door Annette Wierper
De Syrische Yara is heel erg blij: ze woont sinds vier maanden met haar man en twee kinderen in haar eigen woning in de Blaricummermeent. Op deze plek kan ze eindelijk de verschrikkingen van een leven in permanente angst achter zich laten en werken aan de opbouw van een nieuwe toekomst in een nieuwe realiteit.

Yara is drie jaar geleden gevlucht voor de ellende van de oorlog in Syrië, terwijl haar man en kinderen achterbleven. Het duurde lang voordat ook zij naar Nederland konden komen voor de gezinshereniging. Een half jaar geleden kon zij hen eindelijk in de armen sluiten. Ook zij werden door medewerkers van het COA liefdevol opgevangen in het oude Tergooi-ziekenhuis in Blaricum waar ze eindelijk op adem konden komen.

Veilig
Zo’n oud, ongebruikt ziekenhuis met al die lege gangen en trappen is misschien niet de gezelligste omgeving, maar het is er veilig. En dat is het belangrijkste. Samen met een Syrische vriendin heeft ze de voormalige ziekenhuiskamer een beetje gezellig gemaakt. Het is een echte vrouwenkamer geworden. Het COA heeft voor twee comfortabele banken gezorgd en voor de ramen hangen nieuwe, frisse gordijnen met een vrolijk blauwwit motief. De stof hebben Yara en haar vriendin samen uitgezocht op de markt in Hilversum. Het is er behaaglijk warm en voor het interview hebben Yara en haar vriendin verse glaasjes water neergezet.

Integratie
De – verplichte – inburgeringscursus in Hilversum heeft zijn vruchten afgeworpen: elke dag leert Yara meer nieuwe Nederlandse woorden. Ze dwingt zichzelf om Nederlands te spreken, ook al struikelt ze geregeld over de langere woorden. Desondanks moedigt ze andere vrouwen aan ook te proberen de taal onder de knie te krijgen, ook al vinden ze dat razend moeilijk. Yara zegt: ‘We helpen elkaar met de taal omdat het belangrijk is voor de integratie.’

Gewoon naar school
Dat geldt niet alleen voor haarzelf, maar ook voor haar kinderen. Net als in Syrië moet ieder kind hier ook gewoon naar school en de taal leren. Het COA biedt taallessen aan, om de kinderen alvast te laten wennen. Eenmaal op school moeten ze zelf hun taalvaardigheid verder bijspijkeren. Yara’s zoon van veertien en haar dochter van achttien jaar willen niets liever. De oudste wil zelfs naar de universiteit. ‘Wij hadden het goed in Syrië, totdat Assad kwam. Het werd er met de dag gevaarlijker. Ik maak me grote zorgen om mijn ouders, die zijn nog steeds daar.’

Een nieuwe toekomst
In Syrië werkte Yara vrijwillig als projectmanager voor de UN. Dat was een goed betaalde baan. Nu werkt ze voor het COA, het Rode Kruis en de gemeente Blaricum. Ze wil haar Nederlands nog meer verbeteren, zodat ze een betaalde baan kan vinden. Het liefst bij het COA, in het werkveld dat ze al zo goed kent. Yara: ‘Ik gun andere vluchtelingen dezelfde ervaring. Nederland voelt safe. Hier vergeet ik voor even alle ellende. Want hier heb ik een nieuwe toekomst, hier voel ik me welkom en veilig.’