Romy van Beek, studio Lovi, info.studiolovi@gmail.com Instagram: @studiolovi._

door Marjolijn Schat
Wie Romy van Beek ontmoet, merkt al snel dat ze goed kijkt. Niet alleen met haar ogen, maar vooral met aandacht voor de persoon tegenover haar. Misschien is het precies daarom dat fotografie uiteindelijk zo goed bij haar bleek te passen.

Romy woont inmiddels zeven jaar in de Blaricummermeent. Ze groeide op in Den Hoorn, een klein dorp bij Delft, en verhuisde voor de liefde naar Blaricum. Hier vond ze al snel dat vertrouwde dorpse gevoel terug. Een favoriete plek is Moeke Spijkstra, waar ze graag met een goede kop koffie haar foto’s bewerkt. ‘Ik vind het heerlijk om daar te werken. Ondertussen zie je mensen binnenkomen, maak je een praatje en juist die ontmoetingen maken Blaricum voor mij zo fijn.’ Romy werkte jarenlang in het onderwijs, waarvan de laatste jaren op Florencius in Laren. Een wereld die op het eerste gezicht misschien ver afstaat van fotografie, maar voor haar juist verrassend dichtbij ligt. Daar leerde ze iets wat ze nog iedere dag gebruikt: kijken naar wie een kind werkelijk is. ‘Niet alleen naar wat een kind zegt of doet, maar vooral nieuwsgierig zijn naar de persoonlijkheid daarachter. Waar wordt een kind enthousiast van? Wanneer vergeet het even dat er iemand meekijkt?’

Kijken werd fotograferen
Diezelfde nieuwsgierigheid neemt Romy nu mee haar studio in. In haar fotografie draait het niet om uitgebreide decors of het perfecte plaatje. Het kind staat centraal. Soms lachend, soms serieus, soms met een eigenwijze blik of juist heel verstild. ‘Ik vind het bijzonder als ouders naar een foto kijken en meteen zeggen: dit is zó ons kind. Dat je jaren later dat portret ziet en weer precies weet hoe je kind toen was. Ik wil een kind niet in een bepaald plaatje laten passen. Ik neem liever de tijd om te ontdekken wie er voor mijn camera staat. Als een kind zich dan op zijn gemak voelt, komt er vanzelf iets eigens tevoorschijn.’

En dat is de kern van haar fotografie: niet proberen een perfect moment te creëren, maar herkennen wanneer het er al is.