Samen met vele betrokken vrijwilligers werd er door Nico en Margriet naar gestreefd om, met een-op-een begeleiding, de boeren zo zelfstandig mogelijk te laten werken, het vertrouwen in zichzelf te vergroten, een gevoel van samenzijn te ervaren en diverse vaardigheden te behouden en eventueel uit te breiden. Zo verzorgden ze gezamenlijk het vee, hielpen ze in de kas, fruit- en moestuin, werd er hout gekloofd, de stallen uitgemest, eitjes geraapt en ook kantinewerkzaamheden gedaan. En eind april komt hier nu een eind aan.

‘Tijd voor onszelf’
Nico (69) en Margriet (64) zijn al zo’n 41 jaar samen en hebben 4 kinderen en 3 kleinkinderen. Met de agrarische kennis van Nico en de onderwijsachtergrond van Margriet vormden ze een perfect duo voor de zorgboerderij. En hun werkzaamheden hebben ze ook altijd goed kunnen combineren met het gezinsleven. Margriet: ‘Onze kinderen zijn opgegroeid met de hulpboeren en wij waren altijd rondom huis. Vanwege onze leeftijd doen we nu een stapje terug. Onze kinderen hebben hun eigen toekomstplannen en nemen de zorgtak niet over. En wij willen nu meer tijd voor onszelf. De boerderij met koeien, kippen, de moestuin en de winkel blijft, dus er is nog genoeg te doen.’ Nico vult aan: ‘Maar we willen de dagen nu wat meer invullen zoals we dat zelf willen. Gewoon iets langer mijn krantje kunnen lezen of samen een mooie wandeling maken.’

De hulpboeren
Veel van de hulpboeren zijn hier al vanaf het prille begin. Gelukkig is er voor iedereen inmiddels vervangende dagbesteding geregeld. Nico en Margriet: ‘We hebben genoten van onze tijd met de hulpboeren. We hebben veel van ze geleerd: dat je gewoon mag zijn wie je bent. Mooi om te zien is hun vertrouwen in ons. En hun enthousiasme. Het gedag zeggen naar iedereen. Het zwaaien naar iedere fietser en auto. Prachtig!’

Het einde van een tijdperk
Op 28 april is er geen afscheid maar een ‘Terugblik’, met het gezin, alle hulpboeren, hun ouders/verzorgers en andere betrokkenen. Margriet: ‘We willen ook echt iedereen in Blaricum bedanken voor hun steun. De vele lieve vrijwilligers die ons de afgelopen 20 jaar geholpen hebben, de talloze bezoekers van de Lente- en Oogstmarkten, alle lieve dorpsgenoten die ons bij aanvang zoveel spullen gegeven hebben om de boerderij in te richten, de initiatiefnemers en donateurs van de vriendenstichting. Noem maar op. We voelden ons altijd gedragen door het dorp. Echt heel hartverwamend!’

Voorlezen
Greet Volkers: ‘Ook voor veel vrijwilligers stoppen hun werkzaamheden bij de zorgboerderij. Die lieve vrijwilligers waren goud waard! Ikzelf heb een tijd voorgelezen op de boerderij. Het begon voor hulpboer Manon, die kan niets zien. Maar langzaam groeide de groep luisteraars. Altijd lachen, altijd plezier. De hond bij Manon op schoot en voorlezen maar. En wanneer ik naar huis ging, had ik een blij en positief gevoel. Dat is de kracht van de boerderij en van Nico en Margriet. Wat zal ik het gaan missen.’

Een mooie herinnering aan een mooie tijd
Onze fotograaf Gert-Jan den Besten heeft van iedere hulpboer, van de huidige vrijwilligers en uiteraard van Nico en Margriet prachtige portretten gemaakt. Een videocompilatie van alle foto’s van Zorgboerderij ‘t Werckpaert is eind april te zien op onze Facebookpagina.

The post Zorgboerderij ’t Werckpaert stopt appeared first on Hei & wei.

Met een handtekening van Ome Willem Vos zelf, als goedkeuring voor het zeer goedgelijkende portret. De tekening is gemaakt door wijlen kunstenares Ingrid Falk. Ingrid woonde samen met haar man, acupuncturist Ad Falk, en hun gezin van 1977 tot 1989 aan de Windvang, ze vertrokken naar Westbroek maar keerden na achttien jaar weer terug naar ons dorp waar Ingrid aan de Mosselweg een atelier had, dat ze net als haar prachtig ontworpen tuin openstelde voor bezoekers. Voor meer kunst van Ingrid zie britafalk.nl (kunstvaningridfalk)

De oude Vos
Er is maar één plek waar deze tekening van haar moeder hoort te hangen, zo vond Ingrids dochter Brita. Aan de muur bij Moeke. Het is een mooi eerbetoon aan Ingrid en aan de oude Vos. Ome Willem Vos, de oude brandstoffenhandelaar, was een van de laatste karakteristieke Blaricummers, die altijd een brugfunctie heeft vervuld tussen de oude, autochtone Blaricummers en de nieuwkomers en was bovendien een frequent bezoeker van Moeke. Een aantal stamgasten van het café was van mening, dat deze markante persoonlijkheid in brons vereeuwigd diende te worden en richtte in 1998 een stichting op met als doel door het verwerven van giften en donaties de realisering van het beeld mogelijk te maken. Op 4 juni 1999 onthulde Ome Willem Vos zijn eigen beeltenis in brons.

