Het was een bewogen eeuw voor de in 1921 opgerichte kunstenaarsvereniging.
Het eerste bestuur werd geleid door voorzitter en kunstenaar Co Breman. De vereniging organiseerde jaarlijks een zomer- en een wintertentoonstelling. Ondanks de ballotage telde de vereniging in 1928 al 146 leden. Door conflicten werd de vereniging opgesplitst in de Vereniging van Beeldende Kunstenaars Laren-Blaricum en de Gooise Schilders Vereeniging.

Hotel Hamdorff
De twee verenigingen exposeerden om beurten in de kunstzaal van hotel Hamdorff. In 1978 exposeerden ze voor het laatst in Hotel Hamdorff, het hotel ging failliet. Zowel Laren-Blaricum alsook de Gooische vonden een nieuwe expositieruimte in het Singer Museum. In 2005 exposeerden de verenigingen samen en niet lang daarna gingen ze verder als de Vereniging van Beeldende Kunstenaars Laren-Blaricum.

Exposities
De jubileumexpositie is tot en met 20 november te zien in de Van den Brink galerij in het Singer museum. Er is ingezoomd op de dorpen Laren en Blaricum met werk van onder anderen Co Breman, de gebroeders Dooijewaard en David Schulman. Alle getoonde werken zijn afkomstig uit de verzameling van Singer Laren en uit de collecties van de gemeenten Laren en Blaricum. In de Nardinc galerij laten hedendaagse kunstenaars van de op dit moment meer dan 50 leden tellende vereniging hun meest recente werken zien. De verkooptentoonstelling loopt tot en met 27 november.

Jubileumboek
Schrijver Peter van der Ploeg heeft speciaal voor dit feest ‘Verenigde solisten, 100 jaar vereniging van beeldende kunstenaars Laren-Blaricum 1921-2021’ geschreven. Een kleurrijk overzicht van een eeuw cultureel erfgoed. Het boek presenteert nieuwe en onvertelde verhalen, die een andere kijk geven op de kunstgeschiedenis. Meer info kunstenaars
larenblaricum.nl of singerlaren.nl

The post Een bewogen eeuw appeared first on Hei & wei.

Los uit het vuistje haal ik een lokale zaak aan. Zoals… doordeweeks wordt het Warandepark voornamelijk gefrequenteerd door hondenbezitters en paardenliefhebbers. Gemoedelijk groeten wij elkander en maken hier en daar een praatje. Edoch in het weekend is het verhaal geheel anders. Achter elkaar slingerende wielrenners racen door beide bossen met een snelheid waar Max Verstappen van zou gaan kwijlen. Even waarschuwen met een belletje is er niet bij, want dat vinden de heren blijkbaar niet macho en erger, de hondeneigenaren worden regelmatig toegeschreeuwd dat ze die ‘k**’honden bij zich moeten houden. Hierbij overigens meteen de kanttekening dat tweederde van deze sportievelingen zich wél vriendelijk en sportief opstelt; dan wordt erover en weer gedag gezegd, bedankt voor het vasthouden van de hond en respecteert men elkaar als genieter van het bos. Maar die overige weekend-sporters vormen een serieus gevaar in het bos, los van hun asociale teksten.

Een crossmotor
Sterker nog, mij bereikte het verontrustende bericht dat er zich zelfs laatst een crossmotor op hoge snelheid uitleefde in ons park/bos! Uit eerste hand hoorde ik van de vaste wandelaars dat zij zich wild waren geschrokken. Er werd getracht de kentekenplaat van het betreffende voertuig te fotograferen om de identiteit te kunnen vaststellen van de berijder, maar men was helaas net te laat met afdrukken… Hoe moeilijk kan het zijn om in een bos, waar wij met zijn allen plezier aan beleven, op een normale manier met een ander om te gaan?
Rekening houden met elkaar
Dat in het weekend, waarin alle liefhebbers losgaan in de natuur, er gewoon een beetje rekening wordt gehouden met elkaar? De honden lopen los, de paarden doen hun rondje en de wielrenners rijden hun circuit, dat moet toch kunnen zonder dat iedereen elkaar in de haren vliegt of erger elkaar letterlijk in de wielen rijdt? Leven en laten leven is zo’n mooi motto!
Een simpelweg ‘goedemorgen!’ of ‘sorry, even passeren!’ lijkt me geen onoverkomelijke openingszin.

