Tuingids Henriette van Meeuwen.

door Wilma van Maarschalkerweerd
Als ik het Singermuseum bezoek, dwaal ik graag door de prachtige beeldentuin met de duidelijke signatuur van de wereldberoemde landschapsarchitect Piet Oudolf. Je kunt de beeldentuin ook apart bezoeken of er tegen betaling een rondleiding boeken. Onze dorpsgenote Henriette van Meeuwen is één van de tuingidsen en ik mocht een rondje met haar mee.

De zomer loopt ten einde en dat is te merken op het dak van het museum, waar de tour begint. Grassen en bruine zaaddozen zwiepen heen en weer onder een dreigende lucht. Het thema van de daktuin en de drie beelden die er staan, is Beweging. Hoe toepasselijk! Piet Oudolf ontwierp de daktuin en bood aan ook de grote tuin aan te pakken. De Singertuin staat nu in hetzelfde rijtje als o.a. de High Line in New York en het Millennium Park in Chicago.

Singer Laren
Henriette: ‘Het begon met Anna en William Singer. William, zoon van een Amerikaanse staalmagnaat, koos voor het kunstenaarsleven. In 1902 verhuisde het echtpaar naar Laren, waar ze villa De Wilde Zwanen lieten bouwen en een kunstcollectie aanlegden. Na Williams dood besloot Anna hun collectie met het publiek te delen. Hun verzameling vormt nog altijd de basis van de museumcollectie, die in de loop der jaren sterk is uitgebreid. Zeker na de schenking van de Collectie Nardinc door Els Blokker is het een verzameling schilderijen en beelden van internationaal gewicht.

Herinnering aan natuur
De tuin van Piet Oudolf draagt daar stevig aan bij. Henriette en haar collega’s leiden tuinliefhebbers en vaklui uit binnen- en buitenland rond. ‘Een Piet Oudolf tuin is een natuurlijke tuin, waar planten in alle seizoenen interessant zijn door vorm en kleur. Oudolf gebruikt in zijn ontwerpen betrouwbare, lang bloeiende planten, onderverdeeld in structuurplanten, vulplanten en veel grassen,’ vertelt ze. ‘Een tuin is geen natuur, maar een herinnering aan natuur, is zijn opvatting. Met zijn openbare tuinen wil hij het spontane gevoel van de natuur herscheppen, vanuit drie uitgangspunten: natuurlijke schoonheid, duurzaamheid en biodiversiteit.’ Henriette wijst ons op planten, vormen en terugkerende patronen. Laagblijvende verbena, spontaan aangewaaid, hangt over het pad. Een rand geel duizendblad, pas aangeplant, zal volgend voorjaar natuurlijk opgaan in het geheel. Anderhalve dag per week komt de hovenier, die met een groep vrijwilligers de tuin onderhoudt. Piet Oudolf, inmiddels 81, brengt jaarlijks een werkbezoek en adviseert met het oog van de meester. Oudolf schuwt kunstmatige ingrepen, zoals gebruik van gif, planten opbinden of terugsnoeien om de bloei te verlengen. Tuin en beelden vormen één geheel. De Braamboot, blikvanger in het midden van de Singertuin, lijkt te dobberen tussen grashalmen en uitgebloeide hoofdjes van zonnehoed en uienbollen. De herfst komt met paars, beige en bruin. Het is aangenaam dwalen tussen de perken, langs vormen in brons, steen en glas, waarvan Henriette ook alles blijkt te weten. Als we afscheid nemen voel
ik me alsof ik een uurtje in de natuur gewandeld heb, de natuur van Piet Oudolf.

Informatie: Singerlaren.nl