The post Ome Willem Vos aan de muur in Moeke appeared first on Hei & wei.

Honden zijn enthousiaste, aan-hankelijke, maar vooral trouwe dieren. Altijd weer blij om je te zien. Kwispelend, zoals alleen een hond dat kan. Ooit hebben we ook een kat gehad. Die was ook trouw. Maar minder enthousiast. Wel een karaktertje.

Hij kwam bij ons aan op een warme namiddag. Wij zaten in de tuin. De terrasdeuren open. Opeens klonk er geluid uit de keuken. Een rode kater op het aanrecht! Vissend naar tonijn uit de net gemaakte salade. De bak snel weggezet. Poes zag er lief uit. Gaf hem daarom zalm uit een blikje. Poes is nooit meer weggegaan. Dat was Vosje. Kwam van het boerenerf naast ons. Jarenlang werd ik ’s ochtends wakker door een keffend buurhondje. Zijn vaste begroeting van de nieuwe dag. Werd me dierbaar. Buurvrouw overleed. Hondje kefte nog een paar dagen. Toen viel de stilte. Hond en baasje weg. Mis ze.

Tijdens een wandelvakantie met mijn Engelse zwager in het Lake District troffen we een ontroerend voorbeeld van hondentrouw. Bovenop de hoogste berg ontdekten we een gedenksteen met een bronzen plaquette waarop een hondenkop. Door de winterse kou was zijn oude baasje daar omgekomen. De hond bleef bij hem. Blaffend en huilend. Dagen en nachten lang. Totdat redders hem en zijn baasje vonden. Trouw tot in de dood.

Nog wat aangedaan teruggegaan naar ons hotelletje. Zittend in het lege eetzaaltje met uitzicht op het meer. Achter een groot schuifraam. Met onderaan twee glimmende koperen ringen. Gedachteloos steek ik mijn middelvinger door zo’n ring. Plots zit die muurvast. Zwager gaat hulp halen. Bij de bar wijst hij achterom naar mij. Iedereen komt kijken naar die toerist met zijn vastzittende vinger. Stamgasten, barjuffrouw, bediening, noem maar op. Ik grijns terug als een boer die kiespijn heeft. Niemand komt me helpen. Totdat van achteren een potige Spaanse kokkin kordaat komt aanzetten met een fles olijfolie. Het bevrijdende einde van het leedvermaak…

The post Column appeared first on Hei & wei.

Om 18.45 uur wordt er verzameld bij de St. Vituskerk, waarna om 19.00 uur de tocht van start gaat, onder begeleiding van de dodenmars geslagen door David Klarenbeek. De tocht voert langs locaties die ons herinneren aan de donkere jaren uit de Tweede Wereldoorlog.

St. Vituskerk en de oude Bernardus-school
Pastoor Jongerius was pastoor van de St. Vitusparochie tijdens de Tweede Wereldoorlog en meende dat als Blaricum gespaard zou blijven van oorlogsgeweld, dit mede te danken zou zijn door de bescherming van Onze Lieve Vrouw van Fátima. In 1948 kwam haar beeld voor de Vituskerk te staan. De tocht gaat via de Kerklaan langs de voormalige Bernardusschool, nu het gemeentehuis. Vanaf juni 1944 werden Duitse militairen hier ingekwartierd. De schoolgaande jeugd kreeg verdeeld over het hele dorp les. In juni 1945 werd de school weer als school in gebruik genomen, nadat een groep NSB’ers het pand eerst grondig had schoongemaakt.

Fransepad 1 en Dorpsstraat 14
Bij het Fransepad slaat de tocht linksaf, langs Fransepad 1. Een verzetsgroep wilde hier op 12 februari 1945 een overval plegen om meel en tarwe in beslag te nemen. Dit mislukte omdat Duitse militairen in de nabijheid waren. De Laarder Hildo Cohen (22) werd hierbij doodgeschoten. Ter afschrikking lieten de Duitsers hem daar geruime tijd liggen. Hij werd begraven op de Woensberg en later bijgezet op het Ereveld in Loenen. Voorbij Fransepad 1 gaat de stoet rechtsaf de Dorpsstraat in. Op Dorpsstraat 14 woonde makelaar Salomon Slijper (1884-1971). Hij was een groot verzamelaar van het werk van Piet Mondriaan. Toen ook in Blaricum de vervolging op joden begon, dook hij onder in zijn eigen huis. Als er aangebeld werd, had hij namelijk tijd genoeg om zich te verstoppen in het hokkerige huis en ondanks huiszoekingen is hij nooit gevonden.

