Topsporter, journalist en kunstenaar
(1933 -2022)

door Sybert Blijdenstein
Op 3 mei jl. overleed onze bekende dorpsgenoot Hidde van der Ploeg op 88-jarige leeftijd, als gevolg van een longontsteking, met corona.

Hidde was in Blaricum een actief mens. Tien jaar als redacteur van hei & wei, enkele jaren als hoofdredacteur van het tijdschrift Deelgenoot van de Historische Kring Blaricum en lange tijd als lid van de Atelier Route Commissie Blaricum. Hij was ook bekend als beeldend kunstenaar met zijn computer gegenereerde kunst, waarmee hij meerdere exposities had.

Top volleyballer en docent
Voor sportminnend Nederland was hij geen onbekende. In zijn jonge jaren was hij een volleybalinternational (speelde 39 interlands), een succesvol volleybalcoach, docent aan het CIOS, werkte hij als sportleider bij de Universiteit Amsterdam en gold hij als een van de beste volleybaltrainers van Nederland. Ook was hij jarenlang sportjournalist voor het NRC Handelsblad en werkte hij voor de Vara.

Hidde van der Ploeg wordt beschreven als een van de mensen die kleur hebben gegeven aan de Nederlandse volleybalgeschiedenis. Hij was een gemotiveerd, deskundig en sterk betrokken mens. Vertederend kon hij ook zijn. Zoals hij ooit een kleindochter tijdens de hele wedstrijd enthousiast alle ingewikkelde finesses van het spel uitlegde. Wij van hei & wei wensen zijn familie heel veel sterkte toe met het verlies van hun onvergetelijke vader en opa. Wij zullen hem nooit vergeten.

The post In Memoriam appeared first on Hei & wei.

Gasterij ’t Nennetje
Het bijbehorende restaurant heeft eveneens een ware metamorfose ondergaan. Het overwegend donkerrood getinte interieur van destijds heeft plaats gemaakt voor een frisse hedendaagse uitstraling, waarbij veelvuldig verwijzingen naar Huizen te vinden zijn. ’t Nennetje biedt soelaas aan iedereen op elk tijdstip van de dag. Vanaf 9 uur in de morgen is iedereen er welkom. Het programma trapt af met koffie of thee, gebak en broodjes in het geheel gerenoveerde Koffiehuis dat tevens dienstdoet als receptie. Vanaf half 12 verschuift de service naadloos over naar lunch, borrel en diner in het restaurant. Er is voor elk wat wils. Familiebijeenkomsten zijn er gezellig te vieren. Voor een zakelijke lunch of diner vormt het eveneens een intieme ambiance en de einzelgängers onder ons kunnen zich anoniem terugtrekken in een hoekje met hun boek of iPad. De keuken van
’t Nennetje wordt bestierd door chef-kok Chiel de Haan, die zich daarnaast ook bezighoudt met catering en een Tafeltje Dekje-service. Er wordt samengewerkt met veel lokale ondernemers.

De speeltuin
Ouders met kinderen vallen eveneens in de winnaars-categorie, want recht tegenover het buitenterras bevindt zich een spiksplinternieuwe speeltuin, waardoor pa en ma hun kroost makkelijk in het oog kunnen houden onder het genot van een versnapering.

De toekomst
In de toekomst zal het park nog worden uitgebreid met 50 tot 70 accomodaties. Voorlopig is het nog niet zo ver, want qua elektriciteitscapaciteit is het plafond bereikt. Hiervoor zullen de nodige aanpassingen moeten worden gedaan. En ook de vergunningen zijn nog niet helemaal rond met de verschillende gemeentes. Michel en Anita hebben een bijzondere band met het terrein. Tien jaar geleden mochten zij van de voormalige beheerder van de Woensberg-camping met de door hen opgerichte sportvereniging Sportief Hardlopen Huizen (dat twee jaar geleden werd omgedoopt tot Sporthart Het Gooi) gebruik maken van de ruimte die nu het Koffiehuis is. Op een gegeven moment moesten zij er echter uit. Na die tijd wisselde de grond meerdere keren van eigenaar waarna zij met lede ogen moesten toezien hoe de boel langzaamaan verloederde. Het stel smeedde plannen voor de wederopbouw van het park, schraapte hun moed bij elkaar en benaderde de huidige eigenaar, die tot hun intense vreugde positief op hun ideeën reageerde. Dat zij nu wonen én werken op het door hen zo geliefde grondgebied, omschrijft Anita emotioneel: ‘Als een droom die is uitgekomen.’

