Kees was de oudste zoon uit het huwelijk van Henk Bakker en Beth Bakker-de Graaf. Henk overleed in 1950 op 45-jarige leeftijd. Kees was op dat moment vijftien jaar. Van hem werd verwacht dat hij thuis op de boerderij mee zou gaan werken. Naast het harde boerenwerk richtte hij zich -én met succes- op de aspergeteelt, waar zijn moeder Beth al mee begonnen was.

Vele bezigheden
Naast zijn drukke dagelijkse bestaan vond hij zijn ontspanning in het turnen, dat hij op behoorlijk niveau beoefende en tot op hoge leeftijd volhield. Datzelfde gold voor het volksdansen bij de Klepperman van Elleven. Maar zijn leven stond zeker ook in het teken van de natuur, en dan met name de imkerij. Kees wist als geen ander hoe belangrijk deze nuttige beestjes zijn voor ons voortbestaan.

Tegenslagen
Het leven van Kees werd echter ook getekend door veel persoonlijke tegenslagen. Niet alleen verloor hij zijn vader op jonge leeftijd, maar ook het verlies van zijn vrouw Rietje, zijn latere levenspartner Liesbeth, het plotselinge overlijden van zijn dochter Mariëlle en dit voorjaar nog het overlijden van zijn zoon Hans lieten diepe sporen bij hem na. Blaricum verliest in Kees een veelzijdig mens met een brede belangstelling voor alles wat om hem heen leefde, groeide en bloeide. Ook voor wat hij, zoals te zien is op de foto die door Sybert Blijdenstein is gemaakt, zelf had gezaaid. Kees Bakker zal als een bijzonder mens blijvend worden herinnerd.

The post Gedachten aan Kees Bakker appeared first on Hei & wei.

Jan was jarenlang actief in het dorpsleven: gemeenteraadslid, waarvoor hij een koninklijke onderscheiding kreeg, hij was ereburger van Blaricum, redactielid van hei & wei en medeoprichter van de Historische Kring, waar hij dorpswandelingen en vertellingen verzorgde. Achter al die inzet stond Rie. Naast de zorg voor haar gezin, dat voor haar altijd op de eerste plaats kwam, werkte ze hard mee op de boerderij. Zo gaf ze Jan de ruimte om zich in te zetten voor het dorp.

Een gekleurd hartje voor alle kinderen
Rie verzorgde bovendien de pluimveetak van het bedrijf. De eieren, en ook de door haar geslachte kippen, werden aan huis verkocht of ‘uitgevent’. In de paastijd maakte en verkocht ze honderden boterlammetjes. Veel dorpsgenoten kwamen bij haar voor verse melk, en als er kinderen meekwamen, kregen die altijd een snoepje in de vorm van een gekleurd hartje.

Blaricummerie Oranjevereniging
Jarenlang fungeerde hun erf als opslagplaats voor de rommelmarkt van de Oranjevereniging. Al ruim voor Koninginnedag – later Koningsdag – werden daar vele spullen afgeleverd. Onder leiding van Rie werden deze, samen met onder anderen Hennie Lanphen-Piël, Annemieke Jurna-Vos en Cor en Resida Hendriks, uitgezocht en klaargezet voor de verkoop tijdens de jaarlijkse Blaricummerie. Een paar jaar geleden is ze daarmee gestopt, en helaas heeft de Oranjevereniging geen nieuwe plek meer kunnen vinden. Daarmee stopte een mooie traditie.

Aan Rie’s lange, arbeidzame leven kwam op 20 september jl. een einde. Wij wensen de kinderen en kleinkinderen veel sterkte toe. De vele mooie en warme herinneringen aan haar zijn begonnen.

