De vaste onderdelen ontbreken niet. De teams strijden met hun werkpaarden om de titel door: Boomstammen te slepen, te dorsen en te ploegen en hun behendigheid met paard en wagen op het boerenerf te tonen. De paarden en het publiek zijn gescheiden, maar alle activiteiten zijn goed te zien. Het schooltje, winkeltje, keukentje, kinderpleintje en de bakker zijn weer van de partij. Alsmede de smid en de wasvrouwen.
Bijzondere aandacht is er voor de Kolonie van de Internationale Broederschap te Blaricum. Eind 18e/begin 19e eeuw streek een bont gezelschap van landlopers, dominees, professoren, architecten, landbouwers, bakkers en theosofen uit Nederland maar ook uit Engeland en Italië neer aan de terreinen aan de Noolseweg. Het Koloniehuis stond daar waar nu Torenhof is gevestigd. Anarchisten, vredelievende vegetariërs, plantvreters in de volksmond, tegen alcoholgebruik en vies van tabak. Ook voorstanders van emancipatie van de vrouw en een schedelmeter, u gaat ze allemaal tegenkomen op deze dag.

De dag wordt rond 16.00 uur afgesloten met Boeldag, een veiling van brocante, oud en antiek. De toegang is gratis.

Teams kunnen zich opgeven bij Klaas Vos, tel 035-5313471

The post Alle komme nijt vergeten! appeared first on Hei & wei.

Voor de zomereditie van hei & wei vroeg ik wat hét vakantiebaantje in Blaricum is. Elke keer kreeg ik hetzelfde antwoord. Je raadt het vast al: Dat bij IJssalon De Hoop. Hier is het vakantieplaatje compleet: Lekker weer, gezellig terras, ijs, blije mensen. Zelfs in de rij staan doen mensen hier geduldig. Ondertussen afwegend welke smaken te kiezen. Er wordt razendsnel gewerkt, voor je het weet ben je aan de beurt. Iemand achter de balie vraagt vriendelijk ‘wie kan ik helpen’ en wenkt je naar een plekje aan de vitrine waar je je bestelling kunt doorgeven.

Eerste jaar
Tijntje en Isabella werken dit jaar voor het eerst bij De Hoop. Zij zijn scheppers. Dat betekent dat ze ijsjes scheppen. Ze vertellen dat als je begint bij De Hoop, je eerst een ochtend ingewerkt wordt. De volgende dag ga je echt aan de slag. Een supervisor werkt naast je en staat voor je klaar als je een vraag hebt of als iets niet lukt. Dat maakt dat het vanaf het begin prettig is om te werken, je hebt nooit het idee dat je er alleen voor staat. Het scheppen is wel wennen. Ook al duurt een shift maar vier uur, dan nog kun je zoveel ijsjes scheppen dat er een blaar op je handen komt. Maar ‘niet erg hoor’ verzekert Tijntje me: ‘De sfeer is prima, bij het personeel onderling en ook de klanten zijn leuk om mee te werken. De tijd vliegt voorbij.’

Tweede jaar
Evie en Lotte hebben dit bijbaantje voor het tweede jaar. Zij zijn scheppers, maar doen ook dingen als de bakken bijvullen en supervisie. Ook leren ze hoe je ijscoupes maakt. ‘Als je bij De Hoop werkt, is dat meestal van maart tot en met oktober. Je werkt minimaal acht uur per week, maar als je in de vakanties extra tijd hebt, kun je ook meer werken. Met een app wordt het rooster ingevuld en als je een keer wilt ruilen of er een shift bij wilt, lukt het altijd om dat op te lossen in de app-groep.’ De ‘tweedejaars’ hebben ook in de oude setting gewerkt. Ze vinden het na de verbouwing fijner werken: ‘Je staat minder dicht op elkaar en van populaire smaken zijn er nu twee bakken. Je hoeft niet meer op elkaar te wachten bij de bak van de Cookies. En het is een nog mooiere werkplek geworden!’