Blaercom en Gall & Gall
Achter Dorpsstraat 2, nu Blaercom, was de openbare lagere school. Na de oorlog werd deze school gebruikt om vermeende NSB’ers onder te brengen en te ondervragen wat hun rol geweest was en of ze wel of niet vervolgd zouden worden. De tocht gaat verder tot aan de Torenlaan. Op Torenlaan 1, nu Gall & Gall, zat destijds het gemeentehuis. Op 1 september 1941 werd de gemeenteraad ontbonden en de toenmalige burgemeester J. Klaarenbeek werd ‘burgemeester in oorlogstijd’. Een niet te benijden taak, om te doen wat de bezetter je opdroeg. Op 16 april 1944 werd hij uit zijn ambt gezet door de bezetter en vervangen door de Larense NSB-burgemeester A.W. Knipscheer. In mei 1945 keerde hij weer terug als burgemeester.

Oorlogsmonument
De tocht gaat verder op de Huizerweg om tegenover De Hoop het Achterom in te gaan met links het voormalige postkantoor, waar het bevolkingsregister in de kluis werd veiliggesteld. Nu richting het oorlogsmonument in het Burgemeester Klaarenbeekpark, waar de jaarlijkse dodenherdenking zal plaatsvinden. Het door de Blaricumse architect H.F. Sijmons ontworpen monument werd in mei 1948 onthuld. Het is een halve cirkel van gemetseld zandsteen met een zuil met een vredesduif. De duif is van beeldhouwer John Rädecker. De zuil vermeldt de tekst: Voor hen die vielen 1940-1945.

Bronvermelding: Op het oog gewone huizen, een boek van Jan Greven en Gerbe van der Woude

Het hele programma van 4 mei, inclusief vlaggenprotocol, staat in het gemeentedeel van deze hei & wei.

The post De stille tocht op 4 mei appeared first on Hei & wei.

We verwelkomen de voertuigen uit de Tweede Wereldoorlog en de veteranen op het Oranjeweitje. De muzikale omlijsting wordt verzorgd door Big Band Blow samen met de Harpers uit Engeland. Er is uitgebreide horeca aanwezig en voor de ouderen zijn er voldoende zitplaatsen.
De organisatie van de Stichting Blaricumse Bevrijdingsdagen is zeer dankbaar dat zij kunnen rekenen op steun van de gemeente Blaricum en op de vele sponsoren die dit feest van herdenking mogelijk maken. Want we moeten altijd helder op ons netvlies houden, dat vrijheid absoluut niet vanzelfsprekend is. En vrijheid is nu actueler dan ooit!

Informatie blaricumsebevrijdingsdagen.nl

The post Vrijheid is nu actueler dan ooit! appeared first on Hei & wei.

Zijn herinneringen. Zijn verhaal. Over de hongerwinter en de bevrijding. Over zijn vader: het verzetswerk, de jarenlange vermissing én thuiskomst en over de verschrikkingen in diverse kampen. Dicks verhaal over de reis van Oegstgeest naar Brits-Indië en het verblijf daar. En over twee schoten in het bijzonder: een waarschuwingsschot en het schot waarbij Ghandi het leven liet.

Twee Schoten, het verhaal van Dick voor zijn familie. Ik heb vele malen met Dick gepraat over zijn oorlogsherinneringen. Herinneringen die gehoord moeten worden. En ik mocht daarom een samenvatting van zijn boek schrijven, speciaal voor hei & wei. Vervolgens werd een portretfoto van hem gemaakt. Hij keek uit naar deze editie van hei & wei. Maar Dick is op 31 maart jl. in bijzijn van zijn naasten overleden.

Twee Schoten
Nederland, Oegstgeest, 1941 – 1945, het eerste schot
Dick zat als 8-jarige bij de kapper toen hij het schot hoorde. Iedereen bij de kapper spoedde zich naar het raam om te zien wat er gebeurd was. Een oude man was door de Duitsers van zijn fiets gesleurd. Er ontstond een gevecht en een waarschuwingsschot werd afgevuurd. Opvallend is dat niemand in de kapperszaak zijn of haar mening gaf over dit voorval. Men dook in de krant en het knippen ging gewoon door.
Dick woonde samen met zijn ouders en oudere zus Marleen in Oegstgeest. Zijn vader was diplomaat. De eerste jaren van de oorlog was zijn vader thuis. Daarna volgde een periode waarbij zijn vader langere tijd van huis was en af en toe een paar dagen thuis. Tot hij op een dag het huis verliet en niet meer thuiskwam…. Er volgden wel gecensureerde brieven maar Dick kreeg deze niet te lezen. Waar zijn vader was en het waarom, werd Dick niet verteld. Maar hoe langer hij wegbleef hoe minder vertrouwen Dick kreeg dat hij ooit terug zou komen.
Gedurende de oorlog nam het aantal Duitsers in Oegstgeest toe. Overal om het gezin heen werden huizen geconfisqueerd door de Duitsers. Dick mocht absoluut niet met ze praten. Het voedsel werd steeds schaarser en sommige bewoners van Oegstgeest bakten zelfs tulpenbollen. Via familie in Groningen kregen ze in de december van de hongerwinter gelukkig wat extra voedsel van de boerderij. De overburen daar hadden een gans geslacht. Zo kwamen ze de barre tijden door.
Het einde van de oorlog werd uitbundig gevierd in Oegstgeest; de Canadezen reden in trucks en jeeps het dorp in terwijl Duitse soldaten op gestolen fietsen het dorp aan de andere kant ontvluchtten.
Dicks vader was intussen al twee jaar weg en het gezin ging ervan uit dat hij de oorlog niet overleefd had. Totdat op een dag een zwarte auto de straat in reed en stopte voor hun huis. Een Nederlandse militair stapte uit en opende de deur aan de andere kant: Dicks vader stapte uit de auto. Sterk vermagerd en lopend met stok maar hij was er weer! Zodra zijn vader weer thuis was ging deze direct weer aan het werk. Hij reisde veel naar Engeland en al snel werd duidelijk dat het gezin via Londen naar Brits-Indië zou gaan.

