door Marjan Leunissen
Ondanks dat voor steeds meer mensen de Tweede Wereldoorlog iets uit een ver verleden is, wordt het her- en overdenken van de lessen die we kunnen leren van de geschiedenis alleen maar belangrijker.

Zeker nu de nieuwsberichten gedomineerd worden door oorlogsleed en machtsvertoon waardoor de dreiging voor ons land toeneemt. Terugkijken heeft altijd zin, maar ons handelen in het heden bepaalt hoe de toekomst eruit gaat zien en of we met z’n allen in staat zijn om de oorlog buiten ons bestaan te houden. Hoe wij de patronen weven die we aan onze kinderen doorgeven.

Ons weefgetouw

Op 4 mei staan wij stil, kijken we terug
naar draden die lang geleden gespannen
zijn als basis voor ons weefgetouw.
In de doorgegeven patronen leren we van
verhalen van verlies, verkeerde keuzes,
en inslagen die vertrouwen lieten rafelen.

Als wazige schaduwlijnen lopen ze door
tot in het heden. De draden in onze handen
bepalen de kleuren waarmee wij verder
weven, welk motief we kiezen waarmee we
onze toekomst vorm willen geven. Hoe strak
we de draden door de schering trekken.

Het weefsel dat zich voor ons uitstrekt,
is zo sterk als wij besluiten het te maken.
Door draden te verbinden, aan te sluiten
en af te stemmen op elkaar, ontstaat iets
kostbaars om door te geven aan onze kinderen.
Een samenspel gedragen door verwevenheid.