Van bijbaan naar bedrijfsleider
‘Ingeborg is tien jaar geleden gestart met een bijbaantje bij De Hoop en is nu bedrijfsleider’, laat eigenaresse en SVH meesterijsbereider Caroline trots weten. Ingeborg maakt een perfecte cappuccino en vertelt ondertussen dat ze hier kwam werken toen ze nog op de middelbare school zat en terug bleef komen tijdens vakanties als haar HBO studie het toeliet. Nu ze die heeft afgerond en De Hoop na de uitbreiding een bedrijfsleider nodig had, kon ze beginnen bij het bedrijf waar ze het altijd zo naar haar zin heeft gehad. ‘Er werken elk jaar 50 jongeren tussen de 15 en 18 jaar bij ons. We hebben de vitrine, de ijscoupes, de taarten, het terras en de ijskarretjes. Iedereen moet ingewerkt worden en hier een fijne werkplek hebben. We kunnen dat niet meer zonder bedrijfsleider.’ Ingeborg is zelf opgeleid door Caroline en heeft dezelfde stijl van werken. Die past goed zo te zien: Er wordt echt met plezier gewerkt. Dat horeca-collega’s Caroline verbaasd vragen hoe het kan dat zij geen personeelstekorten heeft, zegt genoeg. Bij De Hoop heb je een top-bijbaantje en dito ijsjes!

The post Bijbaantjes in Blaricum appeared first on Hei & wei.

Bijgaande foto is een duidelijke mix van het hierboven omschrevene. Links zien we de woning waar het hoofd van de Openbare Lagere School woonde. In het jaar dat deze foto werd gemaakt, bekleedde G.F. Kranen deze functie. Deze woning is gelijktijdig met de school gebouwd rond 1840. In het midden staat de muziektent en deze is in 1926 geschonken door de heer Charles E. H. Boissevain. Hij bewoonde met zijn gezin het landgoed ’t Witzand. Hij was een groot muziekliefhebber en vond dat elk dorp over een muziektent moest beschikken. Over vier jaar bestaat onze muziektent een eeuw. Het zal toch eeuwig zonde zijn, als we dat heugelijke feit ‘muziekloos’ zouden laten passeren. Wat opvalt is het hekje eromheen en de mooi bloeiende bloemen in de daarvoor bestemde bloembakken. De ketting voor de ingang werd in die tijd gerespecteerd.

’t Oude Raedthuys
Rechts staat het toenmalige raadhuis, dat het vanaf 1918 was. Mooi ook om te zien, zijn de publicatieborden aan de zijkant. Anno 2022 kunt u deze publicaties thuis lezen in het gemeentedeel van hei & wei, of op de website van de gemeente Blaricum. Voordat het pand gemeentehuis werd, was het Hotel Verver en had het ook de functie van station van de Gooische Stoomtram. Het station verhuisde door de komst van het gemeentehuis naar de Huizerweg, daar werd de Wachtkamer van de Gooische Stoomtram gevestigd. Op deze plek zit nu Blushing. Na de Tweede Wereld Oorlog was er in het
oude gemeentehuis een horecagelegenheid gevestigd van Willem van Jacob Vos onder de naam Hotel café restaurant ‘t Oude Raedthuys. Nu is er een Gall & Gall vestiging. Tussendoor ziet u net nog een gedeelte van de Openbare Lagere school, waarvan de ingang natuurlijk aan de Schoolstraat lag. In 1951verhuide de Openbare Lagere School naar de in 2002 gesloopte OLS aan de Eemnesserweg.

Kletsterras
De brink voor de muziektent straalt rust uit, een mevrouw zit heerlijk op haar gemak op een bank. Er leven nu weer plannen om de ruimte rond de muziektent anders te gaan inrichten, met als doel dat mensen elkaar kunnen ontmoeten, een gesprekje kunnen beginnen op een van de gezellige bankjes op het kletsterras, zodat we in deze jachtige tijd even kunnen genieten op deze mooie en unieke plek in het dorp.

The post Dorpskern in 1939 appeared first on Hei & wei.

door Angélique Boezel-Spoor
In 1992 startte de Duitse kunstenaar Gunter Demnig (27 oktober 1947) met zijn project Stolpersteine. Deze betonnen stenen – met messing bovenkant – vermelden de naam, geboortedatum, deportatiedatum en de plaats plus datum waarop de betreffende persoon tijdens de Tweede Wereldoorlog werd vermoord onder het regime van de Nationaal Socialisten. De Stolpersteine, ook wel struikelstenen genoemd, worden in de stoep gelegd voor de laatste woning of het onderduikadres van het slachtoffer, waarmee de herinnering aan hen levend wordt gehouden. In Nederland werd het eerste exemplaar onthuld op 29 november 2007 in het Twentse Borne. Inmiddels worden de stenen in heel Europa gelegd. Amsterdam alleen al telt meer dan 1000 struikelstenen.