The post ’t Nennetje, al net zo gezellig als het klinkt! appeared first on Hei & wei.

Vernoemd
Klaas was een zoon van Jan Puijk en Geertje Puijk-Raven. Klaas trouwde op 28 augustus 1923 met Hillegonda Krijnen (1900-1978). Zij was een dochter van Elbert Krijnen en Johanna Klaver. Klaas en Hillegonda kregen drie dochters: Johanna, Truus en Bep. Zij woonden aan de Binnendoor 2. Klaas werkte in de civiele dienst bij Julianaoord in Laren. Na zijn pensionering verrichtte hij in de ochtend wat hand- en spandiensten bij Moeke Spijkstra. Het huisje waar zij woonden staat er nog steeds. Op bijgaande familiefoto, genomen ter gelegenheid van een huwelijksjubileum van de ouders van Hillegonda, is Binnendoor 4 op de achtergrond te zien. Dochter Bep trouwde met Johan Vermeulen en zij gingen in Hilversum wonen.
Zij kregen een dochter en die vernoemden ze naar haar oma Hillegonda, maar dat werd verbasterd naar Gonny. Bij haar hangt dit portret van haar opa Klaas Puijk.

Historisch bezit
Het portret is gemaakt door J.H. Scholten in 1976. Over deze Johannes Hendrikus Scholten (Overschie, 29 februari 1904 – Arnhem, 25 maart 1981) vond ik het volgende op Wikipedia: Hij was een Nederlandse kunstschilder. Hij richtte zich op stillevens, landschappen en portretten. Hij was actief als schilder in Rotterdam, Schiedam en Overschie (1924 – 1966) en Arnhem (1966 – 1981). In 1976 maakte hij dit portret van Klaas Puijk. Ik ga er niet vanuit dat Klaas naar Arnhem is afgereisd om getekend te worden, want daar werkte J.H. Scholten in die tijd. Dan is er maar één mogelijkheid en dat is dat de kunstenaar hier in Blaricum geweest moet zijn in die tijd, om wat voor reden dan ook. Ik sluit niet uit dat J.H. Scholten Klaas tegenkwam in Moeke Spijkstra en vond dat die markante man maar eens vereeuwigd moest worden. Of dit nu gebeurd is of niet, dit doet niets af aan de schoonheid van deze tekening. Voor de familie blijft dit een historisch en rijk bezit.

The post Klaas Puijk appeared first on Hei & wei.

Denis Kozhukhin
Denis Kozhukhin is dit jaar de artist in residence. Hij geeft drie concerten en twee dagen masterclasses. Voor mij geen onbekende. Jaren geleden stond ik aan de wieg van het Verbier Classic Festival in Zwitserland. Het speelde zich af in een grote tent. Ja, een tent. Iedereen had zijn bedenkingen. Soms hoorde je de kerkklokken luiden of een brommer voorbijrijden. Een keer toen het hard regende en onweerde, stopte de dirigent. Draaide zich om naar het publiek met de mededeling: ‘We wachten even en gaan verder wanneer het onweer voorbij is.’ Dat maak je in een concertgebouw niet mee. Tijdens een orkestrepetitie liep een mevrouw met een labrador naar binnen. Iemand maakte een opmerking dat dat niet kon. Haar antwoord? ‘Mijn hond houdt van Bach.’ Zo heb ik nog vele anekdotes. Aan vrijwilligers was geen gebrek, iedereen hielp mee. Van kaartjesknippen tot gastgezin. Ik stelde ook een slaapplaats ter beschikking, voor jonge musici die deelnamen aan een masterclass. De jeugd vond ik belangrijk. Het tweede jaar kreeg ik een pianist van Russische afkomst van veertien jaar in huis. Hij kwam van het Reina Sophia conservatorium uit Madrid. Denis, een uiterst bescheiden jongen en begaafd pianist. Het jaar daarop logeerde hij weer bij ons en won de masterclasscompetitie. Vier jaar lang was hij onze gast. Veel jonge mensen uit verschillende landen heb ik zo thuis gehad en heb een andere fascinerende wereld leren kennen. Een wereld vol liefde voor klassieke muziek. Het heeft mijn leven verrijkt. Tot mijn vreugde komt ‘mijn kind’ naar Blaricum. Inmiddels 35 jaar, heeft concoursen gewonnen en over de hele wereld concerten gegeven. Onlangs speelde hij nog met Janine Jansen in het Concertgebouw. En met hem komen bekende en onbekende musici. Ik ben reuzeblij met het prachtige evenement van grote klasse. Kom maar op, ik heb mijn cadeautje binnen. U krijgt het cadeautje wanneer u allemaal komt luisteren. Alle succes voor de organisatie, vrijwilligers en zoveel andere medewerkers. En voor de muziekliefhebbers: Geniet! Ik wens u een onvergetelijk festival toe. Met grote bewondering en dank aan organisator en dorpsgenoot Peter Santa.