The post Gedachten aan Rie Rigter-Eek appeared first on Hei & wei.

door Frans Ruijter
Adrie van Zon werd op 21 oktober 1937 geboren in Dreumel, in het land van Maas en Waal. Hij groeide op in een gezin met acht kinderen, waar meewerken in de kruidenierszaak van zijn ouders vanzelfsprekend was. Maar Adrie wilde meer. Tegen de zin van zijn vader koos hij voor studie en carrière. Na de MULO volgde hij bestuurs-, gemeente- en burgerlijk recht in Den Bosch. Zelfs tijdens een hernia, liggend op een matras op zolder, zette hij zijn studie door.

Zijn carrière begon op het gemeentehuis van Dreumel als jongste bediende. Daarna volgden Halfweg, Mijdrecht en Ravenstein, waar hij gemeentesecretaris werd. In 1980 stapte hij over naar Blaricum. Daar volgde hij Joop Tijdink op, een geliefde voorganger die door onenigheid met het college was vertrokken. Geen makkelijke start, maar Adrie wist al snel vertrouwen te winnen.

De strijd om Blaricum
Zijn betrokkenheid kwam krachtig naar voren tijdens de discussie over de grenswijziging met Huizen. Blaricum dreigde de Bijvanck te verliezen aan Huizen. Tijdens een hoorzitting sprak Adrie uitzonderlijk vurig en nam hij het op voor zijn medewerkers. De Tweede Kamer stemde in met de wijziging, maar in de Eerste Kamer waren de stemmen gelijk verdeeld. Voor de tweede stemming reisde Adrie persoonlijk in in zijn vrije tijd naar senator Ad Kaland in Zeeland. Hij wist hem te overtuigen tegen te stemmen. Zo werd het voorstel in 1985 definitief verworpen. Een cruciaal moment, want zonder zijn inzet had Blaricum er nu heel anders uitgezien. Anderen streken echter met de eer, wat hem altijd pijn heeft gedaan. Daarom krijgt Adrie hiervoor postuum de volle erkenning die hij verdient.

Oranjevereniging
Naast zijn werk was Adrie een vertrouwd gezicht in het dorp. Hij maakte graag een praatje – bij de bakker, in de wachtkamer, altijd vriendelijk en met een glimlach. Het was dan ook geen verrassing dat hij Gerard Maas opvolgde als voorzitter van de Oranjevereniging. Meer dan 25 jaar lang gaf hij leiding aan talloze evenementen. Hoogtepunten waren het 50-jarig bevrijdingsfeest in 1995 en het millenniumfeest op ’t Harde, met een boerenbruiloft waaruit de jaarlijkse Dag van het Werkpaard is geboren. Adrie wist altijd weer vrijwilligers en middelen te vinden om de plannen waar te maken.

hei & wei
Van 1980 tot 2020 was hij redactielid van hei & wei. Hij schreef talloze mooie artikelen. Als redactielid was hij vaak kritisch maar altijd opbouwend. En in deze rol als ‘advocaat van de duivel’ hield hij de redactie scherp. Een van zijn specialiteiten was het jaarlijkse interview met de burgemeester, waarin hij zijn passie en nieuwsgierigheid volledig kwijt kon.

Een gemis
Adrie was betrokken, bevlogen en bovenal menselijk. Hij was nieuwsgierig naar verhalen van anderen en wist mensen te verbinden. Zijn vrouw Sjaantje, dochters, schoonzoon en kleinkinderen zullen hem intens missen. Net als de gemeenschap van Blaricum. Zijn nalatenschap leeft voort in de warme herinneringen en de vele sporen die hij in het dorp heeft achtergelaten.

The post Gedachten aan Adrie van Zon appeared first on Hei & wei.

Op 3 februari jongstleden overleed Joost Brugman, poppenspeler en organist, op 94-jarige leeftijd.

Joost werd in 1930 geboren in Amsterdam. Zijn vader, Bert Brugman, richtte daar 102 jaar geleden het Nederlands Marionettentheater op. Joost was hier 54 jaar, vanaf zijn vijftiende, actief als poppenspeler. Landelijke bekendheid kregen ze met de Nederlandse kinderserie Dappere Dodo, uitgezonden op televisie van 1953 tot 1963. Ook gingen ze met het theater op tournee naar o.a. Indonesië, Suriname en Israël. Sinds 2000 heeft zijn dochter Mariska, samen met haar man René, het familietheater voortgezet in Edam.