Recent zijn er stemmen opgegaan om ook in Laren en Blaricum Stolpersteine te plaatsen. De gemeente Laren werd getoetst en die toonde zich meteen zeer positief. Een oproep in de Laarder Courant werd binnen no-time gehonoreerd met diverse aanvragen. Vandaar nu dit artikel voor eventuele belangstellenden bij ons in het dorp voor dit bijzondere eerbetoon aan familie en/of bekenden. Geïnteresseerden kunnen een bericht sturen naar stolpersteineblaricum@gmail.com Contactpersonen in deze zijn Ed Spetter en Alex Oostvogel. Stichting 4 en 5 mei heeft al aangegeven de organisatie van harte te ondersteunen. Het project, een initiatief van eerdergenoemde Ed Spetter en Alex Oostvogel, alsmede Chris Bogaers en John Timmerman, wordt een samenwerking met de Stichting Instandhouding Joods Erfgoed Gooi- en Vechtstreek.

Een beladen proces
Nu zijn naam al tweemaal genoemd is: Voor Ed Spetter is dit hele proces sowieso beladen. Zijn grootmoeder en grootvader vonden beiden de dood in vernietigingskamp Auschwitz. Hij vertelt dat er bij hem op zolder een doos stond met spullen van zijn vader, waarin onder meer diens Joodse paspoort zat, maar ook een nagemaakt document met een veilige identiteit. Eigenlijk was de inhoud van de box nooit echt onderzocht tot hij niet lang geleden bij een opruimbeurt ontdekte dat er een stapel A4-tjes op de bodem verstopt lag. Het bleek een literaire schat. Vader had uitgebreid verslag gedaan van de periode vóór de oorlog in Rotterdam, tijdens de oorlog inclusief het bombardement op 14 mei 1940, de Jodenvervolging en het daardoor moeten onderduiken, de deportatie, verlies van familie en uiteindelijk de bevrijding. Kortom, er kwam letterlijk een zeer bewogen levensverhaal boven water. Dit alles vormde aanleiding voor Ed om nader onderzoek te doen, waarbij hij op nog veel meer interessante ontdekkingen stuitte. Het heeft hem geïnspireerd om een boek te schrijven met als titel: Hoe Eduard Spetter de oorlog overleefde: Volhouden en nimmer versagen! Een bekende leuze binnen de familie waarin veel hachelijke gebeurtenissen aan bod komen. Deze uitgave wordt binnenkort gepubliceerd en zal ongetwijfeld als een belangrijk document worden geclassificeerd.

The post Stolpersteine  appeared first on Hei & wei.

door Marjolijn Schat
Een broek herstellen, een losse stoelpoot repareren, een defect broodrooster, koffiezetapparaat, naaimachine of strijkbout weer aan de praat krijgen, kapot speelgoed fixen… Heel vaak kan iets echt nog gerepareerd worden. Neem het mee en ga eens langs bij de deskundige en enthousiaste vrijwilligers van het Repair Café.

In ons land gooien we veel weg. Ook spullen waar soms bijna niets mis mee is en die na een reparatie gewoon weer gebruikt kunnen worden. Repareren zit echter niet meer in ons systeem. Het Repair Café wil het repareren terugbrengen in onze samenleving door reparatiekennis te behouden en te verspreiden. De vrijwilligers laten je, indien mogelijk, meehelpen of meekijken bij de reparaties en anders drink je een kopje koffie terwijl je wacht. Soms blijkt ook dat iets niet kapot is, maar onderhoud nodig heeft. Er valt altijd iets te leren.

Het Repair Café is een Nederlands initiatief. Gestart in 2009 in Amsterdam-West. Het sloeg in als een bom en inmiddels heeft bijna iedere gemeente in ons land wel een Repair Café. Behalve in Nederland zijn er Repair Cafés in veel Europese landen en ook in de Verenigde Staten, India en Japan. Even wat cijfers: Wereldwijd zijn er 2.431 Repair Cafés, werken er ruim 36.000 vrijwilligers en worden er per maand bijna 44.000 artikelen gerepareerd. Het Repair Café redt zo grote hoeveelheden artikelen van de (plastic) afvalhoop. Ook roept zij de overheid en fabrikanten op om mee te denken vanuit reparatiemogelijkheden: Fabrikanten zouden hun producten dusdanig moeten maken dat reparatie juist gestimuleerd wordt en niet dat dit juist onmogelijk gemaakt wordt, bijvoorbeeld omdat bij veel apparaten alles vastgelijmd zit en ze bijna niet open te krijgen zijn.

