door Max Elijzen
Na ruim twaalf jaar draagt Hans van Riet deze maand het stokje als postcoördinator van de Blaricumse brandweer over aan Jacco van den Bergh. Hij laat een bloeiende post achter, met 32 brandweermannen en -vrouwen en een nieuwe generatie die klaarstaat om het werk voort te zetten.

Hans kwam in 2004 bij de Blaricumse brandweer, in 2011 werd hij beroeps-brandweerman en drie jaar later postcoördinator. Door actieve werving vanuit een hecht team groeide de post en druppelde er een nieuwe generatie brandweermannen en -vrouwen binnen. Zo sloten bijvoorbeeld Hans’ zoon Jimmy, Jacco zelf, zijn broer en zus Max en Evelien en zijn vriendin Dominique zich aan. Toen ging het balletje rollen en zo groeide de brandweer Blaricum uit tot een gezonde en veelzijdige post. En ze groeit nog steeds.

Op elkaar kunnen bouwen
Jacco, die sinds 2013 actief is bij de brandweer, werd meegenomen door zijn vader Hendrik-Jan, die hier ook al jaren actief was. ‘Ik ben op mijn achttiende direct begonnen met de opleiding.’ Bij de brandweer blust hij samen met zijn broer, vrienden en andere dorpsgenoten. ‘Dat is echt kameraadschap. Ik moet ervan uit kunnen gaan dat als ik onderuitga, iemand mij mee naar buiten sleept. En dat is makkelijker met iemand die je kent dan met iemand die je niet kent. De cohesie binnen de groep werkt heel erg verbindend.’ Dat de mensen binnen het korps elkaar zo goed kennen, is misschien wel een van de krachten van de Blaricumse post. Maar een gesloten club is het allerminst, benadrukt Jacco. ‘Iedereen wordt hier met open armen ontvangen. Dat is onze cultuur: je wordt gelijk betrokken bij de groep. De brandweer kost natuurlijk best wel wat tijd, maar als je die tijd kunt doorbrengen met mensen met wie je klikt, dan is dat toch geweldig?’

Het stokje in goede handen
Hans zou Hans niet zijn als hij niet vooruitkeek. Zo’n vijf jaar geleden vroeg hij Jacco al of hij hem te zijner tijd wilde opvolgen als postcoördinator. Die keuze was heel bewust. ‘Hij is rustig,’zegt Hans. ‘En hij heeft overwicht op mensen en hij kan verbinden.’ Jacco kan deze functie goed combineren met zijn werk bij het staalconstructiebedrijf aan de Brinklaan. Zo wil hij bijvoorbeeld een vast dagdeel per week aanwezig zijn op de kazerne, ook in het kader van zichtbaarheid. Hans: ‘Hij moet vooral zichzelf blijven: eerlijk en duidelijk. En hij moet ervoor blijven zorgen dat de post nóg verder groeit, dat er bijvoorbeeld nieuw materiaal komt en dat de post initiatieven als de Blaricumse kermis blijft ondersteunen.’ ‘Hans laat een supervitale post achter. Mijn grootste uitdaging wordt om die vitaliteit te borgen. Maar daar heb ik alle vertrouwen in,’ zegt Jacco. Helemaal afscheid nemen doet Hans overigens niet: hij blijft als vrijwilliger actief bij de brandweer. Als hei & wei bedanken we Hans van harte voor zijn tomeloze inzet in de afgelopen jaren en wensen we Jacco veel succes met zijn nieuwe rol.

En wie na het lezen van dit verhaal zelf nieuwsgierig is geworden naar de brandweer: je bent van harte welkom tijdens de oefenavonden op dinsdag, van 19.00 tot 21.30 uur. Of meld je aan! Brandweer.nl/kazerne/blaricum/

The post Wisseling van de wacht appeared first on Hei & wei.

Adverteer in hei & wei of kies voor een advertorial waarin u nét wat meer over uw onderneming kunt vertellen. Zo bereikt u lokaal publiek én steunt u ons dorpsblad. heienwei.nl/adverteren

The post Uw bedrijf in beeld? appeared first on Hei & wei.

In tien minuten nemen we jullie in deze podcast mee naar het woonwagenkamp van Blaricum. Maak kennis met de familie Visser: Berend, een razendsnelle rechtsbuiten, en broer Bats, handelaar in lompen en vodden. En hoor het verhaal van Rooie Piet – ‘Wijf, zet een bak pleur!’ – en zijn noodlottige einde in Hilversum.