De oorlogsjaren
Tijdens de crisisjaren verhuisde Bert met zijn vrouw Frieda naar het Gooi waar ze in 1935 een ruime schilderswoning aan de Torenlaan in ons dorp betrokken. In dit huis overleefden ze de oorlogsjaren door over te stappen op maskerspelen en handpoppen, dit omdat het grote marionettentheater niet meer vervoerd kon worden. Tijdens deze donkere oorlogsjaren vormde Joost met drie jongere broers een zangkwartetje. Ze traden op bij welgestelde families en kregen als dank een mand met voedsel. Na de oorlog ontwikkelden vader Bert en Joost een nieuw systeem handmarionetten.

Organist St. Vituskerk
Op twintigjarige leeftijd nam Joost het stokje over als organist in de Vituskerk in ons dorp. Destijds had hij niet kunnen vermoeden dat hij deze rol maar liefst 68 jaar lang zou vervullen. Joost heeft voor zijn werkzaamheden een koninklijke en pauselijk onderscheiding mogen ontvangen.

The post Ter herinnering aan Joost Brugman appeared first on Hei & wei.

‘Een vrouwenhand en een paardentand mogen nooit stilstaan’. Deze wijze les kreeg Gerrie als elfde van veertien kinderen mee van haar vader. Het gezin Post aan de Meentweg in Eemnes bestond uit zes meisjes en acht jongens. Na de geboorte van haar jongste broertje Chris werd moeder Post bedlegerig, waardoor de oudere zussen de zorg op zich namen. Toen zij uitvlogen, viel die verantwoordelijkheid op Gerrie en haar zus Annie. Hard werken was de norm en ontspanning schaars. De Blaricumse kermis bracht daar verandering in.

Sjees rijden
In augustus 1958 belde Driekus Vos uit Blaricum naar de familie Post. Gerrie nam op. Hij vroeg: ‘Is Nel thuis?’ ‘Nee, Nel is getrouwd en het huis uit.’ Driekus schakelde snel en vroeg: ‘Wil jij dan met mij sjees rijden op de Blaricumse kermis?’ Gerrie stemde toe, en het beviel hen zo goed dat ze in 1964 trouwden. In 1965 werd Lambert geboren en een jaar later Henk.

De Meelmuis
Driekus en Gerrie runden de fouragehandel, die dankzij Gerrie’s inbreng groeide en later bekend werd als ‘de Meelmuis’. Meelmuis is een verouderd scheldwoord voor bakkers- of molenaarsknecht maar de zaak werd een begrip in Blaricum en omstreken: als je iets nergens kan vinden, vind je het daar.

Zware klap
In 1984 sloeg het noodlot toe. Driekus kreeg een hartaanval, op de fiets op weg naar de versierde sjeesenkeuring tijdens de Blaricumse kermis, en overleed aan de Noolseweg. Een zware klap voor Gerrie en hun jonge zonen. Toch pakten ze samen de draad weer op. Lambert ging in de zaak werken, terwijl Henk een baan vond bij een bronbemalingsbedrijf in Bunschoten. Maar het boerenbloed bleef stromen en naast de winkel hield het gezin koeien, schapen en Lambert ook duiven. Later vertrok Henk naar Duitsland om daar te boeren.

Korenbloem
Met de jaren kreeg Gerrie steeds meer lichamelijke klachten. Ze kwam minder in de winkel maar bleef actief met haar elektrische borduurmachine. Ze deed niets liever. Haar werkstukken, vaak voorzien van de korenbloemen uit ons gemeentewapen, vonden hun weg naar vele huishoudens.