Repair Café Blaricum
Repair Café Blaricum vindt iedere eerste zaterdag van de maand plaats in wijkcentrum De Malbak. Van 10.00-13.00 uur. Na 12.00 uur worden geen reparaties meer aangenomen. Alle reparaties zijn gratis, een vrijwillige bijdrage wordt op prijs gesteld. Met deze bijdragen worden noodzakelijke materialen en gereedschappen aangeschaft. Voor verdere informatie en voor data en openingstijden van het Repair Café in Laren en Eemnes zie www.repaircafesbel.nl

Het Repair Café, duurzaam, leerzaam en gezellig!

The post Het Repair Café appeared first on Hei & wei.

De ballen maken een verweerde indruk. Ooit waren ze blauw. Ik schat ze op drie generaties kermisgebruik. Ik blijf naar de man en de vrouw kijken. Voel toch iets van jaloezie. Ze dompelen zich in het kermisplezier zoals ik dat niet kan. Als ik me ergens protestant voel, dan is het op de kermis. Dat komt door mijn moeder. Kermis, zei mijn moeder, is iets voor roomsen.
Ik woon in een rooms dorp. Ik had bijna geschreven voorheen rooms dorp. Maar doe dat niet. Alle kerkverlating en verlies van geloof ten spijt, Blaricum is een rooms dorp gebleven en dat proef je bij de kermis. Daarom ga ik er ieder jaar kijken. Onder al het glimmende, vergankelijke en luchthartige van de kermis zit iets van eeuwigheid zoals alleen roomsen, tegenwoordig zeg je trouwens katholieken, dat met elkaar kunnen verbinden. Een kermis lijkt het summum van vluchtigheid. Toch zie ik ieder jaar hetzelfde. Oudere mannen dragen er steevast een korte broek. Kleine meisjes gaan op in hun suikerspin. Moeders, nergens oog voor, staan gebogen over een grijparm die een horloge al half te pakken heeft. Natuurlijk valt het horloge op het laatste moment terug.

Een paar jaar terug, net voor de Covid, leek de Blaricumse kermis aan eigen succes ten onder te gaan. De attracties werden groter en groter. De toeloop steeds massaler. De kermis barstte uit zijn voegen. De vaste plek in de bocht van de Huizerweg leek veel te klein geworden. Ergens in de coronatijd is die ontwikkeling naar groter, wilder en lawaaiiger gestopt. Er gebeurde iets dat in deze neoliberale maatschappij maar zelden gebeurt. De kermis deed een stap terug. Minder attracties. Eerder draaimolens dan Bungy Jumps. Meer gericht op kinderen. In de nieuwe opzet sloeg de kermis een brug naar de spelletjes die de Oranjevereniging organiseerde op het weitje bij de Dorpskerk. Met succes. Ik zag het toen ik van de kermis naar het weitje liep. Overal blijde gezichten Er waren net prijzen uitgereikt. Achteraan, bij de Noolseweg veel mensen. Ze stonden dicht op elkaar. Ik zag brandslangen. Natte kinderen. Vrolijkheid. Ik proefde iets dat ik niet vaak proef in mijn dorp. Iets van saamhorigheid. Iets van plezier met dorpsgenoten die je verder niet kent. Iets ongrijpbaars vrolijks. Iets van het geheim van een rooms dorp.
Op de volgende pagina’s de foto’s van de Blaricumse kermis!

The post Het geheim van een rooms dorp appeared first on Hei & wei.

Céline kan worden omschreven als een multi-getalenteerde kunstenares. Schilderen, beeldhouwen en fotograferen zijn slechts enkele van haar technieken. In haar schuilt een gevoelige, spirituele en bovenal sterke vrouw. Dit komt naar voren in al haar werken, waarbij het de bedoeling is dat de toeschouwer aan het denken wordt gezet en Célines gevoelens ‘oppikt’. Bepaalde items vormen een vast onderdeel in haar oeuvre zoals cirkels die onder meer verbondenheid weergeven, maar ook ruimtes in bijvoorbeeld kerken en kloosters die bezoekers de adem benemen door de enorme impact. ‘Wow!’ is derhalve vaak de kreet die mensen slaken bij het binnentreden in dergelijke ruimtes.

