’

Ryzen
Inmiddels heeft Nick, aka Ryzen, een eigen stijl ontwikkeld en dat laat hij binnenkort horen op een van de grootste hardcore evenementen ter wereld, Harmony of Hardcore, in Erp om de hoek bij Eindhoven. Nick zal een set van zo’n twintig nummers/tracks ten gehore brengen, en vooral aan timing, effecten en originele overgangen herken je de artiest. ‘Ik weet dat er een vooroordeel heerst ten aanzien van hardcore, in het verleden zijn er wel eens incidenten geweest en dat oude imago blijft hangen, ook al is de scene veranderd. Maar het gaat om de passie die je samen deelt en de positieve feeststemming op een hardcore-evenement. En ik hoop dat we hardcore in een gunstig daglicht mogen zetten, het is wel de mooiste scene die er is’. Nick, Ryzen, succes!
@ryzen.uptempo

Kijk eens naar de trailer van het Harmony festival (23 mei) en wie weet zegt u ook: ‘Het klinkt hard en ziet er hard uit, maar het voelt juist chill.’
harmonyofhardcore.nl/

The post Van bootje varen naar hardcore Nick Schildhuis aka Ryzen appeared first on Hei & wei.

Suzanne groeide op in Capelle aan den IJssel. ‘Ik had tot mijn zesde jaar een onbezorgde jeugd: met vriendinnen buiten spelen, samen naar school lopen en alleen op woensdagmiddag was er jeugd-tv. Toen ik zes was, overleed mijn vader en kwam die zorgeloze tijd abrupt tot een einde. Het verlies had een grote impact, maar tegelijkertijd bracht het mij en mijn moeder dichter bij elkaar. We vonden veel steun bij elkaar en werden daarnaast omringd door vrienden die ons hielpen waar nodig.’ Rond haar twaalfde ontmoette haar moeder een lieve man. Samen besloten ze een nieuwe start te maken in een andere omgeving, wat hen naar het Gooi bracht. Daar bracht Suzanne haar tienerjaren door en rondde ze haar middelbare school af. Vervolgens volgde ze een secretaresseopleiding en werkte ze enkele jaren in verschillende kantoorfuncties.

Passie, veerkracht en een nieuw begin
‘Ik leerde mijn man kennen en samen stichtten we een gezin met twee kinderen in Hilversum. Toen onze dochter vier jaar werd en naar de basisschool ging, ontstond er ruimte om mijn eigen interesses verder te ontwikkelen.’ Ze besloot de opleiding tot schoonheidsspecialiste te volgen en ontdekte al snel dat dit haar passie was. ‘Gedreven en leergierig volgde ik vrijwel alle opleidingen binnen dit vakgebied. Uiteindelijk specialiseerde ik mij als medisch schoonheidsspecialist, met een focus op dermatologie. Inmiddels werk ik al 21 jaar met veel toewijding als zelfstandig ondernemer.’

Een nieuw hoofdstuk
Maar waar ze haar plek op werkgebied vond, verloor ze haar plek in de liefde. ‘In tegenstelling tot mijn passie op werkgebied ging het met mijn huwelijk bergafwaarts en een scheiding was onafwendbaar. Net als in mijn jeugd vond ik opnieuw veel steun bij mijn moeder in deze periode. Door mijn vak en mijn kinderen kwam ik er sterker uit. Toen ik eraan toe was, heb ik mij aangemeld bij een datingapp en zo ontmoette ik mijn tweede man. We wachtten elkaar op op het parkeerterrein bij Loetje in Laren en liepen samen naar Mauve om een hapje te gaan eten. Dit was op 9 oktober en vier jaar later, op 9 oktober 2019, zijn we in Blaricum getrouwd. Hij vroeg mij in Zweden, op Marstrand bij de vuurtoren, ten huwelijk. Sinds 2017 wonen we in de Blaricummermeent, waar ik aan huis mijn praktijk Beauty & More run.’ beautymoreblaricum.nl

The post Een verhaal over veerkracht, even voorstellen… Suzanne Banis appeared first on Hei & wei.