Het einde
Vier jaar geleden brak Gerrie na een vervelende val haar pols en werd afhankelijk van thuiszorg. In haar laatste levensmaanden verbleef ze een maand in Tergooi MC en drie maanden in Naarderheem in Blaricum. Ze leefde naar haar 90e verjaardag toe, die ze groots wilde vieren. Vlak ervoor werd besloten dat dit niet verstandig was en vier dagen na haar verjaardag overleed deze hardwerkende, creatieve en moedige vrouw. Tijdens haar uitvaart in een goed gevulde St. Vituskerk sprak haar zus Annie een mooie levensloop uit, waarvan ik in overleg met haar delen heb gebruikt. Gerrie is begraven bij haar Driekus, die ze ruim 40 jaar had moeten missen.

Lambert, Henk, Doris en kleinzoon Tijmen moeten verder, maar met de stevige basis die door hun ouders is gelegd, zal dat zeker lukken.

The post Gedachten aan Gerrie Vos-Post appeared first on Hei & wei.

door Frans Ruijter
Hans Christiaan Willem van Hemert, geboren 7 april 1945 in Voorburg, overleed 7 oktober dit jaar. Dat hij een grandioos muzikaal oeuvre nalaat, behoeft geen betoog. Over jaren zullen we zijn scheppingen nog beluisteren.

Maar daarnaast was Hans een geweldig mens, en hij voelde zich ontzettend thuis in Blaricum.

Hans als vader en opa
Familie stond centraal, vooral toen het hem gegeven was om vader te worden. Voor de geboorte van zijn kinderen was hij zenuwachtiger dan zijn vrouw Pauck.
Hans gedroeg zich soms meer als grote broer dan als vader. En met spelletjes doen, nam hij nog weleens een loopje met de spelregels, zodat hij vaak aan de winnende hand was. Voor de kleinkinderen was hij hun ‘mascotte’. Hans was ook een geweldige natuurliefhebber en gaf dit graag aan zijn kinderen door, bijvoorbeeld tijdens de vele fietstochten die ze maakten in onze mooie omgeving. En alles wat hij zag, kon hij dan prachtig verromantiseren. In zijn groentetuin leefde hij zich uit, in afgeknipte spijkerbroek en op klompen. Hier kweekte hij, op de meest biologische manier, groenten die soms tegen heug en meug door de kinderen opgegeten moesten worden. En het zal u vreemd in de oren klinken, maar als Hans thuis was, werden er geen platen gedraaid. Hij had een studio aan huis en was de hele dag met muziek bezig, zo hield hij werk en privé gescheiden. Hans hield van uitslapen, de kinderen slopen dan stilletjes naar buiten om lekker te spelen. Taal stond bij Hans hoog in het vaandel, zowel onze moedertaal als de taal van landen om ons heen. Ook wilde hij dat de kinderen goede tafelmanieren aanleerden en nagelbijten verafschuwde hij. In de vakanties werd vaak gekampeerd in Frankrijk, dat beviel zo goed dat er in 1973 een stuk grond werd gekocht. Na een paar jaar er met tentjes te hebben gekampeerd, vaak ook met vele kennissen, werd er in 1976 een zwembad aangelegd en pas in 1979 een prefab huis gebouwd, met muren die leken op karton. Dit laat echter onverlet dat het een vakantieverblijf was waar het gezin graag vertoefde.

Uitvaart
Bij zijn uitvaart op 15 oktober in een volle Dorpskerk werd door een van zijn kleinkinderen gezegd: ‘Wandelen of boodschappen doen met Hans kon wel een paar uur duren, hij maakte overal met bekenden een praatje.’ Hans had interesse in mensen en genoot van de belangstelling die men in hem had. In een van de terugblikken op de televisie na zijn overlijden, werd hem gevraagd of hij nog een nieuw lied ging schrijven voor het Nederlands voetbalteam in plaats van de grote hit ‘Wij houden van Oranje’, gezongen door André Hazes. Zijn antwoord: ‘Dan moet ik mezelf overtreffen…’ Tijdens zijn uitvaart zong zijn kleindochter Britt op de melodie van dit lied, recht uit haar hart, haar versie en met dit optreden kwam zij heel dicht bij het overtreffen van de uitvoering. Zij kreeg dan ook terecht een staande ovatie. Hans zou beretrots op haar geweest zijn en het hardst geklapt hebben.