Engeland, juni 1945 – december 1945
De vlucht naar Engeland was voor Dick, die nog nooit gevlogen had, een heel groot avontuur. Maar dat gold ook voor het verblijf in Londen. Het verschil met Oegstgeest en Londen was immens voor Dick. Ondanks de drukke voorbereidingen voor het vertrek naar Brits-Indië zorgden de ouders ervoor dat het gezin geregeld dingen samendeden. Londen bestond dan ook in de herinnering van Dick uit veel bezienswaardigheden. Tochtjes over de Thames, het openluchttheater in Regent’s park, wandelingen naar de vijver in Kensington Gardens met de kleine zeilbootjes en musea. Het contrast met de oorlogsperiode in Nederland kon niet groter zijn.
Omdat in het Verre Oosten een oorlog gaande was, moest het gezin geduldig wachten tot er een schip beschikbaar was om hen naar India te vervoeren. Veel van de schepen werden gebruikt voor troepen en materieel transport. In de tussentijd hadden de oorlogsjaren effect op de gezondheid van het gezin: ze kregen allemaal geelzucht. Via een bioscoopjournaal kwam naar buiten dat de Japanners zich hadden overgegeven en de oorlog voorbij was. Het zou nu niet lang meer duren voordat het gezin per schip naar Brits-Indië zou gaan en de kinderen kregen dan ook direct Engelse les. Het duurde niet lang meer of de reis was een feit.

De Mantola en de trein reis naar Simla, december 1945
De reis was vol avonturen en nieuwe ervaringen terwijl ze hun nieuwe leven in India tegemoet gingen, maar het begon met deze gedenkwaardige reis van Londen naar Simla in december 1945. Met een taxi naar St Pancras Station, waar hun bagage werd gewogen en ingeschreven voordat ze aan boord gingen van de boottrein naar Tilbury Docks. Daar lag de imposante passagiersboot De Mandola langs de kade. Na een lange douane-inspectie stapten ze pas in de vroege middag aan boord. Het schip was vol geluiden en geuren, met de deining van de zee, de rook uit de schoorsteen en de geur van kolen, teer, olie en verf. Na wat dagen aan boord te hebben doorgebracht, genoten ze van het passeren van Gibraltar en de Rode Zee, waar ze in Aden aanmeerden en een prachtig uitzicht hadden. Op het schip waren er festiviteiten, ontmoetingen met medepassagiers, en de schrijver begon langzaam wat Engels te leren door mee te doen aan kegelspellen. Ze vierden de overgang door de evenaar en arriveerden eind december in Bombay, waar ze werden begroet door een chaotische, levendige stad.
Vanuit Bombay reisden ze per trein naar Kalka, waar ze overstapten op een smal bergtreintje naar hun eindbestemming Simla. De reis omhoog door de bergen was adembenemend, met steile hellingen, tunnels, en diepe dalen. Onderweg stopten ze bij kleine stationnetjes om water op te nemen voor de locomotief en post af te geven.

