Dit portret, uit de collectie van de Stichting Beheer Kunstcollecties Blaricum en Laren, is t/m 4 december te bewonderen in de etalage van de Blaricumsche Boekhandel.

door Petra Mommersteeg
Een statige, rossige vrouw in een groenblauwe, zijdeachtige jas met zwart bont kijkt ons aan, zonder veel van zichzelf prijs te geven. Haar elegante handen houden de jas bijeen. Een grote ring aan haar wijsvinger en haar trouwring zijn duidelijk zichtbaar. Het portret is geschilderd in olieverf. Dit is Jacoba Reinders, de echtgenote van schilder Willem Dooyewaard. De vrouw van …

Willem was zestien jaar jonger dan zijn broer Jacob en in veel opzichten zijn tegenpool. Hoewel beide broers nauw verbonden waren met Blaricum en de Larense School, groeiden ze op in Amsterdam, in een gezin met zes kinderen. Hun vader was huis- en decoratieschilder. Jacob behaalde op aandringen van zijn vader eerst zijn MO-akte tekenen, zodat hij in ‘slechte tijden’ les kon geven. Begin twintigste eeuw verhuisde hij, net als veel andere kunstenaars, naar het landelijke Laren.

Een huwelijk in Japan
Willem was avontuurlijker. Na de Eerste Wereldoorlog reisde hij met Jacob door Zuid-Frankrijk en Baskenland, maar zijn reislust bracht hem ook naar Nederlands-Indië, het Verre Oosten en Japan. Daar ontmoette hij Jacoba Reinders, een zelfstandige vrouw die bij De Telegraaf in Amsterdam had gewerkt en in haar eentje door Azië reisde. Heel bijzonder voor die tijd. In 1929 trouwden ze in Kobe volgens Japanse traditie. Daarna woonden ze enige jaren in Kintamani, in het bergachtige binnenland van Bali. Willem schilderde en tekende overal waar hij kwam. Zijn werk kreeg vaak exotische onderwerpen en hij ontwikkelde een geheel eigen impressionistische stijl, met een bijzondere kracht in figuurstukken.

De vrouw achter de nalatenschap
Jacob bleef verbonden met de tweede generatie van de Larense School. Ondanks hun verschillen in karakter en artistieke opvattingen waren de broers zeer op elkaar gesteld. Na hun terugkeer uit Azië trokken Willem en Jacoba bij Jacob in, in de boerderij De Zeven Linden in ons dorp, die hij in 1930 had gekocht. In de ateliers in huis en tuin werkten de broers, met Jacoba als verbindende kracht op de achtergrond. Alle drie zagen ze met lede ogen hoe Laren en Blaricum veranderden. Historische ateliers en koloniehutten verdwenen om plaats te maken voor woningen. Om het culturele karakter van de dorpen te behouden, besloten de Dooyewaards hun nalatenschap hiervoor beschikbaar te stellen.

Dooyewaardstichting *
In 1981 werd de Dooyewaard Stichting opgericht. Toen Jacoba in 1995 als laatste van de drie overleed, kwam kapitaal vrij waarmee historische ateliers werden gerestaureerd en jonge, talentvolle kunstenaars de kans krijgen om met een stipendium in een van die ateliers te wonen en te werken.
dooyewaardstichting.nl

*Willem Dooijewaard veranderde tijdens zijn buitenlandse reizen de spelling van zijn achternaam in Dooyewaard, omdat de Nederlandse ‘ij’ internationaal lastig uit te spreken was. Ook de stichting draagt de naam Dooyewaard.