En uit ervaring weet ik dat er door effectief communiceren zelfs enorm leuke gesprekken – en sterker nog: Vriendschappen! – kunnen ontstaan.

The post Mag ik dat zeggen…? appeared first on Hei & wei.

Overigens kun je bij de trimsalon ook terecht voor een gebitsreiniging van de hond. Veel honden verliezen vroegtijdig hun gebit door te veel tandsteen dat niet wordt weggehaald. Op een pijnloze manier, zonder narcose, wordt het tandsteen verwijderd. Prettig voor de hond en lager in de kosten.
Maak eens een afspraak voor uw hond, hij of zij wordt professioneel en met een warm hart ontvangen.

Trimsalon met Bubbels
Windvang 18
Meer info 06-15539151

The post Trimsalon met Bubbels vijf jaar! appeared first on Hei & wei.

* 11 oktober 1959
† 6 augustus 2022

door Angélique Boezel-Spoor
Heel Blaricum en omstreken was in shock toen bekend werd dat Coert Weill zaterdag 6 augustus is overleden. Een herseninfarct werd de 62-jarige ‘immer positivo’ fataal. Coert was alom geliefd door de gesprekken die hij graag met iedereen voerde, bij voorkeur op straat of tussen de schappen bij Albert Heijn. Ook kende menigeen hem door zijn verschillende werkvloeren binnen de gemeente, al dan niet uitgevoerd met behulp van een bakfiets. Al noemde hij zelf zijn vroegere baan bij KLM Flight Operations de beste functie die hij ooit heeft mogen bekleden.

Coert werd in 1959 geboren in Haarlem maar groeide op in Bloemendaal, oftewel regio Zuid-Kennemerland, waar ook de gemeenten Heemstede, Haarlem en Zandvoort onder vallen. Zijn introductie in het Gooi kwam voort uit de liefde. Hij trok rond zijn dertigste levensjaar in bij zijn vriendin Karin wonende aan de Loevestein in de Bijvanck in Huizen, met wie hij naderhand trouwde. Later verkaste het gezin, inmiddels uitgebreid met zonen Tim en Victor naar de Kogge in Blaricum-Dorp.

Niet alleen dorpsgenoten gaan hem missen, ook op de markten om ons heen hebben velen ongetwijfeld een paar traantjes gelaten. Coert kwam er vaak en kende bijna alle marktkooplui bij naam. Wij die hem kenden, horen nog steeds zijn begroeting in gedachten als hij ons tegen kwam: ‘Héee…en dan de betreffende naam… Het is niet vaak dat een persoon alleen maar lovend wordt omschreven als superlief, meedenkend, enthousiast, belangstellend, hart op de juiste plek en buitengewoon empathisch. Zus Caroline verklapt dat Coert al deze positieve kwaliteiten dankte aan de genen van zijn moeder.

Eeuwig zonde dat deze intens lieve man er niet meer is. Het gezegde ‘de goeden gaan altijd eerst’ blijkt helaas ook dit keer weer van toepassing.

Tot slot deelt de familie nog het hartverwarmende feit dat in Coert zijn huis letterlijk stapels edities van onze hei & wei zijn aangetroffen.

The post In Memoriam Coert Weill appeared first on Hei & wei.

Op de achtergrond is de boerderij van Henk de Jong aan Kerklaan 13 te zien, in Blaricum beter bekend als de boerderij van Henk van Steffen. Het is de ouderlijke woning van Geurt de Jong. Deze boerderij is op 2 januari 1963 afgebrand. De oorzaak was het ontsteken van zogenaamde sterretjes, waarvan nog weleens ten onrechte werd aangenomen dat het koud vuur was en het geen kwaad zou kunnen. Helaas is de realiteit weerbarstiger. De boerderij is weer mooi opgebouwd, zij het zonder rietenkap.

Paardenescorte
De ruiters die op de Kerklaan rijden, zijn op weg naar de intocht van de nieuwe burgemeester de heer S.M. Middelhoff. Zijn voorganger J.J. Klaarenbeek was benoemd tot voorzitter van Stad en Lande van Gooiland (de Erfgooiersvereniging) en op deze dag werd zijn opvolger ingehuldigd. De heer Middelhoff werd vanaf de gemeentegrens met Laren in een koets opgehaald en naar het gemeentehuis gebracht, waar hij werd geïnstalleerd. Dit onder begeleiding van een paarden-
escorte, waarvan de paarden ongezadeld waren en de ruiters voorzien waren van een sjerp. Saillant detail… een jongen klimt snel over het hek, iets wat ten strengste verboden was in die tijd, dus was het een uitdaging om dat te doen zonder gezien te worden. Deze jongeman heeft pech en deze kwajongensstreek ligt voor eeuwig vast.