Simla januari 1946 – december 1947
Het leven van Dick en zijn familie in Simla, van januari 1946 tot december 1947, was een bijzondere en exotische ervaring. Dick beschrijft de aankomst in Simla, een schilderachtige stad in India, na een avontuurlijke treinreis met 104 tunnels. Het station verwelkomde hen met een prachtig berglandschap. Nanku Ram, de bearer, zorgde voor hun bagage, terwijl coolies met koffers op hun rug hen begeleidden. Deze periode in Simla lijkt vol avontuur, cultuur en nieuwe ervaringen, en Dick herinnert zich de stad met een mengeling van verbazing en genegenheid.
Simla bestond uit de Mall, een weg voor blanken en rickshaws, met overheidsgebouwen, clubs en winkels. Dick en zijn familie verkenden zowel de upper bazaar voor blanken als de lower bazaar, waar de inheemse bevolking woonde. De beschrijving van kleurrijke stoffen, geurende specerijen en ambachtslieden maakte indruk op de auteur. Apen speelden een rol in het dagelijks leven, en het CECIL hotel, waar ze tijdelijk woonden, moest voorzorgsmaatregelen nemen om ze op afstand te houden. Het gezin verhuisde later naar Carlton House. Voor de jonge Dick markeerde de constante aanwezigheid van de Tara Devi-berg over de vallei zijn tijd in Simla.
Dick en zijn zus werden ingeschreven bij verschillende kostscholen, ondanks dat hun ouders in hetzelfde dorp woonden. Ze droegen uniformen en gingen op initiatief van hun moeder door een doopceremonie in de kapel van de school. Het contrast van de veranderingen in zijn wereldbeeld in vergelijking met zijn leven in Oegstgeest was zeer groot. Zijn leven zag er ineens echt anders uit. Qua school, natuur, gewoontes. Alles stond op zijn kop.
Om enig nieuws van de familie en kennissen in Nederland te verkrijgen, was Dicks familie volledig afhankelijk van de postbezorging vanuit Nederland. Het was altijd spannend om te zien van wie de brieven waren. Omdat ze erg verlangden naar Nederland idealiseerden ze wat de brieven opriepen. Dicks vader begon te vertellen over de familie in Nederland, en deze verhalen werden regelmatig verteld voor het slapengaan of tijdens wandelingen. Op een dag ontving de familie een telegram met slecht nieuws: het schip Meerkerk, geladen met al hun bezittingen, was op een mijn gelopen in de mond van de Schelde op weg van Antwerpen naar Bombay. De emotionele impact is groot, vooral bij de ouders. Al hun meubels, boeken, kleding en speelgoed gingen verloren, en daarmee vele herinneringen aan hun jeugd.
Ondertussen woonde het gezin in een gemeubileerd huis en maakte er maar het beste van, ze hadden geen keus. Dicks vader begon weer te tekenen en schilderen, en startte met een nieuwe tekening van de familie-stamboom. Vader en de kinderen maakten samen kerstversieringen en versierden de kerstboom met gouden en zilveren dennenappels en zelfgemaakte kaarshouders. Zo werden nieuwe herinneringen gemaakt.
In juni 1947 vertrok Dicks vader naar Delhi en daar werd hij secretaris aan de ambassade. Drie maanden later vertrok ook Dicks moeder met zijn nog maar drie maanden oude broertje naar Delhi en dus waren Marleen en hij alleen in Simla op kostschool. Het was in deze periode dat er in India onderhandelingen plaatsvonden tussen de verschillende partijen in verband met de verzelfstandiging van India en het oprichten van de eveneens zelfstandige staat Pakistan. Daar waren de Sikhs niet blij mee en eisten een zelfstandige staat Sikhistan. Met het zwaard in de hand liepen zij onderlangs Dicks woning richting de Viceregal Lodge, waar de onderhandelingen plaatsvonden. Al eerder waren de leiders Nehru, Jinnah en Ghandi in gesloten rickshaws voorbijgekomen. Dick en Marleen begonnen de splitsing van India en Pakistan en de onafhankelijkheid van India te merken. Eerst vertrokken de mohammedaanse leerlingen de kostschool, begeleid door gewapende Ghurka’s. Op 30 november 1947 werd Dick samen met alle buitenlandse kinderen van de verschillende scholen naar de trein gebracht. Ook hier waren veel gewapende Ghurka’s om ze te beschermen. Dicks ouders wachtten Dick en Marleen in Dehli op.

Delhi december 1947 – april 1948
Laat in de middag arriveerden Dick en Marleen in Delhi en trokken samen met het gezin in in hotel Swiss. Op 30 januari van dat jaar speelde Dick samen met zijn vriend Harry in de tuin van het hotel, en hoorden een schot, maar ze schonken er aanvankelijk geen aandacht aan. De avondgeluiden van het hotel overheersten. Plotseling kwam een man op een fiets opgewonden voorbij en riep dat Gandhi was doodgeschoten. De schrijver rende naar binnen om het aan zijn ouders te vertellen, maar zij geloofden hem niet. Later bleek dat Gandhi inderdaad was vermoord. Die avond hield Nehru een emotionele toespraak bij Gandhi’s woning en heel India was in shock. De dader werd uiteindelijk overmeesterd. De gebeurtenis had een diepe impact op het land en veroorzaakte grote opschudding in heel India.
Enkele dagen na Gandhi’s overlijden, vertelde Dicks moeder dat ze teruggingen naar Nederland en daar naar school zouden gaan vanwege het gebrek aan geschikte scholen in Delhi. Ze vertelde echter niet dat er in Nederlands-Indië onrust was ontstaan vanwege de drang naar onafhankelijkheid, en het was mogelijk dat sympathisanten ook tegen Nederlanders in India in opstand zouden komen. De reis werd geregeld, en het was tijd om afscheid te nemen van vrienden die de schrijver in India had gemaakt. De vertrekdatum was gepland voor 14 april 1948 en hiermee kwam een heel bijzonder avontuur ten einde.
Dick Bas Backer is 31 maart jongstleden in het bijzijn van zijn naasten overleden.

