Column Anneke Martens-van der Vlugt
Alhoewel onze zoon inmiddels een ruime veertiger is, herinner ik mij het ophalen van school, ondanks dat het dus al een behoorlijke tijd geleden is, nog zeer goed. Eerst van kleuterschool De Vlieghoek aan de Vliegweg en vervolgens van de ‘grote school’, de OLS aan de Eemnesserweg.

Beide fijne kleinschalige scholen. Kleuters haalde je binnen op, de kinderen van de OLS bij het hek aan de Kruislaan. Ook tussen de middag, want er werd thuis geluncht. Soms wat gedoe met verkeerd geparkeerde auto’s bij het tankstation van voorheen de firma Vos, maar meestal werden de kids lopend of met de fiets opgehaald. In 1985 werd de Wet op het Basisonderwijs van kracht. Dat betekende onder meer dat de kleuterschool geïntegreerd werd in de lagere school. Openbare Lagere School werd Openbare Basisschool Blaricum. Geen klassen meer maar groepen. Het gebouw van de Vlieghoek werd afgebroken en voor de basisschool verrees een splinternieuw groot gebouw dat gedeeld wordt met de Katholieke Basisschool Bernardus.

Hoe leuk is het dat zoons zoon nu naar dezelfde school gaat. Kleinzoon Julius, net vier jaar geworden, gaat niet naar de kleuterschool maar direct naar de ‘grote school’. Groep 1 van de OBB, een enorme stap voor zo’n kleintje. Elke maandag- en donderdagmiddag haal ik hem op en wacht op het schoolplein dat langzaam volloopt met moeders, vaders, opa’s, oma’s en au pairs, die al dan niet met rijdend materieel arriveren. Met zijn jasje nog open, muts scheef op het koppie en zijn zware rugtas achter zich aan slepend, komt hij om klokslag half drie samen met zijn juf en klasgenootjes naar buiten. Als hij mij in de drukte ontwaart, wil hij met een glimlach op zijn gezichtje op mij aflopen, maar o nee, eerst de juf nog gedag zeggen met een high five. Ik rits zijn jackje dicht, neem zijn rugtas over en hand in hand banen we ons een weg door een wirwar van kinderen, afhalers, fietsen, bakfietsen en fatbikes, wurmen ons langs geparkeerde auto’s op de Kiss and Ride strook en slenteren naar huis. Gelukkig dichtbij, want hij is moe. De ene keer zwijgzaam, de andere keer gezellig babbelend.

De geschiedenis herhaalt zich, dezelfde school maar dan anders, wat een vreugde om dit mee te mogen maken.