Het klompenproject
Bijzonder om te vermelden is het klompenproject van Céline. In Eemnes woonde boer Jan de Groot (inmiddels overleden) met zijn vrouw Wil. Zij hadden een stierenboerderij. Zoals het goede boeren betaamt, liepen zij uiteraard op klompen. Maar ook dit schoeisel heeft niet het eeuwige leven, dus het echtpaar doneerde de afgeserveerde exemplaren aan de smederij in Blaricum, zodat ze tenminste nog enig nut hadden als brandhout. Deze klompen zag Céline als inspiratie. Ze fotografeerde ze en heeft die foto’s gebruikt om er one-of-a-kind kunstvoorwerpen van te maken, die in drie formaten als warme broodjes over de toonbank gingen.

Exposities
In de loop der jaren heeft Céline deelgenomen aan vele exposities in o.a. Amsterdam (Kunstbeurs de Pan), Knokke, Laren, Den Haag en Zoelen (ligt in Gelderland, voor mijn mede-niet-wetenden). Wie inmiddels nieuwsgierig is geworden naar haar werk heeft diverse mogelijkheden om aan deze behoefte te voldoen. Uiteraard is er haar website www.celinegodfroy.com, maar ook bestaat de mogelijkheid om daadwerkelijk haar kunst te bekijken. Voor de dorpsgenoten zelfs op loopafstand, want bij sportschool The Fit Boutique, gevestigd in gezondheidscentrum De Lloods, hangen permanent drie kunstwerken van haar hand. En ook is eenieder van harte welkom op de Meentweg 26, als dat even van tevoren wordt aangekondigd.

Dochter Mélanie
De appel valt overigens niet ver van de boom. Dochter Mélanie, woonachtig in Amsterdam, blijkt de creativiteit van haar moeder geërfd te hebben en heeft inmiddels een serieuze naam gevestigd met haar zelf ontworpen sieraden, die te zien zijn op melaniepigeaud.com. Zoon Ernest, net getrouwd en woonachtig in Zwitserland, is een andere weg ingeslagen en werkt als civiel ingenieur.

En in de toekomst? Stiekem droomt Céline ervan om eens per week aan huis een open atelier te houden onder het genot van een drankje en dan te filosoferen over haar kunst, samen met gelijkgestemden.

The post Céline Godfroy, kunstenares functionerend vanuit hart en ziel appeared first on Hei & wei.

Nog lang niet jarig…
Soms ben je jarig, terwijl je tegelijkertijd ook ‘nog lang niet jarig’ kunt zijn. Bij wijze van spreken dan. Overkwam mij. Werd tachtig. Een leeftijd met lieve opmerkingen zoals ‘wat zie je er nog goed uit.’ Waarmee je dan weer een tijdje vooruit kunt.
Ik wilde het in kleine kring vieren. Alleen met de directe familie. Mijn zusje, met mij de enige overlevenden uit ons ouderlijk gezin, was al uit Frankrijk gearriveerd.​Haar Engelse echtgenoot was thuisgebleven. Wilde liever op hun geiten passen. Na drie zomers samen wandelen in Engeland wisten wij ook wel genoeg van elkaar.

Mijn enige neefje (50), zoon van wijlen mijn oudere broer, zou uit Zweden overkomen. Met vliegtuig en trein tot Hilversum. Een reis van zo’n vijftien uur. Afspraak: Ik zou hem om half acht ’s avonds ophalen bij de achteringang van het station. De beste en snelste plek.
Zo kon het allemaal net, want om acht uur begon mijn verjaardagdiner.

Ik parkeer in een zijstraatje en loop naar de achteringang. Geen neef te zien. Bel hem: Staat hij toch aan de voorkant! Onze afspraak helemaal vergeten. ‘Staan blijven daar, ik kom er meteen aan.’ Hol naar mijn auto. Weg. Lege parkeerplaatsen. Loop koppig het hele straatje door. Dan maar het paralelstraatje geprobeerd. Juist ja. Daar staat ie. Sufferd.
Ik scheur de spoorwegovergang over. Wil Stationsplein op. Verboden. Móet rechtsaf, wég van het station. Ben gevangen in de lokale, irritante centrumring met éénrichtingsverkeer. Kan daar, kilometers zigzaggend door smalle straatjes nergens vanaf. Uitgeput zie ik dan toch eindelijk mijn neefje staan. Bij de taxi’s aan de voorkant. Inrijverbod. Doe dat toch. Kan me niet bommen. Stop. Omhels. Dan instappen en wegwezen. Nee!! Komt er verdorie toch nog een sluwe diender tevoorschijn. Argumenteer en smeek. Krijg geen gelijk maar wel een bon. Inmiddels is het negen uur. En thuisgekomen? Daar was ik even nog láng niet jarig…

The post Column appeared first on Hei & wei.