The post Podcast Rondje Blaricum appeared first on Hei & wei.

door Wilma van Maarschalkerweerd
Als ik het Singermuseum bezoek, dwaal ik graag door de prachtige beeldentuin met de duidelijke signatuur van de wereldberoemde landschapsarchitect Piet Oudolf. Je kunt de beeldentuin ook apart bezoeken of er tegen betaling een rondleiding boeken. Onze dorpsgenote Henriette van Meeuwen is één van de tuingidsen en ik mocht een rondje met haar mee.

De zomer loopt ten einde en dat is te merken op het dak van het museum, waar de tour begint. Grassen en bruine zaaddozen zwiepen heen en weer onder een dreigende lucht. Het thema van de daktuin en de drie beelden die er staan, is Beweging. Hoe toepasselijk! Piet Oudolf ontwierp de daktuin en bood aan ook de grote tuin aan te pakken. De Singertuin staat nu in hetzelfde rijtje als o.a. de High Line in New York en het Millennium Park in Chicago.

Singer Laren
Henriette: ‘Het begon met Anna en William Singer. William, zoon van een Amerikaanse staalmagnaat, koos voor het kunstenaarsleven. In 1902 verhuisde het echtpaar naar Laren, waar ze villa De Wilde Zwanen lieten bouwen en een kunstcollectie aanlegden. Na Williams dood besloot Anna hun collectie met het publiek te delen. Hun verzameling vormt nog altijd de basis van de museumcollectie, die in de loop der jaren sterk is uitgebreid. Zeker na de schenking van de Collectie Nardinc door Els Blokker is het een verzameling schilderijen en beelden van internationaal gewicht.

Herinnering aan natuur
De tuin van Piet Oudolf draagt daar stevig aan bij. Henriette en haar collega’s leiden tuinliefhebbers en vaklui uit binnen- en buitenland rond. ‘Een Piet Oudolf tuin is een natuurlijke tuin, waar planten in alle seizoenen interessant zijn door vorm en kleur. Oudolf gebruikt in zijn ontwerpen betrouwbare, lang bloeiende planten, onderverdeeld in structuurplanten, vulplanten en veel grassen,’ vertelt ze. ‘Een tuin is geen natuur, maar een herinnering aan natuur, is zijn opvatting. Met zijn openbare tuinen wil hij het spontane gevoel van de natuur herscheppen, vanuit drie uitgangspunten: natuurlijke schoonheid, duurzaamheid en biodiversiteit.’ Henriette wijst ons op planten, vormen en terugkerende patronen. Laagblijvende verbena, spontaan aangewaaid, hangt over het pad. Een rand geel duizendblad, pas aangeplant, zal volgend voorjaar natuurlijk opgaan in het geheel. Anderhalve dag per week komt de hovenier, die met een groep vrijwilligers de tuin onderhoudt. Piet Oudolf, inmiddels 81, brengt jaarlijks een werkbezoek en adviseert met het oog van de meester. Oudolf schuwt kunstmatige ingrepen, zoals gebruik van gif, planten opbinden of terugsnoeien om de bloei te verlengen. Tuin en beelden vormen één geheel. De Braamboot, blikvanger in het midden van de Singertuin, lijkt te dobberen tussen grashalmen en uitgebloeide hoofdjes van zonnehoed en uienbollen. De herfst komt met paars, beige en bruin. Het is aangenaam dwalen tussen de perken, langs vormen in brons, steen en glas, waarvan Henriette ook alles blijkt te weten. Als we afscheid nemen voel
ik me alsof ik een uurtje in de natuur gewandeld heb, de natuur van Piet Oudolf.

Informatie: Singerlaren.nl

The post Blaricum Buiten – Singer beeldentuin appeared first on Hei & wei.

Het verhaal kwam onlangs weer tot leven. Op zondag 30 augustus jl. mocht ik een rondwandeling verzorgen voor de kleinkinderen van Jan Janz. Vos, de grondlegger van de manufacturenzaak aan de Huizerweg 2, waar nu de Blaricumsche Boekhandel is gevestigd. Jan Janz. Vos (1881-1963) trouwde op 21 april 1907 met Engeline van Dijk (1881-1955) uit Laren en zij kwamen uiteindelijk te wonen op Huizerweg 12a. Hij gaf dit huis de naam Reinaerde. Ze kregen zeven kinderen, vijf zonen en twee dochters.

