Ramona Beemsterboer, van een jeugd in stilte naar een leven met een stem.

door Nelliëtte van Wijck
Ramona Beemsterboer (51), bij velen bekend uit de lokale politiek, heeft een boek geschreven. Het boek gaat over haarzelf en begint bij een jeugd die zwaar was en allesbepalend bleek. Pesterijen op school, een ingewikkelde thuissituatie en een voortdurend gevoel van onveiligheid zorgden ervoor dat ze zich terugtrok uit de wereld.

Ramona: ‘Ik leefde als het ware in stilte. Ik zette me bewust op de achtergrond. Als ze me niet konden zien en horen, dan zouden ze me ook niet raken.’ Uit die overlevingsstrategie ontstond de titel van het boek: Sterker dan Stilte. Die stilte bleef niet beperkt tot haar jeugd. De gevolgen sijpelden door in de jaren daarna. In werk en relaties had Ramona moeite met het aangeven van grenzen. Ze wist niet hoe ze zichzelf moest verdedigen. ‘Hoe verdedig je jezelf als je dat nooit geleerd hebt?’ vraagt ze zich hardop af. Sterker nog, ze had zichzelf aangeleerd vooral niets te zeggen en weg te rennen. Voor zichzelf opkomen, voelde onnatuurlijk en zelfs gevaarlijk. Daardoor liet ze situaties vaak te ver escaleren en greep ze pas in wanneer het echt niet meer anders kon. Dat patroon herhaalde zich, keer op keer.

Lichtpuntjes in de stilte
Toch waren er ook lichtpuntjes. Kleine momenten van hoop, van erkenning, van ademhalen. Het grootste lichtpunt in haar leven is zonder twijfel haar dochter. Zij gaf betekenis, richting en kracht, juist op momenten dat alles donker leek. Schrijven werd Ramona’s manier van verwerken. ‘Ik heb geen geheimen,’ zegt ze. ‘Dit moest ik doen voor mezelf. Toen ik eenmaal begon met schrijven, kon ik niet stoppen. Wat een bevrijding om alles van me af te kunnen schrijven.’

Ze mag er zijn en ze doet ertoe
Om anderen te beschermen, veranderde ze namen en locaties en heet de hoofdpersoon ‘Anna’. Daarmee werd het geen biografie, maar een roman gebaseerd op waargebeurde verhalen. Toen het manuscript af was, stuurde ze het naar een uitgeverij, die enthousiast reageerde. En nu ligt het boek er. Tastbaar. Eerlijk. Onontkoombaar. ‘Als ik het straks in handen krijg, zal het vast even slikken zijn,’ zegt ze. Haar boodschap is helder: ‘Je bent niet alleen. Je kunt heel diepgaan, maar je komt er altijd sterker uit, zelfs als je dat nu nog niet gelooft. Echt!’ De stilte heeft plaatsgemaakt voor geluid. Veel geluid. En daar houdt ze van. Er zijn twee hoofdvragen in ieder mensenleven: Doe ik ertoe? en Mag ik er zijn? Voor haar zijn die vragen inmiddels beantwoord. ‘De titel Sterker dan Stilte is niet langer van toepassing op wie ik nu ben. Ik voel mij sterker dan ooit en ben niet meer stil te krijgen.’ Ze mag er zijn en ze doet ertoe. Dat gevoel verbeeldde ze in een schilderij, dat haar uitgever verwerkte tot de cover van het boek. De cirkel is rond.
Voor het boek kunt u terecht bij de Blaricumsche Boekhandel.

Arnold Houtermans – Hoe gaat het op school?

Blaricummer Arnold werkt al 33 jaar als technisch onderwijsassistent (TOA) op een school in het Gooi en beschrijft in zijn boek met veel humor, warmte en herkenning hoe leerlingen het schoolleven beleven – gezien door de ogen van een TOA. Geen technisch schoolboek, maar een verzameling observaties en verhalen uit de dagelijkse praktijk, geschreven met hart voor het onderwijs en de jeugd. Te koop bij de Blaricumsche Boekhandel.