door Wilma van Maarschalkerweerd
Vorig jaar zat er een kikker klem in het roostertje van het putje van onze buitendouche. Hij was kennelijk een paar meter verderop via een ander putje met grotere gaten in de afvoerbuis gekropen en wilde er via het doucheputje weer uit. Gelukkig konden we hem redden door zijn armpjes lang te maken, zodat hij terug door het spleetje kon.

Vanaf dat moment lag het roostertje scheef op het putje, wat bij het douchen natuurlijk niet zo praktisch was. Dat mijn man handig is met een haakse slijper, bedacht ik pas veel later. Hij haalde op mijn verzoek het bruggetje tussen twee spleetjes weg en nu heeft het roostertje een ontsnappingsgat. Aldus mijn natuurbeschermingsactie voor verdwaalde kikkers.Hoe effectief die is, kon ik laatst vaststellen. Zoals elke ochtend stapte ik onder de koude straal voor mijn 30 seconden ‘goodmorningreset’, toen er een grote bruine kikker tussen mijn voeten sprong. Waaahh!Wakker was ik al en vrolijk ben ik altijd wel na mijn ochtend- ritueel. Maar nog niet eerder verscheen ik zo grinnikend aan het ontbijt.