Een verliefde vliegenier
Dochter Odilia (1914-2001) werd verliefd op een vliegenier. Om indruk op haar te maken, vloog haar geliefde regelmatig over het dorp en dan vooral over haar ouderlijk huis aan de Huizerweg 12a. Ook toen werd er al over lawaai geklaagd, bij burgemeester Klaarenbeek, die de noodzaak voelde om dit aan te kaarten bij Jan Janz. Vos, zie de brief van 11 augustus 1936. Maar daarmee was de bemoeienis van buitenaf nog niet ten einde. Ook pastoor Jongerius had een mening over de romance: hij waarschuwde Odilia’s vader dat de vliegenier al meerdere vriendinnetjes zou hebben gehad en drong erop aan de relatie te beëindigen. Zoals in die tijd gebruikelijk was, gebeurde dat ook, al dan niet tegen de zin van de betrokkenen in. En zo kwam er een einde aan deze liefdesaffaire. De vraag blijft, hoe kwam de pastoor aan deze kennis?

Een liefde die wél mocht
Om het liedesverdriet te verwerken, bood haar vader Odilia en haar zus Jo een wintersportvakantie aan. Ver weg van Blaricum, ver weg van de vliegenier. Echter, de piloot was haar gevolgd. Maar het besluit van vader stond vast. In de loop der jaren sleet het verdriet en Utrechter Nico Maarschalkerweerd verscheen ten tonele. Hij en Odilia kregen een relatie, en noch de pastoor of de burgemeester legden de geliefden iets in de weg. Zij trouwden op 10 augustus 1939, gingen in Utrecht wonen, en kregen acht kinderen.

Tijdens de reünie die voorafging aan onze rondwandeling vertelde Odile, een dochter van Nico en Odilia, dit schitterende verhaal dat ik u zeker niet wilde onthouden.

The post Vliegtuiglawaai boven Blaricum appeared first on Hei & wei.

Iedereen kan meedoen, jong én oud, in twee leeftijdscategorieën: t/m 12 jaar en 13 jaar en ouder. Lever je baksel tussen 10.00-10.30 uur in bij Dorpshuis Blaercom.Om 11.30 uur volgt de feestelijke prijsuitreiking. De jury bestaat dit jaar uit: burgemeester Barbara de Reijke, Anita Witzier en Sidney Schutte. Van 12.00-14.30 uur zijn vervolgens de heerlijke taarten te koop. De volledige opbrengst gaat naar WensenAmbulance Noord-Holland. Doe mee!

The post Blaricum Bakt Beter! appeared first on Hei & wei.

door Petra Mommersteeg
Ook dit najaar zullen wij weer aandacht geven aan enkele schilderijen uit de collectie van de Stichting Beheer Kunstcollecties Blaricum en Laren. Nu dit prachtige schilderij van Jacob Dooijewaard. Het hangt normaal gesproken in het gemeentehuis, maar is van 9 oktober t/m 6 november te bewonderen in de etalage van de Blaricumse Boekhandel.

In 1933 kreeg Jan Rigter dit in olieverf geschilderde portret feestelijk aangeboden ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag. Jan staat er samen met zijn jachthond prominent op. Casual gekleed in een tot vlak onder de kin dichtgeknoopt donker gilet met een dubbele rij knopen, een zwarte boerenpet op het hoofd en zijn jachtgeweer losjes op schoot, kijkt hij de kunstschilder – niemand minder dan Jacob Dooijewaard – zelfbewust aan.

Een bijzonder mens
Als raadslid, wethouder en bestuurder van verschillende verenigingen, waaronder de Boerenleenbank, speelde hij een belangrijke rol in het maatschappelijk leven van Blaricum. Die interesse had hij waarschijnlijk van huis uit meegekregen; zijn vader Thijmen was enige jaren burgemeester van ons dorp. Maar Jan hield ook van het buitenleven. De jacht was zijn grote hobby en waarschijnlijk de reden dat hij jarenlang jachtopziener van Blaricum was. Het verklaart ook meteen zijn kledingkeuze voor het portret.