Met dank aan Vincent Brugman en Ron Machielse.

The post Zomaar een foto van de Beeldbank van de Historische Kring Blaricum appeared first on Hei & wei.

door Nelliëtte van Wijck
Jop van der Meer woont sinds 2020 met zijn ouders, broer en zusje in de Blaricummermeent. Naast een labradoodle heeft Jop nog vier huisdieren, namelijk gekko’s.

Hoe kom je erbij om gekko’s als huisdier te kiezen?
‘Ik was nog heel jong en had ze op YouTube gezien. Ik ben er toen veel over gaan lezen en besloot aan mijn ouders te vragen of ik ze mocht hebben.’

Had je er meteen vier?
‘Nee, ik begon met eentje, een vrouwtje. Ongeveer twee jaar later had ik een mannetje in de winkel gezien die ik graag wilde hebben. Mijn moeder vond het ook wel een goed idee. Het vrouwtje en mannetje hebben gepaard, met als gevolg dat er meerdere eitjes waren, waarvan ik er twee gehouden heb en de andere gekko’s heb ik verkocht.’

Hoe zeldzaam is de albino gekko?
‘Deze soort komt niet vaak voor. Maar omdat ze veel worden doorgefokt, kom je ze wel steeds meer tegen.’

Hoe oud worden gekko’s?
‘Een luipaardgekko wordt in het wild gemiddeld vijftien jaar. In gevangenschap kunnen ze daarentegen wel zo’n 25 jaar worden.’

Wie zorgt ervoor ze als je op vakantie gaat?
‘Als ik op vakantie ga dan zorgen mijn buren of mijn opa dat ze eten krijgen. Maar ze kunnen gemakkelijk een week of zelfs langer zonder eten omdat ze voedingsstoffen opslaan in hun staart. Voor de rest hebben ze niet veel verzorging nodig, behalve dat je hun terrarium eens in de zoveel tijd moet verschonen. Ook moet je elke dag hun waterbakje vullen, maar dat is een kleine moeite.’

The post Jop’s hobby, te gekko appeared first on Hei & wei.

Ezeltje Prik
Een belangrijk element bij het columnschrijven is dat ene vleugje humor. Voor een lichte en relativerende toon. En, blijf ook niet hangen aan kop en staart. Die twee zijn immers aan elkaar verbonden door een verklarend en informatief middenstuk. Anders hangt de staart er maar onbegrepen bij.
Dit doet mij onwillekeurig denken aan ons vroegere kinderspelletje Ezeltje Prik waarin een geblinddoekt kind, na een paar keer rondgedraaid te zijn, duizelig probeerde een staart aan de ezelkont vast te prikken. Ook afgeleid door gegiechel was dat moeilijk: Vóór was niet van achter te onderscheiden. Soms hing de staart zelfs aan de neus van de ezel!
Als me zoiets overkomt met columnschrijven, dan helpt een lichte grap. Alleen licht? Een scherpere grap kan ook als die tenminste een echt ‘gat is waardoor de waarheid fluit’. Gaten, die de bekende krantencolumnisten nooit ontgaan.
Hoewel, over de oorlog in Oekraïne worden amper grappen gemaakt. Behalve als het Poetin betreft. Die man veroorzaakt nu al acht maanden niets dan ellende. Waardoor de hele wereld in de war is. Het lucht wel even op om hem bijna te zien onderuitgaan in de doorgaande stroom van komende en gaande generaals.
Hij heeft het steeds moeilijker. Was de Krim annexeren een makkie van een paar dagen, nu is hij al acht maanden op ‘veilige afstand’ bezig om Oekraïne bij zijn tsarenrijk te voegen. Lukt niet. Het wordt een nachtmerrie. Sterker nog, hij krijgt klappen aan het oorlogsfront. Moet terugtrekken. Duizenden Russische soldaten gesneuveld. Miljarden aan militair materiaal verloren. Bombardementen op burgerdoelen of infrastructuur leveren niets op. Had hij kunnen weten van het – zonder enig militair gewin – plat bombarderen van steden in de Tweede Wereldoorlog. Tactische kernwapens zijn niet te gebruiken vanwege de radioactieve wolken die niet alleen zijn eigen troepen, maar bij westenwind ook Rusland zelf bedreigen. Hij lijkt verstrikt in zijn eigen, gruwelijke versie van Ezeltje Prik…

