In juli 2025 zijn Walther (l) en Rick (r) naar ons dorp verhuisd.

door Nelliëtte van Wijck
Rick en Walther wonen met hun lieve hond Merlot in Blaricum-Bijvanck. Ze zijn dertien jaar samen, waarvan drie jaar getrouwd. Terwijl Walther koffiezet, legt Merlot haar kop op mijn schoot en start Rick hun verhaal: ‘Al vanaf jonge leeftijd wisten we, los van elkaar, dat we een kinderwens hebben.’

‘Hoe sterker onze relatie werd, hoe sterker onze kinderwens’, vult Walther aan. ‘Maar voor een homostel is dat niet eenvoudig. Bij hoogtechnologisch draagmoederschap zijn we afhankelijk van een eiceldonor, een draagmoeder en medische en juridische mogelijkheden. Laagtechnologisch kan ook, maar we blijven afhankelijk van anderen.’

Adoptie
Adopteren vanuit het buitenland is geen mogelijkheid meer. Sinds 21 mei 2024 start Nederland geen nieuwe interlandelijke adoptieprocedures. Bestaande procedures worden geleidelijk afgebouwd tot eind 2030. Dit beleid geldt voor iedereen.

Draagmoederschap
In Nederland mogen wensouders niet zomaar openbaar oproepen tot draagmoederschap. Commerciële bemiddeling met winstoogmerk is verboden. Volgens de overheid kunnen wensouders binnen hun eigen kring zoeken. Alleen aantoonbare onkosten mogen worden vergoed; betalen voor het dragen van een kind mag niet. Je zou er moedeloos van worden, maar Rick en Walther blijven strijdlustig. Ze zochten publiciteit en verschenen in Wendy, het blad van Wendy van Dijk. Het artikel bracht hun zoektocht onder de aandacht van een groter publiek. ‘Na dat artikel bood een vrouw zich aan als draagmoeder. We wilden elkaar eerst goed leren kennen en kijken of het ook vriendschappelijk klikte. En dat deed het! Ze had zelf een fijn gezin met een man en kinderen. Ze wilde geen derde kind, maar wel graag opnieuw zwanger zijn. Wat volgde, was een lang en intensief traject, voor ons allemaal. Er kwamen lichamelijke en psychologische onderzoeken en tegelijkertijd liep een juridisch traject. Alles moest op groen staan voordat we verder konden. De hoogtechnologische procedure was bovendien erg kostbaar. De enige vruchtbaarheidskliniek die ons als homostel destijds wilde helpen, was NijGeertgen. Toen we de procedure hadden doorlopen en de behandelingen begonnen, kregen we hoop. Maar helaas lukte het na vele pogingen niet. Dat deed ontzettend veel pijn. Het voelde als een rouwproces, voor ons én voor de draagmoeder. Gelukkig hebben we er altijd goed met elkaar over kunnen praten. De band met haar is nog steeds heel hecht.’

Wat nu?
‘We blijven positief en hopen een Nederlandse draagmoeder te vinden. Ook in Canada zijn mogelijkheden, maar de procedures zijn lang, intensief en kostbaar. Om dit te bekostigen, verkopen we onder andere kleding via onze website
pa-pa.net. Maar minstens zo belangrijk vinden we het delen van ons verhaal. Op onze website vertellen we uitgebreid over onze kinderwens en via Instagram kunnen mensen ons volgen. Daarmee hopen we anderen te inspireren en aan het denken te zetten.’

Lieve Rick en Walther, dank voor het openhartige gesprek. Vanuit mijn hart gun ik jullie alle geluk bij het
vervullen van jullie kinderwens.