door Wilma van Maarschalkerweerd
In witte weelde ontmoeten drie zusjes elkander op de rotonde, daar waar de bus de Bijvanck schampt.

Ze draaien wat om elkaar heen, totdat Bijvanck, de middelste, het gesprek opent. ‘Hoe is het bij jou?’ vraagt ze de oudste. ‘Niks afgebrand de laatste tijd?’ Blaricum-Dorp zucht eens. ‘Nee, wel gemopper over de afbraak van oude panden. Er komt van dat modernistische zwart-wit voor terug, wel met mooi gekapte rieten daken.’

‘Niks mis mee toch?’ snuift Blaricum-mermeent, de jongste, trots op haar rijkdom aan eigentijdse villa’s. Middelste, zoals alle middelsten altijd beducht voor onenigheid, gooit het snel over een andere boeg. ‘Onze huizen krijgen nieuwe dakpannen en onze bloemkoolstraatjes rode klinkers en meer groen. Mooi hoor! Hoe staat het met jullie groen?’ Oudste haalt haar schouders op. ‘Niet opgelet. Gewoon, groen.’ Jongste mompelt wat over blauwalg en ongemaaide bermen. Schijnt goed te zijn voor de beestjes.

Over de Le Coultredreef zijn de zusjes het roerend eens: fijn dat die weer open is. Nog een beetje kaal, maar dat komt wel goed. Kunnen ze elkaar tenminste weer makkelijk bereiken. Aardig stel, die Blaricumse zusjes!