door Petra Mommersteeg
‘Ik kan even niks doen nu,’ piept een van de medewerkers van het Repair Café terwijl hij met duim en wijsvinger een glazen bal op de rode neus van Rudolf het rendier drukt. ‘Ik hoop dat ik er niet tot de Kerst aan vastzit,’ schatert hij. Ook de eigenaresse van de kandelaar hoopt waarschijnlijk dat hij niet al te kwistig is geweest met de secondelijm. Maar het gaat goed. De kandelaar gaat gerepareerd terug in de doos en een tevreden klant loopt de deur uit.

Hij was een techneut bij KPN, de redder van Rudolf, maar nu hij gepensioneerd is werkt hij als vrijwilliger bij het Repair Café in De Malbak. ‘We krijgen van alles hier,’ vertelt hij. ‘Koffiezetapparaten, stofzuigers, naaimachines maar ook andere dingen waar mensen aan gehecht zijn, zoals Rudolf of speelgoed en apparaten die mensen door en door kennen. Als jij een wekkerradio hebt die al jaren naast je bed staat en waarvan je precies weet hoe je hem gelijk moet zetten of moet laten snoozen, dan wil je geen nieuwe met allerlei rare snufjes, sensoren en misschien zelfs wel Wifi. Je wil je eigen wekker want daar ben je aan gewend. Wij proberen dat dan voor elkaar te krijgen.’

Repareren i.p.v. weggooien
Veel apparaten worden tegenwoordig zo gemaakt dat ze helemaal niet meer gerepareerd kunnen worden. Menselijke arbeid is duurder dan het product. Weggooien en een nieuwe kopen is goedkoper. Alles is van plastic en als je er al in slaagt om bijvoorbeeld een elektrische tandenborstel open te krijgen zie je dat alle draadjes zijn geklemd, niets is meer geschroefd. ‘Toch kunnen we veel doen,’ vertellen de heren van het Repair Café, ‘maar het kost tijd. Vanochtend waren we bijvoorbeeld twee uur bezig met het openmaken van een elektrisch tandenflosapparaatje. Maar dat doen we met liefde. Wij willen dat repareren weer een normale bezigheid wordt, dat we die kennis behouden en koesteren maar ook dat we verspilling en vervuiling tegengaan. Als wij een product een tweede leven kunnen geven, belandt het (nog) niet op de enorme afvalberg. Want we gooien met z’n allen zo veel weg.’

Samen sleutelen
In De Malbak werken ze met twaalf man/vrouw elke eerste zaterdag van de maand van 10.00 tot 13.00 uur. Ze zijn allemaal even vriendelijk en aardig en vinden het heel leuk als de eigenaren blijven kijken naar de reparatie. Die is gratis maar een vrijwillige bijdrage is welkom. Een robotstofzuiger is zojuist, enthousiast zoemend en zuigend, onder tafel verdwenen. Vier heren op leeftijd kijken hem na met een blik in de ogen alsof ze zojuist hun zoon voor het eerst op zijn fietsje naar school zien rijden. ‘Hij doet ’t weer’ klinkt het enthousiast. Een oud vliegtuigbouwer en oud matrijzenmaker geven elkaar nog net geen high five maar het plezier om hun succes straalt ervan af.

Rudolf, de robotstofzuiger en de tandenflosser: 3 van de bijna 70.000 gerepareerde objecten van deze maand (geteld tot 11 maart) wereldwijd. repaircafe.org