door Wilma van Maarschalkerweerd
Dé verrassing van de nieuwjaarsreceptie van de gemeente op 7 januari jl. was de uitreiking van de eerste Gemeentelijke Erespeld aan Teus Dorrestijn. Zijn familie was op de hoogte, maar hijzelf wist van niets.

Hij had ’s ochtends ook niet zo’n zin om ’s avonds naar het gemeentehuis te gaan. Tiny, zijn vrouw, herinnerde hem aan de woorden van de burgemeester tijdens het oliebollen bakken bij de Vrijwillige Brandweer: ‘Je komt woensdag toch ook, Teus?’ Allemaal doorgestoken kaart dus!

Ondernemende Blaricummer
Het verhaal van Teus klinkt als een jongensboek vol avonturen. In 1963 kwam de twintigjarige Teus als kostganger in Blaricum wonen. Daar trof hij tot zijn geluk Tiny Rokebrand, zijn maatje voor het leven. Teus ging werken bij het grondverzetbedrijf van Lanphen, maar al in 1967 kochten Teus en Tiny samen een auto om een taxibedrijf te beginnen. Eigen baas zijn leek hen geweldig en dat heeft goed uitgepakt. Niet zonder slag of stoot natuurlijk. In het verhaal van Teus hoor ik regelmatig: ‘Nou, en toen ben ik daar eens gaan praten…’

Zelf deuren openen
Dat begon al bij die eerste taxi. De gemeente verstrekte geen vergunning, omdat meerdere Blaricumse bedrijven al zo’n vergunning hadden. Sommigen deden daar echter niets mee en na een gesprekje met Teus werden die vergunningen ingeleverd en kwam er ruimte voor Taxi Dorrestijn. TV-vrouw Mies Bouwman was zijn allereerste klant. Al gauw ging Tiny een tweede taxi rijden, totdat een klant graag rijles van haar wilde. Er kwam dubbele bediening in haar auto en Tiny’s Rijschool was een feit. Die groeide naar drie lesauto’s en ook het taxibedrijf zat in de lift. Tussen de bedrijven door kwamen er vier kinderen, die Tiny’s moeder vaak onder haar hoede nam. Teus wilde graag op het buitenland rijden en ging dus praten bij de ANWB. Hij kocht een aanhanger en repatrieerde als eerste een auto uit Griekenland. Nadat Teus eens bij de verzekeringsbedrijven was gaan babbelen, ging ook het sleepwerk in Nederland lopen. In 1993 stopte Dorrestijn met personenvervoer, bouwde het bedrijfspand aan de Stichtseweg en concentreerde zich op bergingswerk. Teus reed in 2006 in een vrachtwagen vol onderdelen mee met een rally voor auto’s van vóór 1977 naar Beijing. En in hun vrije tijd trokken Teus en Tiny er met de camper op uit, tot de gezondheid dat kortgeleden niet meer toeliet.

Ondernemende vrijwilliger
Teus was ook ondernemend als vrijwilliger. Hij deed van alles, o.a. bij de vossenjacht voor solexen, Dag van het Werkpaard, Koningsdag – en was bestuurder bij de Blaricumse Ondernemers Vereniging en Stad en Lande Ruiters en diende twintig jaar bij de Vrijwillige Brandweer. De Gemeentelijke Erespeld is een welverdiende kroon op zoveel jaren betrokkenheid en inzet. Felicitaties stroomden binnen, zelfs van oud-Blaricummers in het buitenland. Wij sluiten ons daar graag bij aan! Terugkijkend op hun avonturen zeggen Teus en Tiny: ‘Het was gewéldig en we mogen er best trots op zijn.’ Teus voegt toe: ‘Zonder Tiny en haar moeder was ik nooit zover gekomen.’