Voor het programma, ticketverkoop, (VIP)catering zie https://blaricumfestival.com
Ook is Peter altijd op zoek naar sponsoren, donateurs, adverteerders, vrijwilligers en gastgezinnen.
Mail info@blaricumfestival.com

The post Het Blaricum Music Festival is weer terug! appeared first on Hei & wei.

Het Naardens Kamerorkest zal Trijntje begeleiden, maar ook eigen klassiekers ten gehore brengen. Het concert wordt gehouden bij de prachtige vijver van restaurant Rust Wat.
Start 20.15 uur. Meer informatie en kaarten via https://www.zomerconcert.nl

The post Papageno Zomerconcert bij Rust Wat appeared first on Hei & wei.

De schapen gaan er echt voor zitten en zijn blij dat hun ‘jas’ uit mag. Het scheelt ze ook echt een paar kilo! Er is dan een markt met kraampjes en foodtrucks en er zijn spannende activiteiten voor jong en oud. Dit jaar hebben we twee dagen feest in verband met ons 90 jarige jubileum. Op 4 juni én 5 juni vieren we het volgende schaapscheerfeest. Kom je ook?

De kudde
Geen tijd om naar het feest te komen? Je hebt het hele jaar door in de vroege ochtend en aan het einde van de middag een grote kans om de kudde bij de kooi aan te treffen. Opvallend aan de Drentse heideschapen zijn hun lange staart en hun horens. De kudde heeft een belangrijke taak, de schapen zorgen ervoor dat de heide in stand gehouden wordt.
Zij grazen de grassen weg tussen de heideplantjes en zorgen met hun vacht voor de verspreiding van zaden. Meer info gnr.nl

The post Een aanrader, het schaapscheerdersfeest! appeared first on Hei & wei.

Bij binnenkomst word ik hartelijk ontvangen. De zorgvilla is stijlvol en warm ingericht. Er zijn verschillende huiskamers gecreëerd. Aan de muur hangen bekende kunstwerken en nostalgische afbeeldingen van ons dorp. In een van de huiskamers staat een vleugel. De bewoners kunnen vrij bewegen door de villa. Buiten is een tuin aangelegd met een groot zonnig terras met verschillende zitjes grenzend aan vers ingezaaid gras. De omheining bestaat uit een schapenhek en er zijn verschillende borders beplant. Ook zijn er vier grote stektafels geplaatst voor de bewoners met groene vingers. Villa Florian is uniek voor ons dorp.

Hoe werkt het?
Diana: ‘Je huurt een appartement in onze zorgvilla. Villa Florian beschikt over 25 eenpersoons huurappartementen en vier huurappartementen voor echtparen. Om in aanmerking te komen voor een appartement in Villa Florian ben je welkom vanaf zorgindicatie 4. Voor het appartement betaal je naast huur ook servicekosten. Wij hebben 24-uurs zorg. De zorg behelst alles wat nodig is om de bewoners een fijn verblijf te geven, zoals alle maaltijden, drinken, de was, bezigheidstherapie, medicatie, lichamelijke verzorging en uitjes.
Naast de huur en zorg betaal je een eigen bijdrage CAK. Dit is inkomensafhankelijk en bedraagt bij particuliere zorg maximaal € 900. Bij een regulier verpleeghuis kan dit oplopen tot meer dan € 2.000. Voor echtparen geldt de regel dat één van hen indicatie 4, 5 of 6 nodig heeft. Mocht een partner overlijden dan blijft de overgebleven partner bij ons wonen, ook als deze niet beschikt over een indicatie.’

De appartementen
De lichte woonruimtes zijn circa 37 tot 85 m2 groot en voorzien van een eigen badkamer, vaste telefoonaansluiting en Ziggo-abonnement. Enkele appartementen hebben zelfs een dakterras. Alle bewoners kunnen genieten van de gezamenlijke ruimtes en de besloten tuin met diverse terrassen.