Over de vader van Dick Bas Backer
Jhr. Johan Quirijn Bas Backer was een Nederlandse diplomaat, geboren in Apeldoorn, gehuwd met Johanna Buma en vader van twee kinderen, ten tijde van zijn arrestatie acht en tien jaar oud. Hij bezocht na de basisschool het lyceum in Baarn waar hij van 1929 tot 1934 het gymnasium A volgde. In de jaren dertig volgde hij opleidingen voor de diplomatieke dienst met plaatsingen in Zuid-Afrika en België. In 1938-1939 was hij werkzaam als vice consul in Londen en werd in 1939-1940 overgeplaatst naar Parijs waar hij werkzaam was in het departement van Handel, Nijverheid en Scheepvaart. In 1943 werd hij onderdirecteur van het Nederlands Bureau ter Behartiging Nederlandse belangen te Parijs. Hij is dan woonachtig aan de Rue de la Tour 37 en werd daar door de SD gearresteerd vanwege zijn verzetsactiviteiten. Het was dan november 1943 en hij werd op 21 mei 1944 op transport (I.214) gezet vanuit Compiègne naar K.L. Neuengamme waar hij op 24-5-1944 werd geregistreerd met nummer 30277. Bas Backer werd een gevangene die viel onder het zogenaamde Nacht- und Nebelerlass. Nacht und Nebel was een speciale strafklasse die de Chef des Oberkommando der Wehrmacht veldmaarschalk Wilhelm Keitel in opdracht van Adolf Hitler tijdens de Tweede Wereldoorlog liet instellen om verzetsmensen spoorloos te laten verdwijnen. Er volgde na drie weken een transport en op 16 juni 1944 kwam Bas Backer aan in K.L. Natzweiler en werd onder nummer 17290 gevangen gezet. Als de geallieerde troepen in september 1944 de Elzas en het kamp Natzweiler naderden, werd door de SS besloten het kamp te ontruimen. Johan Bas Backer ging weer op transport en komt op 6 september 1944 aan in K.L. Dachau, geregistreerd onder nummer 99699. Hij overleefde de verschrikkingen en werd uiteindelijk bevrijd in het kamp Vaihingen op 7 april 1945 waarna hij terugkeerde in de diplomatieke dienst. Johan Bas Backer werd na de oorlog onderscheiden voor zijn verzetswerk met o.a. het verzetsherdenkingskruis VHK. Hij is op 4 november 1985 overleden te Nieuwegein.

The post Twee Schoten appeared first on Hei & wei.

Vele soorten boekten in dat jaar kleine of grote winst ten opzichte van 2022 (en eerdere jaren): in de Kampen steeg het aantal territoria/broedparen van de grutto van 25 naar 46, van de tureluur van 16 naar 28, en van de kievit van 35 naar 63. Het reservaat in de Kampen is voor twee derde in eigendom van Staatsbosbeheer (SBB) en voor een derde van de Agrarische Stichting Blaricum (ASB). Het is een unieke samenwerking tussen veehouders en natuurbeschermers. Natuurmonumenten voert het beheer in het deel dat eigendom is van SBB. De vraag is natuurlijk of deze opgaande trend zich zal kunnen voortzetten, maar deze ontwikkeling is zeker hoopvol. Jaarlijkse variaties zullen er altijd blijven, bijvoorbeeld door verschillen in weersomstandigheden. Op de langere termijn lijken ook klimaat-veranderingen een rol te spelen. Vorig jaar waren maart en april erg nat, de grasgroei kwam daardoor beduidend later op gang. Mei en juni waren relatief warm en droog met als gevolg minder insecten en wormen, en daardoor hadden de jonge weidevogels het moeilijk.

Wat gaat 2024 voor de grutto brengen?
Rond 1975 waren er nog 120.000 broedparen in Nederland, in 2022 is dat aantal gedaald naar ongeveer 28.000. Hoewel ook andere factoren meespelen, blijken ontwikkelingen in de agrarische sector funest voor grutto’s, met ontwatering en vroeg maaien als belangrijke factoren. Daarmee heeft de Nederlandse broedpopulatie van de grutto, die binnen Europa de grootste is, sterk aan belang ingeboet. Belangrijkste oorzaak is verlies van leefgebied. De vochtige, kruidenrijke graslanden van vroeger werden omgevormd tot strakke, goed ontwaterende grasvlaktes. Voor bloemen, kruiden en insecten is geen plaats meer. Funest voor de grutto en andere weidevogels. Vooral de kuikens hebben er last van. Die hebben vochtig grasland nodig waar veel vliegende insectjes leven, hun basisvoedsel. En ook afwisseling van open delen met hoog en laag gras, zodat ze zich kunnen verstoppen voor roofdieren. Elk jaar krimpt de populatie met zo’n vijf procent, gelukkig is het aantal grutto’s hier in Eemland sinds enige jaren stabiel, dankzij de reservaten en het weidevogelbeschermingsprogramma van het agrarisch Collectief Eemland.