Blaricum gaat deze markante, creatieve, levensgenieter missen, maar zijn naasten gaan een geweldig familiemens missen. Hij was een echte pater familias.

Met dank voor de input van Tatiana, Hans’ oudste dochter

The post Gedachten aan Hans van Hemert appeared first on Hei & wei.

Stolpersteine, ook wel struikelstenen genoemd. Deze kleine vierkante steentjes die geplaatst worden in de trottoirs voor de huizen waar joden hebben gewoond of waren ondergedoken en die in de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen. In Europa zijn inmiddels meer dan 150.000 Stolpersteine geplaatst, waarvan meer dan 7.000 in Nederland. De stenen zijn te herkennen aan de messing bovenlaag met de naam van het slachtoffer, het geboortejaar, het jaar en de plaats van deportatie en de plaats waar het slachtoffer is vermoord of is overleden.

Helpt u mee?
De Stichting Stolpersteine Laren/Blaricum is eind 2022 opgericht, is een onderzoek gestart en heeft inmiddels een lijst met zo’n 100 namen en adressen in Blaricum en Laren. U kunt de stichting helpen met de financiering van Stolpersteine in ons dorp. Ter info, één Stolperstein kost 165 euro. Kijk op stichtingstolpersteinelarenblaricum.nl

The post Stolpersteine – klein van formaat, groot van gevoelswaarde appeared first on Hei & wei.

Deze In Memoriam Avond op de Algemene Begraafplaats de Woensberg trekt elk jaar veel belangstellenden van alle gezindten. De begraafplaats zal mooi worden verlicht en u wordt uitgenodigd om zelf ook lichtjes mee te nemen. In de aula worden u gratis consumpties aangeboden en kunt u kijken naar diabeelden van degenen die hier op de Woensberg rusten.
Ook u kunt een dierbare in de presentatie laten tonen door tijdig een foto en beschrijving aan te leveren via vincentgmbrugman@gmail.com

The post In Memoriam Avond appeared first on Hei & wei.

In het boerenbedrijf moest Thea van jongs af aan hard meewerken en dat deed zij met overgave. Vader Lammert was een groot paardenliefhebber en de kinderen hebben de passie voor paarden van huis uit meegekregen. Thea trouwde op 13 december 1969 met Bep (Bud) de Gooijer en ze gingen wonen in de boerderij van de grootouders van Bud aan de Langeweg 3. De boerderij die in slechte staat was, werd in de jaren tachtig volledig verbouwd. Bud was ook een groot paardenliefhebber en toen hij stopte met melken, ging alle aandacht naar de paarden en ontstond Stalhouderij de Gooijer. Thea deed mee aan tuigpaardenwedstrijden en er werden vele landelijke prijzen gewonnen door Stal de Gooijer. Thea had daar met het paard Olivier een groot aandeel in.

‘Ons dorp’
Zo sprak Thea over Blaricum, het was ‘haar dorp’. Ze was bij alle activiteiten rond de kermis aanwezig, zoals bij het ringsteken en touwtrekken. Ze heeft hierbij vaak raak gestoken en aan het langste eind getrokken. Ook aan de Dag van het Werkpaard droeg ze haar steentje bij. De laatste jaren zat ze graag met mooi weer aan de Langeweg op het terras d’ Ouwe Stee, met de mensen die haar lief waren om haar heen. Ze genoot daar als een heel goede gastvrouw met volle teugen van. Haar woorden: ‘Dit is mooier dan ver weg op vakantie.’ Thea was een geweldige vrouw voor Bud, een geweldige moeder voor haar kinderen en een superoma voor haar kleinkinderen. Op 19 maart jl. kwam er na ruim 77 jaar een einde aan haar leven. Blaricum gaat deze gewone maar wel heel bijzondere vrouw missen.