Visie van de villa
‘Wij willen, samen met de bewoners, onderdeel uitmaken van de maatschappij. De bewoners hebben een eigen verhaal en mogen gezien worden. Ze zijn niet alleen hun ziekte. Natuurlijk zijn ze niet meer de persoon die ze waren maar ze hebben nog steeds behoeftes en interesses. We vinden het belangrijk om een warme, familiaire sfeer te creëren en onze activiteiten af te stemmen op de behoefte van onze bewoners. Maar ook het feit dat familie en vrienden altijd welkom zijn en iedere bewoner zijn of haar appartement kan inrichten met eigen meubilair, draagt bij aan een huiselijk en veilig gevoel.’ Medio april zijn er zes bewoners in Villa Florian komen wonen. Door de groei van het aantal bewoners is er ook ruimte voor nieuwe medewerkers. Deze worden momenteel geworven. De eerste vrijwilligers hebben zich ook al aangemeld. Meer info Villa Florian, www.steppingstones.nl/villa-florian of mail info@steppingstones.nl

The post Zorgvilla Florian – wonen alsof ze thuis zijn appeared first on Hei & wei.

De centrale hal is bij uitstek de plek waar mensen elkaar ontmoeten. Vaak na een les damesgym of in de pauze van een avond zingen of vergaderen wordt daar wat gedronken. Maar, zo vonden bestuur en beheerders, het was er nog een beetje kaal. Er was behoefte aan een kleurrijke aankleding van het interieur. De beelden zijn afkomstig van Peter van Rietschoten. En er is keuze genoeg, bijvoorbeeld de paarden van Bud de Gooijer, oude Blaricumse boerderijen, verschillende dieren en een veld met korenbloemen.
Ciska van Buhren, nét niet geboren maar wel getogen in Blaricum, is interieurarchitect bij bureau Buhren & van Deventer interieur design. Zij heeft het ontwerp gemaakt met foto’s van Peter.
Het fotoproject werd mede mogelijk gemaakt door Activiteitenfonds Blaricum en de RABO bank.

Meer info https://www.blaercom.nl

(Foto: Bud de Gooijer, Ciska van Buhren, Peter van Rietschoten, Paul Molenkamp (Blaercom), Daphne Rokebrand (activiteitenfonds Blaricum)

The post Blaricumse beelden in Blaercom appeared first on Hei & wei.

Het werk in Blaercom wordt gedaan door drie fte’s. Je kunt er in alle rust een kopje koffie drinken en dorpsgenoten treffen. Je kunt er bridgen, judoën of aan een activiteit meedoen. Als je als Blaricummer ruimte nodig hebt, ben je er meer dan welkom. Een prima plek. Rustiger dan De Malbak. Misschien met een wat afstandelijker ambiance. Verwonderlijk is dat niet. Blaricum-Dorp voelt ook afstandelijker dan de Bijvanck. Dat weerspiegelt zich in hun respectievelijke buurthuizen.

Tussen haakjes, over initiatieven van buurtbewoners en actie gesproken: Wat er in Blaricum-Dorp, Bijvanck en Blaricummermeent, gebeurde als gevolg van de oorlog in Oekraïne was natuurlijk heel bijzonder. Ineens kon van alles wél, spraken wildvreemden elkaar aan, vonden elkaar in praktische inzet, deelden verantwoordelijkheid zonder met elkaar te concurreren. Zo’n geest kan dus over ons dorp vaardig worden. Al ben ik maar een eenvoudige import Blaricummer, dat deed me goed.
Ik schrijf over Blaercom en De Malbak, omdat ze het enige agendapunt waren op het Rondetafelgesprek (RTG) van 10 mei j.l. Aanleiding: Wethouder Knoop had een rapport gelezen dat ondanks die 75 vrijwilligers nogal kritisch was op De Malbak. Hij wou daar wel wat aan doen en vond het een goed idee daarbij een beroep te doen op de expertise van Blaercom. Misschien een goed idee, maar haalbaar in de praktijk? Verschillen Blaercom en De Malbak niet te veel van elkaar? De wethouder zette door.
Hij ontdekte dat er ondernemingen zijn die zich toe leggen op het in gesprek brengen van bedrijven die zo verschillend zijn dat ze elkaar uit zichzelf nooit zouden opzoeken. Zo’ n bedrijf wou hij opdracht geven Blaercom en De Malbak in gesprek te brengen. Kosten: € 25.000.
Op een RTG kun je van buiten af inspreken. Die 10e mei waren er twee insprekers. Een medewerker van Versa Welzijn die sprak namens De Malbak en een bestuurslid van de Stichting Blaercom. Wat ze eigenlijk wilden zeggen, heb ik niet goed begrepen. Ze spraken in samenspraak, nu eens de één dan de ander. Ze werkten al goed samen, wilden ze daarmee zeggen. Wilden ze eigenlijk zeggen de interventie van de wethouder niet nodig te vinden? Het kwam bij me op, maar zo hard zeiden ze het niet.
Intussen vroeg ik me af of ieder dorp of woonwijk niet het dorps/buurthuis krijgt dat het verdient. Als iets dat zich geleidelijk aan ontwikkelt en dat je, zo lang er leven in zit en ze zichzelf bedruipen maar zo moet laten gebeuren. De wethouder wil duidelijk meer. Benieuwd wat er van komt.

