door Anneke Martens-van der Vlugt
Vanmorgen viste ik het regionale dagblad uit de brievenbus. Een vast ochtendritueel: aan de keukentafel met een kop thee de papieren ochtendkrant doornemen. Op zaterdag komt daar een landelijk dagblad bij. Toegegeven, vaak wel ‘oud nieuws’, maar ook mooie of verrassende artikelen en columns.

Af en toe heb ik de pech dat de krant door vakantie of ziekte van de bezorger niet wordt bezorgd. Dan ben ik genoodzaakt ‘m digitaal te lezen. Niets voor mij! Wat mij als taalliefhebber vaak wel stoort, zijn de taalfouten en verkeerd afgebroken woorden. Ik vraag me dan af: ligt het aan de schrijver, de automatische spellingscontrole, de drukker of misschien aan AI? Wel opmerkelijk is, dat juist in iedere maandageditie een taalrubriek staat waarin diverse taalkwesties worden behandeld.Overigens voor mij zeer leerzaam.

‘Taal is zeg maar echt ons ding’
Bij hei & wei zijn we zeer secuur in taal. We houden ons weliswaar aan bepaalde regels, zoals het lettertype en het aantal woorden, maar ieder schrijft met veel creativiteit in een eigen stijl. Ik mag elke vier weken de eerste drukproef meelezen en eventuele correcties aanbrengen. Het ‘rode potlood’ hoeft daarbij zelden gehanteerd te worden. Natuurlijk, we zullen best wel eens een foutje over het hoofd zien, maar het liefst gaan we natuurlijk voor foutloos.

Om met de woorden van de veel te jong overleden taalvirtuoos Paulien Cornelisse te spreken: ‘Taal is zeg maar echt ons ding.’ Zo fijn dat we zo’n prachtig papieren dorpsblad hebben.