Een deel van team Lanphen in de familiekantine.

door Lilian Woltering
Bestraten in één week, terwijl dagelijks zo’n 300 auto’s af en aan rijden? Ga er maar aan staan. Met verkeersacrobatiek, behendige vrachtwagenchauffeurs, verschuivende pionnen en vooral veel familiehulp kreeg
Gezondheidscentrum De Lloods aan de Meentweg een gloednieuwe parkeerplaats.

We zitten aan de keukentafel van ‘het oude huis’, waar opa Peter en oma Jopie Lanphen woonden. Inmiddels doet het dienst als familiekantine, waar de tijd lijkt stil te staan. Tegenover me zit kleinzoon Jurre Ongering (44), die zijn oma imiteert: ‘O Blaricum, wat ben je mooi, liefste dorpje in het Gooi.’ De dorpsliefde zit duidelijk in het familie-DNA.

Een logistiek huzarenstukje
De betonplaten bij het gezondheidscentrum moesten plaatsmaken voor bestrating en betere afwatering. Maar het centrum bleef open, bewoners moesten hun parkeergarage bereiken en vrachtwagens manoeuvreerden door smalle straatjes. Oom Peter, eigenaar van een bedrijf in recyclingmachines, regelde machines, materialen en stratenmakers uit Barneveld. ‘Week 40 komen we, Jurre. Regel jij het met de huurders.’ Neef Dave, ‘de vrachtwagenkunstenaar’, loodste vrachtwagens met aanhangers door de straatjes. Een kunststukje waar menig Blaricumse SUV-bestuurder van kan leren.

Van parkeerwachter naar valet parking
Jurre, die in Amsterdam Bestuurs- en Organisatiewetenschappen studeerde, werd verkeersregisseur. Ook nichtje Sterre hielp. ‘Je zet een pionnetje neer, kijkt even weg en hup, er sneakt alweer een auto tussendoor.’ Toch bleef de sfeer goed. De dienstverlening groeide zelfs uit tot valet parking. ‘Een oudere dame zwaaide enthousiast met haar autosleutels. Of ik haar auto wilde wegzetten. En een automobilist bracht speciaal een croissantje van broodjuwelier Rémy. Erik en Lennart, die het échte straatwerk deden, keken vol ongeloof toe. Tante Lida en Ria verzorgden koffie, lunch en gezelligheid. Ria sjeesde geregeld naar Happy Food voor berenhappen en patat. Ook buurvrouw Johanna, Lida’s moeder, hielp mee. Oom Peter trouwde ooit met zijn buurmeisje: liefde letterlijk naast de deur. ‘Onze familiementaliteit? Laat je handjes wapperen. Wie met zijn handen in zijn zakken staat, kan een schop krijgen.’

Meer dan stenen
De Lloods was ooit opa Peters opslagplaats voor grondverzet-machines. Jurres moeder Joke, huis-
arts en voormalig wethouder, bedacht er een gezondheidscentrum. Haar man Menno ontwierp het gebouw. ‘Dat een grote familie samen vastgoed beheert, ontwikkelt én gezellig blijft koffiedrinken, is een klein wonder’, vindt Jurre. Maar het gaat om meer dan stenen. ‘We willen behouden wat waardevol is en tegelijk blijven ontwikkelen. Het blijft zoeken tussen beschermen en loslaten.’

Dat geldt ook voor oma’s oude huis én voor Blaricum. ‘Oude en nieuwe Blaricummers lijken soms twee werelden. Juist die moeten we verbinden.’ Precies dat gebeurde tijdens die bijzondere week. Tussen vrachtwagens, pionnen en berenhappen ontstond een ontmoetingsplaats waar mensen in gesprek kwamen. De parkeerplaats ligt er prachtig bij. Zonder grote ongelukken en met verrassend weinig gemopper bewees de familie Lanphen hoeveel stenen je samen kunt verzetten.