Weidevogelbeschermingsprogramma
Plas-dras gebieden worden plaatselijk bewaterd met behulp van pompen en zonnecollectoren. De plas-dras gebieden in Eemland hebben ook in 2023 weer aangetoond zeer belangrijk te zijn voor het nestelen, broeden en het groot worden van kuikens. De voordelen van nat en bloemen- en kruidenrijk grasland (insecten) zijn groot. Steeds meer legsels vinden plaats in en direct rond de plas-dras gebieden. De percelen met plas-dras herbergen vijf keer meer vogels met jongen dan vergelijkbare percelen zonder. De vegetatiestructuur op percelen met greppel plas-dras is geschikter voor foeragerende weidevogelkuikens dan op percelen zonder greppel plas-dras.

Excursies in de Nationale Vogelweek
Van 11-19 mei is de jaarlijkse Nationale Vogelweek en zijn er weer vele vogelexcursies in Nederland. Natuurmonumenten organiseert van 13-19 mei excursies in de Eempolder:
natuurmonumenten.nl/agenda?page=1&locatie=N_945

The post De grutto in de Kampen appeared first on Hei & wei.

Monica was de stuwende kracht achter de Oranje Vereniging, organisator van de bekende klassiekers: de intocht van Sinterklaas, Koningsdag en de Blaricumse Kermisweek. Ze gaan haar nog missen, in Blaricum. Maar Mona verdwijnt niet uit het DNA van de Vereniging. ‘Ik blijf natuurlijk actief voor de Oranje Vereniging Blaricum. Het is een mooie manier om betrokken te blijven bij wat er leeft in het dorp!’

De boodschap
Mona’s vader, die als militair gelegerd was in Assen en later in Crailo, streek uiteindelijk met zijn grote gezin in Blaricum neer. ‘Het voelde voor mijn ouders direct als thuiskomen. De gezelligheid, het gemoedelijke dorpse karakter voelde weldadig aan. Al vanaf het begin prentte mijn moeder ons in hoe belangrijk meedoen is. Aansluiten, zij ze, leg contacten, ga op een club, word lid van een vereniging, maak je nuttig. Doe mee. Zo leer je de mensen kennen en zij jou.’ Die boodschap draagt Mona nog steeds met verve uit. Ze vindt het jammer dat niet meer mensen mee willen draaien in het reilen en zeilen van zo’n vereniging. ‘Ik begrijp wel waarom jongeren niet erg te porren zijn om vrijwilligerswerk te doen. Ze zien het belang nog niet in om tradities en binding te behouden met mededorpsbewoners. We zouden dit met z’n allen moeten doen! Helaas sluiten zich nog maar weinig ouderen aan als vrijwilliger bij de Oranje Vereniging. Dat is jammer. De Oranje Vereniging Blaricum is typisch zo’n club waar mensen zich op alle mogelijke manieren nuttig kunnen maken. Hoeveel tijd het je kost bepaal je zelf, al ga je maar een paar uurtjes. Het is gewoon gezellig en je komt even uit je bubbel. Doe je mee, dan tel je ook mee.’

Meedoen
Zelf is ze een levend voorbeeld van hoe je dat doet: meedoen. Ze noemt dat: ‘dingen doen.’ Het Burgercomité Vluchtelingen Blaricum is onder meer zo’n ‘ding’ waar ze haar krachten aan geeft. Ook het project in de Malbak van Annemiek van Zeben met een groep mensen met een verstandelijke beperking is zo’n voorbeeld. ‘Ik ga er altijd naartoe, ook al ben ik moe, want als ik er vandaan kom, ben ik weer helemaal opgeladen en fit!’ En dan is er natuurlijk nog de muziek. Met haar man vormt ze het zangduo Duo Request. Tijdens de coronaperiode maakten zij livestreams die te zien zijn op YouTube en Facebook. ‘Het muziek maken doen we al vele jaren met veel plezier. We vinden het super dat de vele kijkers dit zo gewaardeerd hebben. De livestreams kunnen nog steeds terug worden bekeken.’

Toekomst
De toekomst ziet ze met vertrouwen tegemoet. ‘Als ik straks niets meer te doen heb dan koop ik een goed boek en ga ik gewoon lekker zitten lezen.’ Ja, dág! Wie gelooft dat, Mona?

The post Afscheid van een bevlogen voorzitter van de Oranje Vereniging Blaricum appeared first on Hei & wei.

Het begint te schemeren maar de batterijen van de afstandsbediening voor de plafondspots zijn leeg, het duurt even voordat de foto’s gemaakt kunnen worden. Precies die hectiek die ik in gedachten had bij deze rubriek: mensen die na hun werk thuiskomen, koken, de dag doornemen, samen eten en mooie gesprekken.