The post Column appeared first on Hei & wei.

door Frans Ruijter
We gaan toch een beetje gluren bij de buren, in dit geval in Huizen, maar wel met een Blaricums sausje eroverheen. De in Huizen wonende 23-jarige Niek Heldoorn is een zoon van de Blaricumse Patricia ter Weijden. Zijn vader, Frank Heldoorn, is meerdere keren Nederlands Kampioen geweest op de zeer zware sportdicipline triatlon.

Het sportieve zat er al vroeg in bij Niek. Als kind deed hij mee aan een sponsorloop op zijn basisschool De Springplank. De meeste kinderen vonden dit een mooie gelegenheid om even niet te hoeven leren, maar Niek zag het als een extra training. Hij liet zijn moeder bidons langs de route zetten en zo rende hij de meeste rondjes om de school. Dat heeft dus wel degelijk zijn vruchten afgeworpen.

Nederlands kampioen
Zo werd hij vier weken vóór de Challenge Almere-Amsterdam, waarin ook het NK 2022 werd gehouden, winnaar van de loodzware triatlon van Embrunman in Frankrijk. Deze wordt gerust tot een van de zwaarste triatlons ter wereld gerekend vanwege de vele hoogtemeters die erin zitten. Het is in deze tak van sport bijzonder te noemen als je zo kort daarna wéér een topprestatie kan leveren. Op zaterdag 10 september jl. deed Niek dat. Na 8 uur en 39 seconden finishte Niek, nadat hij 3,8 kilometer had gezwommen, 180 kilometer had gefietst en 42,195 kilometer had hardgelopen. Een prestatie waar wij in Blaricum ook heel trots op mogen zijn.

The post Niek Heldoorn, Nederlands kampioen triatlon 2022 appeared first on Hei & wei.

Lid van verdienste BVV ‘31
1e Houder Gemeenschapspenning Gemeenschapsfonds Blaricum

* Blaricum 15 augustus 1939
† Hilversum, 4 oktober 2022

door Frans Ruijter
Soms wil je het gewoon niet geloven en denk je dat bepaalde mensen in Blaricum onsterfelijk zijn. In ieder geval hoop je het, want ze zijn door hun bijdrage aan de gemeenschap, in de ruimste zin van het woord, gewoon onmisbaar.

Henk Eggenkamp was er zo één. Men deed nooit tevergeefs een beroep op zijn vakmanschap en zijn bereidwilligheid om te helpen, waar dan ook.

Raadhuisstraat 16
Henk trouwde op 28 mei 1966 met Riek van de Heiden, zij kregen twee kinderen, Linda en Marcel. Na een paar jaar op de 2e Molenweg gewoond te hebben, betrokken ze de ouderlijke boerderij van Henk zijn moeder Aal de Graaf aan de Raadhuisstraat 16, waarin vóór die tijd het bouwbedrijf van de gebr. Eggenkamp was gevestigd. Helaas overleed Riek op 68-jarige leeftijd in 2007.

‘Bolle Henk’
Op zijn tiende jaar werd Henk lid van RKBVV (nu dus 73 jaar geleden) en trok voor de wedstrijden en trainingen naar de Naarderweg om daar het door Henk zo geliefde voetbalspel te spelen. Na het doorlopen van de jeugdelftallen kwam hij in het 1e elftal. Vele jaren heeft hij dat gedaan en samen vormde hij met Johan Puijk het hart van de Blaricumse verdediging. Het woord hart, mocht je best weleens met een d schrijven. Aan de kant gaan voor iemand, dit kwam niet in hun woordenboek voor. Henk was buiten het veld de rust zelve, dat hem in zijn werk de bijnaam ‘Bolle Henk uit Blaricum’ opleverde, maar in het veld was hij bloed- en bloedfanatiek.