Een verjaardag met kunstenaars
Jan Rigter, erfgooier en eeuwige vrijgezel, woonde samen met zijn zus Mietje in hun boerderij aan de Kerklaan 7. Er was toen al geen vee meer. Toen Mietje in 1931 overleed, zocht de eenzame Jan gezelligheid buitenshuis en vond die in de kunstenaarskringen in Laren. Vaak zat hij in het kroegje van Hotel Hamdorff met een borrel en een goede sigaar. Het feestcomité voor zijn zeventigste verjaardag was misschien daarom wel zo gemêleerd. Er zaten mensen in als Jan Hamdorff en de gebroeders Dooijewaard, maar ook de toenmalige burgemeester Klarenbeek van Blaricum en Emil Luden, de eerste onafhankelijke voorzitter van de historische vereniging Stad en Lande van Gooiland. Buiten voor Moeke Spijkstra kreeg Jan Rigter zijn portret aangeboden, als dank voor zijn jarenlange inzet voor het grotere geheel.

Zijn boerderij werd een kerk
Een interessant mens dus. Maar ook een goed en gul mens, tot de laatste snik. Toen in 1936 de rooms-katholieke Vituskerk verbouwd moest worden, bood hij zijn boerderij aan de Kerklaan 7 aan als noodkerk, op voorwaarde dat alles na gebruik weer in de oorspronkelijke staat zou worden teruggebracht. Hij heeft dat zelf niet meer mogen meemaken. Jan Rigter overleed op tweede pinksterdag 1937. In zijn eigen huis werd de dood van deze formidabele man aangekondigd door pastoor Jongerius. En vanuit zijn eigen huis werd hij op 20 mei begraven. In juli werd de verbouwde Vituskerk ingewijd.

Dit stuk is gebaseerd op een artikel in hei & wei, nr. 91 uit 1987, van een ver familielid, Jan Rigter Lambzn. Het verhaal is ook opgenomen in het boek ‘Dorpsherinneringen’ van dezelfde schrijver.

The post Made in Blaricum, een formidabele man appeared first on Hei & wei.

Oscar groeide op in een fijn gezin in Amsterdam-Buitenveldert. Zijn vader had een tandartspraktijk en zijn moeder kwam uit een sportieve familie. ‘Aan mijn moeders kant werd fanatiek gesport, vooral getennist, tot aan Wimbledon toe.’ Oscar koos voor voetbal en bleek talentvol. Zijn vader ging mee naar elke voetbalwedstrijd, maar moest weinig hebben van het geschreeuw vanaf de zijlijn. ‘Hij zat rustig met zijn armen over elkaar te kijken. Als ik een fout maakte en ik zijn kant op keek, schudde hij langzaam zijn hoofd. Dan wist ik al dat ik op de terugweg naar huis een preek kreeg.’ Hij vertelt het met een glimlach. ‘Dit klinkt nu misschien wat negatief, maar dat was het absoluut niet. Sterker nog, ik mis onze gesprekken, onze discussies, de humor én die arm om mijn nek.’

Afscheid van zijn vader
Zijn vader kreeg de diagnose Lewy body dementie, een ziekte waarbij kenmerken van Parkinson en dementie samenkomen. Oscar zorgde tot het einde voor hem. ‘Van een vitale, intelligente man zag ik mijn vader veranderen in een kwetsbare, broze ziel. Maar hij heeft mij tot het einde herkend. Daar ben ik eeuwig dankbaar voor.’ De intensieve periode liet ook op andere vlakken zijn sporen na. ‘Onze relatie strandde helaas onder de druk van de zorg.’

Een nieuw thuis
Terwijl zijn toenmalige partner zwanger was, werden ze door een neef getipt over de Blaricummermeent. Ze schreven zich in en waren blij toen ze hoorden dat ze er een huis mochten kopen. Inmiddels woont Oscar samen met zijn zoon in de Blaricummermeent. Zijn zoon is de helft van de tijd bij hem. In zijn eigen manier van opvoeden herkent Oscar veel van zijn vader. ‘Ook ik sla vaak een arm om zijn nek en vraag: “Hoe is het jongen?” Dat levert mooie gesprekken op en zorgt voor een heel hechte band.’ Tegenwoordig is tennis de sport van Oscar en is hij lid van TV Bijvanck. ‘Een gezellige tennisvereniging waar ik graag kom.’

Een onverwacht avontuur
Je kunt wel zeggen dat geluk en tragedie elkaar de afgelopen jaren hebben afgewisseld. Misschien was het juist daarom dat Oscar reageerde op het filmpje van Eline voor B&B Vol Liefde. Even het roer volledig omgooien. Dat hij werd uitgekozen, verraste hem. Hij stapte er met open vizier in. Hij en Eline ondernamen verschillende dingen samen, maar de echte klik en passie bleven uit. Langzaam werd het contact minder, totdat het stil werd. ‘Het was een leuk avontuur en ik ben blij dat ik het heb meegemaakt. Maar meer dan dat is het niet.’ En zo staat Oscar weer op het terras van Bruis. Een man met een bijzonder verhaal, veel liefde voor zijn familie en een flinke dosis levenservaring.