The post Blaercom en De Malbak appeared first on Hei & wei.

Aardig & behulpzaam
Een duidelijke regel in onze visie en onze winkel is dat iedereen zich veilig moet voelen, zijn en haar best doet en dat fouten maken er nou eenmaal bij hoort. Daarom is het belangrijk dat iedereen respectvol is en aardig en behulpzaam naar elkaar toe. Deze bedrijfscultuur is belangrijk voor de medewerkers om op hun eigen niveau fijn te kunnen functioneren. Deze sfeer werkt sterk door op het app-gedrag van de medewerkers. Elke ochtend vult de groepsapp zich met “goedemorgen”, gifjes en smilies.’

Geen standaardwinkel
Good Grounds is geen standaardwinkel, geen horecazaak. Ze zijn van alles een beetje en daardoor verrassend anders, vernieuwend, uitdagend en verbindend. Elke Good Grounds is lokaal geaard, landelijk verbonden en een belevenis op zich. Hier vind je eerlijke producten, die geen negatieve invloed hebben gehad op de natuur of de mensen die het hebben gemaakt. Geen belerende producten, maar vrolijke, luchtige en betaalbare. ‘Onze winkels hebben een kleine horeca, werkplekken en een naaiatelier. Ik werk zes dagen per week, van maandag tot en met zaterdag. Ik heb samen met mijn compagnon Adrie drie Good Grounds winkels in Hilversum, Veenendaal en Utrecht.’

Paarden
‘Als ik niet uitkijk dan stop ik niet met werken, er is altijd wat te doen. Balans breng ik in mijn leven met de natuur, mijn honden en mijn paarden. Om afstand te nemen ga ik twee keer per dag met mijn honden naar het bos. Ik kom echt tot rust als ik in de natuur ben. Daarnaast ga ik elke dag, na mijn werk, naar mijn paarden. Vier paarden staan gezellig bij elkaar in Almere. Als ik na mijn werk bij de stallen aankom en ik maak een klikgeluid dan komen één voor één de hoofden naar buiten, met een vrolijk gehinnik. Ik rij met een club vriendinnen. Vanaf de stallen rijden we naar het strand van Almere, het bos of naar de Tafelberg. Het mooie van een paard is dat ze heel intuïtief zijn. Ava, mijn favoriete paard, weet beter hoe het met mij gaat dan ikzelf. Vaak neem ik iemand van de dagbesteding mee naar de paarden. Zo kwam er laatst een jongedame met autisme in onze winkel werken. Zij vond het moeilijk om met mensen om te gaan en was wat angstig. Met persoonlijke begeleiding wende ze langzaam aan de groep en aan de dynamiek. Een paar weken later kwam ik ’s morgens in de winkel. De jongedame rende van achteren naar me toe en klampte me aan. “Berthy we moeten echt praten. Ik heb zitten denken, ik ben bang voor paarden en jij hebt paarden. Ik wil niet meer bang zijn voor paarden, kan jij me daar ook bij helpen?” En daar doe ik het voor. Een band opbouwen, een veilige werkplek waar iedereen zich thuis voelt. De jongedame gaat vanaf nu geregeld met mij mee naar de paarden en de angst neemt per keer af. Echt zo mooi om te ervaren.’

Meer info www.goodgrounds.store

The post Good Grounds en paarden appeared first on Hei & wei.