Volksspelen
De Oranjevereniging deed ook nooit tevergeefs een beroep op hem. Als er materialen geleend moesten worden voor wat voor activiteit dan ook, er klonk nooit nee uit zijn mond. Tijdens het 75-jarige bestaan van de Oranjevereniging in 2013 zat Henk ook in het team dat het bouwen van de feesttent op het Oranjeweitje begeleidde. Met de rust die hij uitstraalde gaf hij je altijd het gevoel dat het allemaal wel goed kwam en dat klopte ook. Aan de volksspelen deed hij vroeger als echte Blaricummer natuurlijk mee, de laatste jaren zat hij in de jury. Zij zorgde ervoor, dat als er ergens een verschil van mening ontstond er snel een oplossing gezocht werd. Henk fluisterde het oordeel van de jury op de zijn zo bekende wijze in het oor van de speaker van dienst en eenieder kon daar altijd mee leven.
De vraag die elk jaar weer terugkwam was: Wanneer is de Blaricumse kermis? Het antwoord: Op de eerste maandag na Henk Eggenkamp zijn verjaardag (Maria Hemelvaart), laten we ons dat blijven herinneren. Dat hij moge rusten in vrede.

Wij wensen zijn naasten, de kinderen en kleinkinderen alle sterkte om dit grote verlies een plaats te geven. Zijn leven is geëindigd, maar de talloze mooie herinneringen aan hem zijn begonnen.

The post In Memoriam Henk Eggenkamp appeared first on Hei & wei.

Dit zijn niet mijn woorden maar die van oud-collega Adrie van Zon in 2014 in hei & wei. Zeer herkenbaar!

Broodfeitjes
Brood is al eeuwenlang onderdeel van ons dagelijks leven, het is ‘ingebakken’ in onze cultuur. In Nederland eten we gemiddeld zo’n 3,5 snee brood per dag en volkorenbrood wordt van alle broodsoorten het meest gegeten. En wist u dat niet de Fransen de uitvinders zijn van de croissant, maar volgens de legende stammen deze uit Wenen. De bakkers bakten broodjes in de vorm van een halve maan, het symbool op de Ottomaanse vlag, nadat ze Turkije in een oorlog verslagen hadden. En wat te denken van de talrijke uitdrukkingen zoals: Broodnodig, brood op de plank hebben, broodwinner, als warme broodjes over de toonbank.

Bakkers in zwaar weer
Terug naar bakkerij Wassenaar waar sinds 2004 Frans, 2e generatie bakker, aan het roer staat. Hij bakt samen met 2 bakkers ruim 70 soorten brood in zijn klassieke broodbakkerij. In totaal werken er vijftien mensen en is er een vacature voor een bakker. Net als de bakkers elders in het land kampt ook Frans met fikse problemen: Flink gestegen meelprijzen, een energierekening waar je u tegen zegt, een schreeuwend tekort aan vakmensen en stijgende lonen. De winkel is nu hierdoor tijdelijk gesloten op maandag. Frans: ‘En de prijsstijging één op één doorberekenen aan de klant kan gewoon niet, maar een verhoging is onontkoombaar.’

Brood van gisteren!
Frans probeert de klant aan alle kanten tegemoet te komen: ‘Brood dat gisteren vers gebakken is, is ook vandaag nog heerlijk. We hebben nu het Brood van Gisteren. Dit zijn lekkere producten van de dag ervoor tegen aantrekkelijke prijzen.’ Frans gaf voorheen al een goede bestemming aan de niet verkochte producten van die dag, namelijk voor de boeren als veevoer voor dieren. ‘Maar in deze tijden vind ik het juist jammer als het brood niet meer gebruikt wordt voor de menselijke consumptie, alleen maar omdat het een dagje ouder is.’ Alles heeft één prijs, € 1,25; zowel voor hele broden als voor zakken bolletjes en andere producten.

Goed voor het milieu én voordelig. Ik ben enthousiast. Ik reken een zak bolletjes van Brood van Gisteren af en wordt geholpen door Sophiia, gevlucht uit de Oekraïne en nu woonachtig in Blaricum. We communiceren met handen en voeten. Ik heb grote bewondering voor haar: De Nederlandse taal leren én al die verschillende broodsoorten…

Bakkerij Wassenaar is op zoek naar een enthousiaste zaterdaghulp van 15 jaar of ouder. Bij interesse loop binnen en vraag naar bakker Frans of mail naar bakkerij.wassenaar@planet.nl

The post Ons dagelijks Brood appeared first on Hei & wei.