Toen het paar elkaar leerde kennen, woonde Juliette in Utrecht en Mathijs in Amsterdam. Deze beide steden hebben veel voor hen betekend en stonden daarom allebei afgedrukt op de trouwkaart met hun huidige huis in Blaricum in het midden.

De vonk
Tijdens de eerste date sloeg de vonk gelijk over. Zij hadden afgesproken in een café in Utrecht en hebben de hele avond samen gelachen en waren verwonderd over de vele raakvlakken. Na een half jaar zijn Mathijs en Juliette gaan samenwonen in de Pijp in Amsterdam. Hier hebben zij twee jaar gewoond en kochten daarna hun droomhuis in Blaricum, naast de school. Daar wonen zij inmiddels ruim anderhalf jaar en klussen er flink op los.

Het aanzoek
Na een dag vol verrassingen, zoals een escape-room en lekker eten, sloten zij de dag af met cocktails in het favoriete café van Juliette. Daarna liepen zij in de stromende regen onder een paraplu naar de Dom, waar Mathijs op zijn knie ging. Na een klein jaar plannen vond het huwelijk plaats op 18 juni te Laren. Zij zijn getrouwd door dorpsgenote Berber Nobelen in het stadhuis van Laren in de aanwezigheid van vrienden en familie. Berber is al lang een vriendin van de familie van Juliette en heeft ook haar twee zussen getrouwd. Na de ceremonie in het stadhuis zijn zij getrouwd in de St. Jansbasiliek in Laren.

Jonge gasten
Al tijdens het plannen van het huwelijk was het de wens van Juliette om haar beide groepen, groep 1/2 en groep 7, uit te nodigen voor de grote dag. In de klas is besproken hoe de dag zou verlopen en samen met de kinderen zijn de rollen verdeeld. Juliette vond het toen al zo bijzonder om te merken hoe de kinderen meeleefden, vragen stelden en hoe graag zij allemaal een onderdeel wilden zijn van deze dag. ‘Juf wat voor jurk doe je aan? Mag ik de ring zien? Hoe ziet Mathijs eruit? Gaan jullie zoenen in de kerk?’ Verschillende versjes en liedjes zijn geoefend in de klas. De leerlingen hebben de huwelijksceremonie in de St. Jansbasiliek bijgewoond. De kinderen uit groep 7 liepen samen met de kleuters voor de bruid en haar vader de kerk in en zaten zij om het bruidspaar heen tijdens de mis. De liedjes en versjes die door de kinderen zijn voorgedragen waren gekoppeld aan een collecte voor vluchtelingen uit Oekraïne. Omdat de wereld op het moment zo grijs is, wilde het bruidspaar deze samen met de kinderen die dag weer kleur geven. Zo zongen de kleuters een liedje over de kleurpallet en lazen een aantal leerlingen van groep 7 een gedicht voor over engeltjes. Elk engeltje had zijn eigen kleur met bijpassende betekenis waarmee de wereld werd ingekleurd. Met deze kleuren werd ondertussen door de kinderen een boeket samengesteld.

Doornroosje
Een van de kinderen riep tijdens de ceremonie: ‘Mam kijk, Doornroosje! Ssst, zei de moeder maar het meisje was te enthousiast en riep: Zeg ja Doornroosje, zeg ja! Onvergetelijk moment, zo schattig.’

De kinderbruidstaart
Na de ceremonie in de kerk was er een kinderreceptie in George LA in Laren. Daar hebben Juliette en Mathijs de kinderbruidstaart aangesneden en zijn zij door de leerlingen en ouders gefeliciteerd. De kinderen zongen liedjes en hebben prachtige versjes voorgedragen. Het was voor juf Juliette zo bijzonder en waardevol om deze dag samen met haar leerlingen te mogen vieren en delen. De dag is afgesloten met een diner en groot feest in het Arsenaal in Naarden.
Juliette en Mathijs willen nog op huwelijksreis, maar weten niet wanneer en waar naartoe. Voor nu zijn zij nog volop aan het nagenieten samen met hun lieve families die zo hebben geholpen bij het huwelijk. Want dat hebben Mathijs en Juliette gemeen, zij komen beiden uit heel warme nesten.

The post Juf gaat trouwen appeared first on Hei & wei.