The post Gedachten aan Thea de Gooijer-Vos appeared first on Hei & wei.

door Frans Ruijter
Gerbe Jacob van der Woude, geboren op 6 augustus 1943 in Purmerend, is 27 september jl. in Blaricum gestorven. Gerbe heeft heel veel voor ons dorp en haar inwoners gedaan en betekend. Velen gaan deze markante Blaricummer missen.

In 1969 kwam Gerbe, op 26-jarige leeftijd, in dienst bij de gemeente Blaricum. Op het gemeentehuis, toen nog aan Torenlaan 20, op de afdeling Financiën en hij deed Personeelszaken
erbij.

Het organiseren van evenementen
Maar zijn grote passie lag heel duidelijk bij het organiseren van evenementen. Zo trad hij steevast als ceremoniemeester op, zoals
in het najaar van 1974 bij de officiële verhuizing van het gemeentehuis van Torenlaan 20 naar Nederheem (Torenlaan 50), bij het afscheid van burgemeesters, bij de opening van de Clusterschool in Blaricum-Bijvanck door toen nog Prinses Beatrix en bij de opening van de Stichtse Brug in 1983 door minister Neelie Smit-Kroes. In 1985 was hij de initiatiefnemer voor het grote feest in een enorme tent op het Harde, omdat de grenswijziging met Huizen definitief van de baan was en de Bijvanck bij Blaricum bleef. Vele Blaricumse coryfeeën traden op om dit feest luister bij te zetten.

Verbinden
Het oprichten van de personeels-vereniging van de gemeente Blaricum nam Gerbe voor zijn rekening en wist hier veel mensen voor te enthousiasmeren. Het groeide uit tot een bloeiende vereniging, die de samenhorigheid van het ambtenarenkorps ten goede kwam. Maar zijn organisatietalent beperkte zich niet alleen tot het gemeentehuis, daarbuiten roerde hij zich ook, voornamelijk bij voetbalvereniging BVV ’31. In 1972 organiseerde hij met John Klaver en Hans Albers een buitenlands uitstapje naar de S.G. Haussen in het Taunusgebergte in Duitsland. Gerbe werd ook wedstrijdsecretaris van de vereniging, gevolgd door secretaris en een paar jaar later voorzitter. Hij bedacht ook iets geheel nieuws in ons dorp, een revue. Er werden er verschillende gehouden in een tot de nok toe gevuld Vitus. In eerste instantie gespeeld door en voor BVV’ers, maar later toegankelijk voor iedereen. Het waren buitengewoon vrolijke en plezierige avonden. Gerbe leefde voor de club en wist hier mensen te boeien en te binden.

Gevoel voor historie
Door zijn betrokkenheid bij vele activiteiten in het dorp werd hij ook gevraagd om te fotograferen voor de Oranje Vereniging Blaricum én voor hei & wei. Dit heeft hij verschillende jaren met groot plezier gedaan en leidde tot vele mooie foto’s in ons dorpsblad. Hij was ook jarenlang de organisator van het Blaricumse Kermisvoetbaltoernooi, waar de Fairplay-beker terecht zijn naam draagt. Kunst in relatie tot de historie had ook zijn grote interesse. Zo heeft hij onder andere samen met Gé van der Pol het mooie boek ‘Blaricum. Haar landhuizen en villa’s, haar atelierwoningen en hutten, haar bijzondere bewoners’ gemaakt. En ‘Op het oog gewone huizen’, een boek over de Tweede Wereldoorlog, schreef hij samen met Jan Greven voor de hoogste groepen van de Blaricumse basis-
scholen.

Een Blaricummer
Blaricum verliest in Gerbe iemand die zich snel Blaricummer wilde voelen en dat is hem uitstekend gelukt. Hopelijk geven de vele mooie en warme herinneringen aan hem zijn vrouw Tineke, de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen de kracht om dit grote verlies een plaats te geven.

The post Gedachten aan Gerbe van der Woude appeared first on Hei & wei.