Funda-wandelingen
Freek (1976) heeft een nieuwe baan waarbij hij verantwoordelijk is voor tien Europese landen. Dat maakt dat hij veel in calls zit en lange dagen maakt. Martijn (1981) werkt bij een advocatenkantoor op de Zuidas en moet flexibel zijn; bij een nieuwe zaak meteen schakelen en soms lang doorwerken. Martijn en Freek hebben elkaar 20 jaar geleden op een feestje van een gemeenschappelijke vriend in Rotterdam leren kennen en de klik was er meteen. Na hun studententijd zijn ze in Amsterdam gaan samenwonen. Ze hebben een eigen zeiljacht waarmee ze graag op pad gaan. Naar de kust van Normandië bijvoorbeeld. Ze komen sowieso graag in Frankrijk, ook op het vasteland. Als het zeilseizoen weer ten einde was, pakten ze hun funda-wandelingen in Blaricum weer op en liepen ze langs de huizen die hier te koop stonden. Zo hebben ze zes jaar rondgekeken voordat ze dit huis vonden. Een jaren zeventig woning in een overwoekerde tuin waarvan ze het potentieel zagen. Nu, na de renovatie, lijkt het nieuw gebouwd en is het contact met de tuin adembenemend door de grote raampartijen die ze hebben gecreëerd.

Nieuwe penningmeester hei & wei
Freek bekleedt op dit moment een aantal bestuurlijke functies in Amsterdam, waaronder bij het Rembrandthuis, en omdat dat afloopt vindt Freek het fijn om een bestuurlijke functie in Blaricum te kunnen vervullen. ‘En juist op dat moment vroeg onze oude buuf mij als penningmeester voor hei & wei.’ Freek is financieel goed onderlegd dus het is een functie die hem perfect past. Beiden zijn trouwens maatschappelijk betrokken want ook Martijn heeft zitting genomen in een Blaricums bestuur, dat van de Stichting Boekweitakker. Het stel heeft het wonen in Blaricum duidelijk omarmd. De haagjes voor hun huis houden ze bewust laag: ‘Zo hebben we altijd contact met de straat, die echt heel gezellig is. Bijna iedereen heeft wel een hond en we komen elkaar tijdens het wandelen vaak tegen.’

De Zilveren Lepel
Terwijl Freek een pastarecept uit de Zilveren Lepel bereidt, zitten Martijn en ik aan de bar aan het kookeiland en wordt er heerlijk op los gekletst. De tafel staat al die tijd al mooi ingedekt voor ons klaar. We aten pasta met tonijn uit de Zilveren Lepel met een eigen touch van Freek (zie recept op onze socials). Als dessert serveerden ze ijs met rood fruit en vers geklopte slagroom. Teckel Frits deed zich ondertussen te goed aan onze servetten die hij stuk voor stuk van ieders schoot wist te ontfutselen.

Ik ben blij dat deze twee mooie mensen in Blaricum zijn komen wonen. Ze zijn te leuk om niet te kennen. Dus wandel je op de Holleweg langs een modern huis met lage haagjes? Zwaai even, vinden ze leuk!

The post Aan tafel bij… Freek en Martijn appeared first on Hei & wei.

In het boerenbedrijf moest Thea van jongs af aan hard meewerken en dat deed zij met overgave. Vader Lammert was een groot paardenliefhebber en de kinderen hebben de passie voor paarden van huis uit meegekregen. Thea trouwde op 13 december 1969 met Bep (Bud) de Gooijer en ze gingen wonen in de boerderij van de grootouders van Bud aan de Langeweg 3. De boerderij die in slechte staat was, werd in de jaren tachtig volledig verbouwd. Bud was ook een groot paardenliefhebber en toen hij stopte met melken, ging alle aandacht naar de paarden en ontstond Stalhouderij de Gooijer. Thea deed mee aan tuigpaardenwedstrijden en er werden vele landelijke prijzen gewonnen door Stal de Gooijer. Thea had daar met het paard Olivier een groot aandeel in.

‘Ons dorp’
Zo sprak Thea over Blaricum, het was ‘haar dorp’. Ze was bij alle activiteiten rond de kermis aanwezig, zoals bij het ringsteken en touwtrekken. Ze heeft hierbij vaak raak gestoken en aan het langste eind getrokken. Ook aan de Dag van het Werkpaard droeg ze haar steentje bij. De laatste jaren zat ze graag met mooi weer aan de Langeweg op het terras d’ Ouwe Stee, met de mensen die haar lief waren om haar heen. Ze genoot daar als een heel goede gastvrouw met volle teugen van. Haar woorden: ‘Dit is mooier dan ver weg op vakantie.’ Thea was een geweldige vrouw voor Bud, een geweldige moeder voor haar kinderen en een superoma voor haar kleinkinderen. Op 19 maart jl. kwam er na ruim 77 jaar een einde aan haar leven. Blaricum gaat deze gewone maar wel heel bijzondere vrouw missen.

The post Gedachten aan Thea de Gooijer-Vos appeared first on Hei & wei.