The post Oscar Keuter: meer dan B&B Vol Liefde appeared first on Hei & wei.

Een boekje waarvan het voor velen een verrassing zal zijn dat dit uit de koker van Hans Raven komt. Hans is een ras-Blaricummer, weliswaar geboren in Laren, maar toch. Hans heeft mensen al eerder versteld doen staan met een van zijn hobby’s: afbeeldingen op hout graveren. Hans heeft een timmerbedrijf en zoals het er nu uitziet, gaat hij hiermee door tot ‘hij erbij neervalt’.

Vrijheid
Hans: ‘Ik had zo’n verschrikkelijke hekel aan school. Ik ben op mijn 16e van school gegaan. Tot die tijd had ik altijd hoofdpijn en toen ik daarmee kapte, was ook mijn hoofdpijn verdwenen. Ik moet mijn vrijheid hebben. Na school heb ik voor bazen gewerkt, maar ik heb niks met bazen, ik kan niet tegen bazen. Dus na verloop van tijd ben ik langzaam voor mezelf als timmerman begonnen. Ik doe deuren, ramen en kozijnen. Werken doe ik wanneer ik het wil, ik bepaal zelf mijn tijden. Ook al is het bij wijze van spreken midden in de nacht, ik heb mijn vrijheid.’

Graveerwerk
En sinds december vorig jaar graveert Hans foto’s op hout. ‘Bij het apparaat dat ik eerst had, moest je heel veel instellen. Je brandde de foto op het hout en dan stond mijn hele huis onder de rook. Dus dat moest onder de afzuigkap, want anders ging het rookalarm af. Er belandde wel wat in de kachel als ik niet tevreden was. Het duurde ook lang voordat het klaar was. Het apparaat dat ik nu heb, gaat veel beter.’ In zijn huis staan diverse voorbeelden van zijn houtgraveerwerk. Ook zet Hans afbeeldingen om in 3D-modellen voor inwendige gravures in glas, eventueel met een lampje erin. ‘Het mooie van dit graveerwerk is dat je iets blijvends maakt. Je kunt bloemen kopen, maar die verdwijnen. Zowel bij een geboorte als bij de dood kun je iets maken waar mensen iets aan hebben als herinnering. Dat vind ik mooi: iets voor het begin, voor tussendoor of voor het eind, iets wat er voor altijd is.’

De hond die Katje heet
Als huisdieren heeft Hans twee poezen, beide met de naam Poespoes, maar zijn grootste hobby en liefde is Katje, de nu tweejarige hond uit Roemenië. In het eerste jaar van Katje heeft Hans diverse belevenissen van zijn hond op zijn mobiel bijgehouden, zowel in tekst als in beeld. Deze ontdekkingsreis heeft Hans omgezet in een boekje, geschreven vanuit het perspectief van Katje. Zoals op de cover staat, springt het boekje van de hak op de tak. En wat zeker klopt, en ook op de cover staat, is dat het vanuit het hart geschreven is. Het is een lief en leuk boekje geworden. Ook het boekje laat zien dat een tastbare herinnering iets is wat er voor altijd is.

Voor informatie over het graveerwerk en het boekje: 06 54212027

The post Hans Raven van hout, afbeeldingen en papier appeared first on Hei & wei.

Vanaf dat moment lag het roostertje scheef op het putje, wat bij het douchen natuurlijk niet zo praktisch was. Dat mijn man handig is met een haakse slijper, bedacht ik pas veel later. Hij haalde op mijn verzoek het bruggetje tussen twee spleetjes weg en nu heeft het roostertje een ontsnappingsgat. Aldus mijn natuurbeschermingsactie voor verdwaalde kikkers.Hoe effectief die is, kon ik laatst vaststellen. Zoals elke ochtend stapte ik onder de koude straal voor mijn 30 seconden ‘goodmorningreset’, toen er een grote bruine kikker tussen mijn voeten sprong. Waaahh!Wakker was ik al en vrolijk ben ik altijd wel na mijn ochtend- ritueel. Maar nog niet eerder verscheen ik zo grinnikend aan het ontbijt.

The post Kikkerproof appeared first on Hei & wei.